eortologio h3
Τετάρτη 22 Νοεμβρίου
Φιλήμονος, Κικιλίας, Βαλλεριανού και Τιβουρτίου μαρτύρων

Eortologio bottom

h3
bottom2.jpg

diahoristiko

IMG_4480.JPG

diahoristiko

diahoristiko

diahoristiko

 ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

1 Ὀκτωβρίου

Ὁ ἅγιος Ρωμανὸς ὁ Μελωδός

Ἀνάμεσα στούς ὑμνογράφους καί μελωδούς τῆς Ἐκκλησίας, τήν πρώτη θέση κατέχει ὁ Ρωμανός ὁ Μελωδός, τοῦ ὁποίου ἡ Ἐκκλησία σήμερα ἑορτάζει τὴ μνήμη. Ὁ Ρωμανός, πού ὠνομάσθηκε Πίνδαρος τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ὁ ποιητής τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐκείνων ὕμνων, πού στή γλώσσα τῶν Βυζαντινῶν ὀνομάζονται Κοντάκια. Χίλια τέτοια κοντάκια ἀναφέρει ἡ παράδοση ὅτι ἐποίησε ὁ Ρωμανός, ἀφιερωμένα στίς δεσποτικές καί θεομητορικές γιορτές καί στίς ἑορτές τῶν Ἁγίων, πού ἐπισημότερα ἑορτάζονται ἀπό τήν Ἐκκλησία. Μέσα στήν ποίηση τοῦ Ρωμανοῦ ξαναζῆ τό ἑλληνικό πνεῦμα, ποτισμένο μέ τή χριστιανική πίστη. Σήμερα μεγάλοι φιλόλογοι καί σοφοί κριτικοί καί στήν Εὐρώπη καί στήν Ἑλλάδα, ἀσχολοῦνται μέ τήν ἔκδοση τῶν ἔργων τοῦ Ρωμανοῦ, πού ἀποτελοῦν ἕνα μεγάλο καί ἐκλεκτό κεφάλαιο στήν ἱστορία τῆς ἑλληνικῆς καί βυζαντινῆς φιλολογίας. Ὁ ἑλληνισμός κι ὁ χριστιανισμός στό πέρασμα τῶν αἰώνων ἀποτελοῦν τήν καύχηση τῆς ἱστορίας.

2 Ὀκτωβρίου

Ὁ ἅγιος Κυπριανὸς

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ μνήμη τοῦ ἁγίου Κυπριανοῦ τοῦ μάγου, Ἐπισκόπου Συρίας. Ὅταν διαβάζουμε τά περιστατικά τοῦ βίου καί τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ὁ ἅγιος Κυπριανός ἔγινε χριστιανός, μᾶς ἔρχονται στήν μνήμη τά λόγια ἀπό τίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, γιά κεῖνο πού συνέβη κάποτε στήν Ἔφεσο· "Ἱκανοί τῶν τά περίεργα πραξάντων συνενέγκαντες τάς βίβλους κατέκαιον ἐνώπιον πάντων· καί συνεψήφισαν τάς τιμὰς αὐτῶν καί εὗρον ἀργυρίου μυριάδας πέντε". Τόσο χρῆμα γιά βιβλία, μέσα στά ὁποῖα γράφονται οἱ τρόποι, μέ τούς ὁποίους ἐξαπατῶνται οἱ ἄνθρωποι! Δυστυχῶς τό ἴδιο συμβαίνει πάντα καί περισσότερο σήμερα, μέ τά εὔκολα καί πλούσια μέσα τῆς τυπογραφίας. Χιλιάδες τόννοι χαρτιοῦ ξοδεύονται κάθε ἡμέρα μέ ἀποτέλεσμα νά μήν πιάνη πιά κανείς βιβλίο στά χέρια του· τόσο πολύ φθηνό σέ περιεχόμενο κατάντησε ὁ ἔντυπο! Κι ὄχι μόνο φθηνό, ἀλλά καί δηλητηριῶδες.

3 Ὀκτωβρίου

Ὁ ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου, πρώτου Ἐπισκόπου τῶν Ἀθηνῶν. Ὅταν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος πῆγε στὰς Ἀθήνας καί κήρυξε στόν Ἄρειο Πάγο, λίγοι ἐπίστεψαν στό κήρυγμά του, καί μέσα στούς λίγους αὐτούς ἦταν ὁ ἅγιος Διονύσιος, ὅπως ἀναφέρεται στίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων μέ αὐτά ἐδῶ τὰ λόγια· "Τινές δέ ἄνδρες κολληθέντες αὐτῷ ἐπίστευσαν, ἐν οἶς καί Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης...". Πολύ φωτισμένο μυαλό ἦταν, γενναῖο φρόνημα καί πολλή τόλμη εἶχε ὁ ἅγιος Διονύσιος, γιά νά ξεχωρίση μέσα σέ ὅλους ἐκείνους, πού ἐχλεύαζαν τόν Ἀπόστολο τοῦ Χριστοῦ, καί νά πιστέψη. Αὐτό δέν συμβαίνει πάντα, γιατί συνήθως οἱ ἄνθρωποι, καί μάλιστα ἐκεῖνοι πού εἶναι κάπως ψηλά, γιά τήν κοινωνική τους θέση καί γιά τήν ὑπόληψη τοῦ κόσμου, τό θεωροῦν "καθώς πρέπει" νά μήν εἶναι ἤ νά δείχνουν πώς δέν εἶναι χριστιανοί.

4 Ὀκτωβρίου

Ὁ ἅγιος Ἱερόθεος ὁ Ἀθηνῶν

Ποτέ δέν μένει χωρίς ἀποτέλεσμα ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Γιατί ὁ θεῖος λόγος δέν εἶναι σάν τό λόγο τῶν ἀνθρώπων· εἶναι λόγος, ὅπως λέει ὁ ἅγιος Ἀπόστολος, "ζῶν καί ἐνεργὴς καί τομώτερος ὑπέρ πᾶσαν μάχαιραν δίστομον...". Οὔτε μπορεῖ κανείς νά ξέρη τί ἀλλοιώσεις κατεργάζεται ὁ θεῖος λόγος μέσα στίς συνειδήσεις τῶν ἀνθρώπων, ἀκριβῶς τότε πού φαίνεται πώς οἱ ἄνθρωποι τόν ἀπορρίπτουν καί τόν χλευάζουν. Ὅταν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος πῆγε στὰς Ἀθήνας καί τόν ἄκουσαν νά κηρύττη τήν Ἀνάσταση, ἄρχισαν οἱ σοφοί νά τόν χλευάζουν. Ἦσαν ὅμως καί μερικοί πού ἐπίστεψαν, ἦσαν ἐκεῖνοι - οἱ λίγοι ἔστω, ἐπάνω στούς ὁποίους βρῆκε ἀπήχηση καί εἶχεν ἐπίδραση ὁ θεῖος λόγος. Αὐτοί οἱ λίγοι, μαζί μέ τόν ἅγιο Διονύσιο, ἦσαν μιά γυναίκα "ὀνόματι Δάμαρις καί ἕτεροι σύν αὐτοῖς". Μέσα στούς τελευταίους αὐτούς εἶναι καί ὁ ἅγιος Ἱερόθεος Ἐπίσκοπος Ἀθηνῶν, τοῦ ὁποίου ἡ Ἐκκλησία σήμερα ἑορτάζει τὴ μνήμη.

5 Ὀκτωβρίου

Οἱ μάρτυρες Χαριτίνη καὶ Μαμέλχθα

«Ἡρπάγη, μὴ κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ ἤ δόλος ἀπατήςῃ ψυχὴν αὐτοῦ». Τὰ λόγια αὐτὰ τῆς Ἁγίας Γραφῆς τὰ ἀκοῦμε συχνὰ στὴν Ἐκκλησία, στὴν ἱερὴ Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ, ὅταν ἑορτάζεται μνήμη ἁγίου Μάρτυρος. Ταιριάζει νὰ τὰ θυμηθοῦμε καὶ σήμερα, ποὺ ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ μνήμη δύο γυναικῶν Μαρτύρων, τῆς ἁγίας Χαριτίνης καὶ τῆς ἁγίας Μαμέλχθας. Ἡ πρώτη ἦταν δούλη κι ἔπειτα ἀπὸ πολλὰ μαρτύρια στεφανώθηκε μὲ τὸ αἷμα της κι ἀναδείχθηκε πιστὴ κι ἀληθινὴ δούλη τοῦ Χριστοῦ. Ἡ δεύτερη, ἀπὸ ἱέρεια σὲ ἕναν εἰδωλολατρικὸ ναό, ἔγινε χριστια;νή, καὶ τὴν ἴδια μέρα ποὺ βαπτίσθηκε, ὅταν φοροῦσε ἀκόμα τὸν λευκὸ χιτῶνα τοῦ βαπτίσματος, ἐλιθοβολήθη καὶ παρέδωκε τὴν ψυχή της, λουσμένη μέσα σὲ δυὸ βαπτίσματα, τὸ ἕνα τῆς ἀναγεννήσεως καὶ τὸ ἄλλο τοῦ μαρτυρίου. Ὅποιος ἀληθινὰ πιστεύει, βλέπει ἐδῶ μία ἐξαιρετικὴ εὔνοια καὶ τιμὴ τοῦ Θεοῦ, πρὸς τὶς δύο καλλινίκους μάρτυρας.

6 Ὀκτωβρίου

Ὁ ἀπόστολος Θωμᾶς

Μέσα στό χορὸ τῶν δώδεκα Ἀποστόλων, ἕβδομος στή σειρά, εἶναι ὁ ἅγιος Ἀπόστολος Θωμᾶς, τοῦ ὁποίου ἡ Ἐκκλησία σήμερα ἑορτάζει τὴ μνήμη. Ἀπ' ὅλα τα περιστατικά πού μᾶς ἀναφέρουν τά ἱερά Εὐαγγέλια γιά τόν Ἀπόστολο Θωμᾶ, τό πιό γνωστό καί τό πιό σπουδαῖο εἶν' ἐκεῖνο πού συνέβη μετά τή θεία Ἀνάσταση. Ἡ θεία Πρόνοια οἰκονόμησε ἔτσι τά πράγματα, ὥστε ὁ ἅγιος Θωμᾶς νά μήν εἶναι μαζί μέ τούς ἄλλους Ἀποστόλους τήν πρώτη ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως, ὅταν παρουσιάσθηκε σ' αὐτούς ὁ ἀναστὰς Κύριος. Ὅταν τοῦ ἔλεγαν οἱ Ἀπόστολοι· "ἑωράκαμεν τόν Κύριο!", ἐκεῖνος δέν πίστευε καί ζητοῦσε ἀποδείξεις. Ἔπειτα ἀπό ὀκτώ ἡμέρες, ὅταν ἦσαν πάλι μαζεμένοι οἱ Ἀπόστολοι καί μαζί τους κι ὁ Θωμᾶς, ξαναπαρουσιάσθηκε ὁ Κύριος καί τότε ὁ Θωμᾶς ἐκήρυξε καί εἶπε· "Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου!". Μία ἀπό τίς μεγάλες ἀποδείξεις καί μαρτυρίες τῆς θείας Ἀναστάσεως εἶναι κι αὐτή τοῦ ἁγίου Θωμᾶ.

7 Ὀκτωβρίου

Οἱ μάρτυρες Σέργιος καὶ Βάκχος

Διαβάζομε στά ἱερά Εὐαγγέλια τό ἑξῆς χαρακτηριστικό, ὅτι δηλαδή ὁ Χριστός προσκάλεσε τούς μαθητάς του "καί ἤρξατο αὐτούς ἀποστέλλειν δύο δύο". Ἦταν ὅταν τούς προετοίμαζε γιά τό ἀποστολικό τους ἔργο καί τούς ἔστελνε γιά πρώτη φορά καί δοκιμαστικά στό κήρυγμα. Μᾶς κάνει ἐντύπωση αὐτό τό "δύο δύο" καί μᾶς θυμίζει μιά κοινή παροιμία, πού λέει· "ἀγαθοί οἱ δύο ὑπέρ τόν ἕνα". Ὁ ἕνας "οὔτε τά ὑστερήματα ἐαυτοῦ γνωρίζει οὔτε τήν ἐν τοῖς ἔργοις προκοπήν ἐπιγινώσκει", λέει ὁ Μέγας Βασίλειος. Πολλά παραδείγματα μεγάλης καί πιστῆς φιλίας ἀναφέρει ἡ ἱστορία δύο ἀνθρώπων, πού ὁ ἕνας στάθηκε στόν ἄλλο καί φύλακας καί βοηθός. Καί στήν ἱστορία τοῦ χριστιανικοῦ μαρτυρίου ἔχομ' ἐπίσης τέτοια παραδείγματα δύο Μαρτύρων, πού πορεύθηκαν μαζί πρός τόν θάνατο, ὁ ἕνας ἐνισχύοντας τόν ἄλλο, καί πού μνημονεύονται μαζί κι ἀχώριστα ἀπό τήν Ἐκκλησία. Τέτοιοι εἶναι οἱ ἅγιοι Μάρτυρες Σέργιος καί Βάκχος, πού συνεορτάζονται σήμερα.

8 Ὀκτωβρίου

Ἡ ὁσία Πελαγία

Πολλά παραδείγματα ὑπάρχουν ἀνθρώπων, πού ἐκινήθηκαν ἀπό ἁπλή περιέργεια νά μποῦν στήν Ἐκκλησία καί ν᾽ἀκούσουν τό θεῖο κήρυμα καί πού αὐτό ἦταν ἀρκετό γιά νά ζωγρηθοῦν ἀπό τό θεῖο λόγο. Αὐτό συνέβη καί μέ τήν ὁσία Πελαγία, τῆς ὁποίας ἡ Ἐκκλησία σήμερα ἑορτάζει τὴ μνήμη. Ἡ ἑταίρα, πού τήν μία ἡμέρα πέρασεν ἔξω ἀπό τό ναό ἔφιππη μέ τή συνοδεία της, ἀγέρωχη καί ὑπερήφανη γιά τήν ὀμορφιά της, γιά τούς φίλους της καί γιά τά κοσμήματά της, τήν ἄλλη ἡμέρα μπῆκε ἀπό περιέργεια στόν ἴδιο ναό γιά ν᾽ἀκούση τό κήρυγμα τοῦ ἁγίου Νόννου, Ἐπισκόπου Ἡλιουπόλεως. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος σ᾽ ἕνα του λόγο φέρνει γιά παράδειγμα τήν ἁγία Πελαγία καί λέει τά ἑξῆς· "Μηδείς τοίνυν, κἄν εἰς ἔσχατον κατενεχθῇ κακίας ἀπογινωσκέτω τήν ἐπί τό βέλτιον μεταβολήν...". Ὅσο χαμηλά κι ἄν πέση ὁ ἁμαρτωλός, ὑπάρχει τρόπος νά σωθῆ, ὅταν τό θελήση, ἔστω καμμιὰ φορὰ κινούμενος κι ἀπό μόνη περιέργεια.

9 Ὀκτωβρίου

Οἱ ὅσιοι σύζυγοι Ἀνδρόνικος καὶ Ἀθανασία

Ἡ μεγάλη κοινωνική πληγή τῆς ἐποχῆς μας εἶναι τό διαζύγιο, ἡ πληγή πού πάει νά διαλύση τό θεσμό τῆς οἰκογενείας. Στήν ἱερή Ἀκολουθία τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου, πού κι αὐτή δυστυχῶς κατάντησε εὐκαιρία κοσμικῆς κινήσεως καί κοινωνικῆς ἐπιδείξεως, ἀκούεται πολλές φορές ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, πού κανείς δέν τόν προσέχει· "ὅ οὖν ὁ Θεός συνέζευξεν, ἄνθρωπος μή χωριζέτω". Ἄν καμμιά φορὰ συμβῆ, γιά ἕνα καί μόνο λόγο πού ἀναφέρουν τά ἱερά Εὐαγγέλια, νά χωρίση τό ἀνδρόγυνο, πάλι καί τότε ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ὁρίζει τί πρέπει νά γίνεται· ὁ καθένας ἀπό τούς συζύγους "μενέτω ἄγαμος". Ἐχώριζαν καμμιά φορὰ καί οἱ Ἅγιοι, ὅπως βλέπομε στά Συναξάρια, ὅμως μέ πρόθεση καί σκοπό νά ζήσουν μέ ὁσιότητα στή μοναξιά τῆς ἐρήμου, μέσα σέ συνεχῆ ἄσκηση καί στέρηση. Πολλά διδάσκει ἐπάνω σ'αὐτό τό θέμα ὁ βίος τῶν ὁσίων συζύγων Ἀνδρονίκου καί Ἀθανασίας, τῶν ὁποίων ἡ Ἐκκλησία σήμερα ἑορτάζει τὴ μνήμη.

10 Ὀκτωβρίου

Ὁ ὅσιος Θεόφιλος ὁ ὁμολογητής

Στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας μία τάξη Ἁγίων εἶναι οἱ Ὁμολογηταί. Εἶν᾽ ἐκεῖνοι, πού γιά τήν ὀρθόδοξη πίστη, ὑποφέρουν διωγμούς καί βασανιστήρια, χωρίς στό τέλος νά γνωρίσουν καί μαρτυρικό θάνατο, καθώς καί τό ἐπιθυμοῦν. Ὅλοι ὅμως ἔχουν στό σῶμα τους "τά στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ", τά σημάδια ἀπό τίς πληγές καί τά τραύματα πού λαβαίνουν ἀπό τούς τυράννους. Αὐτοί δίνουν "τήν καλήν ὁμολογίαν", ὑπερασπίζοντας τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καί τήν ὀρθόδοξη πίστη καί ἡ διαφορά τους ἀπό τούς Μάρτυρας εἶναι πώς δέν ἔχουν τήν τιμή ν' ἀποθάνουν ἐπάνω στό μαρτύριο. Τέτοιος εἶναι ὁ ὅσιος Θεόφιλος ὁ ὁμολογητής, τοῦ ὁποίου ἡ Ἐκκλησία σήμερα ἑορτάζει τὴ μνήμη. Ὅσιος καὶ Ὁμολογητὴς μαζί, ὅπως ὅλοι σχεδόν οἱ Ὁμολογηταί, πού εἶναι πάντα ἀπό τίς μεγαλύτερες μορφές τοῦ μοναχικοῦ βίου. Εἶναι καί τοῦτο μία ἐπί πλέον ἀπόδειξη ὅτι τά Μοναστήρια, τοὐλάχιστον στήν καλή ἐποχή, ἦσαν ἀγωνιστικά κέντρα τῆς Ἐκκλησίας.

11 Ὀκτωβρίου

Ὁ διάκονος Φίλιππος

Ἀνάμεσα στούς ἑπτά Διακόνους, πού ἐξέλεξαν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι γιά τή διακονία τῶν πτωχῶν, εἶναι καί ὁ Φίλιππος, τοῦ ὁποίου ἡ Ἐκκλησία σήμερα ἑορτάζει τὴ μνήμη. Ὁ διάκονος Φίλιππος, μαζί μέ τή διακονία τῶν πτωχῶν, πού τοῦ ἀνετέθη στήν ἀρχή, ἀνέπτυξε ἔπειτα καί μεγάλη κηρυκτική δράση, ὥστε νά λάβη τό ἐπώνυμο τοῦ εὐαγγελιστοῦ. Κι ὄχι μόνο αὐτός, ἀλλά καί οἱ τέσσερις θυγατέρες του εἶχαν κι ἐκεῖνες τό χάρισμα τῆς προφητείας. Χαρακτηριστικός εἶναι ὁ διάλογος τοῦ διακόνου Φιλίππου καί τοῦ αἰθίοπος, ὅπως τόν διαβάζομε στίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων. Ὁ αἰθίοψ ἐδιάβαζε τόν Προφήτη Ἡσαΐα κι ὁ ἅγιος Φίλιππος τόν ρώτησε· "ἆρά γε γινώσκεις ἅ ἀναγινώσκεις;". Δηλαδή, καταλαβαίνεις τί διαβάζεις; Κι ὁ αἰθίοψ ἀπάντησε· "πῶς γάρ ἄν δυναίμην, ἐάν μή τίς ὁδηγήςῃ με;". Δηλαδή, πῶς βέβαια θά μποροῦσα, ἄν κάποιος δέν μέ ὁδηγήση; Στήν μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς χρειάζεται πάντα ἡ καθοδήγηση τῆς Ἐκκλησίας.

12 Ὀκτωβρίου

Οἱ μάρτυρες Τάραχος, Πρόβος καὶ Ἀνδρόνικος

Τρεῖς ἀπό τούς πιό ἔνδοξους Μάρτυρας τῆς πίστεως εἶναι ὁ Τάραχος, ὁ Πρόβος κι ὁ Ἀνδρόνικος, τῶν ὁποίων ἡ Ἐκκλησία σήμερα ἑορτάζει τὴ μνήμη. Ὅταν διαβάζη κανείς τό μαρτύριο καί τήν ἄθλησή τους, καταλαμβάνεται ἀπό θαυμασμό κι ἀπό φόβο. Ἀπό θαυμασμό, μπροστά στήν ἀνδρεία τῶν ἁγίων Μαρτύρων, πού τά σώματά των ἐγίνονταν κομμάτια κι ἐκεῖνοι ἀκλόνητοι ὡμολογοῦσαν τό Χριστό κι ἔχαιραν, γιατί ἀξιώνονταν νά τόν μιμηθοῦν στό Πάθος του. Ἀπό φόβο, μέ τή σκέψη, πώς ἐμεῖς εἴμαστε ἀνέτοιμοι ν᾽ἀντέξουμε σέ τέτοια σκληρά κι ἀπάνθρωπα βασανιστήρια. Γιατί, ἄν ἔλειψε ἡ πίστη τῶν χριστιανῶν, ὅμως ἡ σκληρότης τῶν βασανιστῶν εἶναι ἡ ἴδια. Ἐμεῖς στόν καθημερινό μας βίο, γιά μικρά πράγματα καί μικρές θυσίες, κάμνομε συμβιβασμούς κι ἀρνούμεθα τήν πίστη μας· βέβαιο λοιπόν εἶναι, πώς σ' ἕναν διωγμό μέ τό πρῶτο χτύπημα θά συνθηκολογήσουμε. Ὁ Θεός ἄς μᾶς φυλάξη ἀπό τέτοια δοκιμασία...

13 Ὀκτωβρίου

Οἱ μάρτυρες Κάρπος, Πάπυλος, Ἀγαθόδωρος καὶ Ἀγαθονίκη

Πολλές φορές οἱ ἄνθρωποι εἶναι φοβερώτεροι κι ἀγριώτεροι ἀπό τά θηρία. Ἐκεῖνα πέφτουν καί ξεσχίζουν τά θύματά τους, ἐλαυνόμενα ἀπό τό ἔνστικτο τῆς πείνας ἤ γιά νά ὑπερασπίσουν τή ζωή τους, ὅταν καταλάβουν πώς κινδυνεύουν. Οἱ ἄνθρωποι πέφτουν καί ξεσχίζουν ὁ ἕνας τόν ἄλλο, ἐλαυνόμενοι ἀπό τά πάθη τους. Καί τόσο πιό ἐπικίνδυνοι, πιό σκηροί καί πιό ἐφευρετικοί σέ βασανιστήρια εἶναι οἱ ἄνθρωποι, ὅσο περισσότερο, παρά τά θηρία, μποροῦν καί νά σκεφθοῦν καί νά κατασκευάσουν καί νά χρησιμοποιήσουν μέ τά χέρια τους βασανιστήρια ὄργανα. Ὁ νοῦς καί τά χέρια, πού τἄδωκε ὁ Θεός δημιουργικές δυνάμεις καί ὄργανα στόν ἄνθρωπο, γίνονται ὅπλα καταστρεπτικά καί ἀνθρωποκτόνα. Στό μαρτύριο τῶν ἁγίων Κάρπου, Παπύλου, Ἀγαθοδώρου καί Ἀγαθονίκης, τῶν ὁποίων σήμερα ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ μνήμη, τά θηρία στάθηκαν ἡμερώτερα καί φιλανθρωπότερα ἀπό τούς ἀνθρώπους.

14 Ὀκτωβρίου

Ὁ ὅσιος Κοσμᾶς ὁ Μαϊουμᾶ

Πολλά ὀφείλει ἡ Ἐκκλησία στά Μοναστήρια καί στούς μοναχούς καί μαζί μέ τ᾽ ἄλλα, ὅτι τά Μοναστήρια στήν ἐποχή τῆς ἀκμῆς τῶν ὑπῆρξαν τά κέντρα τῶν γραμμάτων καί τῶν τεχνῶν. Ἀπό τά Μοναστήρια βγῆκαν οἱ μεγάλοι θεολόγοι, οἱ διδάσκαλοι, οἱ ποιηταί καί ὑμνογράφοι. Ἡ Λαύρα τοῦ ἁγίου Σάββα στά Ἱεροσόλυμα, ἡ Μονή τοῦ Στουδίου στήν Κωνσταντινούπολη, ἡ Μονή τοῦ ὄρους Σινᾶ, ἡ μοναστική πολιτεία τοῦ Ἁγίου Ὄρους μεταγενέστερα, κι ἄλλες ὀνομαστές καί ἱστορικές Μονές, ὑπῆρξαν κέντρα τῆς Ὀρθοδοξίας καί ὁρμητήρια μεγάλων ἁγίων καί σοφῶν μοναχῶν. Ἕνας τέτοιος εἶναι ὁ ἅγιος Κοσμᾶς, ἐπίσκοπος Μαϊουμᾶ, τοῦ ὁποίου ἡ Ἐκκλησία σήμερα ἑορτάζει τὴ μνήμη. Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς εἶναι θετός ἀδελφός τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ. Μεγάλωσαν καί μορφώθηκαν μαζί στό ἴδιο σπίτι οἱ δύο Ἅγιοι, ἐμόνασαν στό ἴδιο μοναστήρι, στή Λαύρα τοῦ ἁγίου Σάββα, κι εἶναι κι οἱ δύο ἀπό τούς μεγάλους ὑμνογράφους καί μελωδούς τῆς Ἐκκλησίας.

15 Ὀκτωβρίου

Ὁ ἅγιος Λουκιανός

Ἡ Ἁγία Γραφή εἶναι ἡ μία ἀπό τίς πηγές τῆς πίστεώς μας - ἡ ἄλλη εἶναι Ἱερά Παράδοση. Ἡ Ἁγία Γραφή εἶναι τό βιβλίο πού δέν περιέχει σκέψεις καί λόγια ἀνθρώπων, καθώς ἀκριβῶς γράφει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος· "Οὐ γάρ θελήματι ἀνθρώπου ἠνέχθη ποτέ προφητεία, ἀλλ' ὑπό Πνεύματος Ἁγίου φερόμενοι ἐλάλησαν ἅγιοι Θεοῦ ἄνθρωποι". Κι ὅπως πάλι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφει· "Πᾶσα Γραφή θεόπνευστος". Σάν τέτοιο λοιπόν βιβλίο, σάν λόγος καί ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ πρός τούς ἀνθρώπους, ἡ Ἁγία Γραφή εἶναι ὁ πολύτιμος θησαυρός, πού κατέχει μόνη ἡ Ἐκκλησία· τόν φυλάγει, τόν ἑρμηνεύει καί τόν παραδίνει ἀπό γενεά σέ γενεά. Ὅλοι οἱ Πατέρες καί οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας τήν μελέτη καί τήν ἑρμηνεία τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἔκαμαν ἔργο τους καί μαζί μέ αὐτούς καί ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Λουκιανός, τοῦ ὁποίου ἡ Ἐκκλησία σήμερα ἑορτάζει τὴ μνήμη. Ὁ ἅγιος Λουκιανός διώρθωσε κι ἀποκατἐστησε τό κείμενο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἀπό τίς φθορές τῶν αἱρετικῶν.

16 Ὀκτωβρίου

Ὁ ἅγιος μάρτυς Λογγῖνος ὁ Ἑκατόνταρχος

Δέν πρόλαβε νά σταυρωθῆ ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου κι ἀμέσως ὁ κόσμος τόν ὡμολόγησε Θεό. Ὁ ἑκατόνταρχος κι οἱ στρατιῶτες πού τόν ἐφύλατταν, ὅταν εἶδαν τό σεισμό καί ὅσα συνέβησαν ἀμέσως μόλις ἀπέθανε στό Σταυρό ὁ Ἰησοῦς, ὡμολόγησαν καί εἶπαν· "ἀληθῶς ὁ ἄνθρωπος οὗτος υἱός ἦν Θεός". Λογγῖνος ἦταν τό ὄνομα τοῦ ἑκατόνταρχου, σύμφωνα μέ τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, πού σήμερα ἑορτάζει τὴ μνήμη του καί πού μαζί μέ τό ὄνομα τοῦ Ἁγίου μᾶς ἐφύλαξε καί τήν ἄθλησή του. Ὁ Λογγῖνος δέν δέχθηκε τά χρήματα, πού ἔδωκαν οἱ ἀρχιερεῖς καί οἱ πρεσβύτεροι μετά τήν Ἀνάσταση, γιά νά πῆ πώς οἱ μαθηταί ἐπῆγαν κι ἔκλεψαν τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ· παραιτήθηκε ἀπό τό στρατιωτικό του ἀξίωμα καί ἀπέθανε μαρτυρικό θάνατο. Ὁ ληστής ἀμέσως πρίν πεθάνη κι ὁ ἑκατόνταρχος μόλις ἀπέθανε ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου στό Σταυρό, εἶναι οἱ πρῶτοι πού τόν ὡμολόγησαν Θεό καί Σωτῆρα. "Οἷς οὐκ ἀνηγγέλη περί αὐτοῦ, ὄψονται".

17 Ὀκτωβρίου

Ὁ προφήτης Ὠσηὲ

Δύο φορές στά ἱερά Εὐαγγέλια ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός ἐπανέλαβε τά χαρακτηριστικά κι ἀξιομνημόνευτα λόγια τοῦ Προφήτου Ὠσηέ, τοῦ ὁποίου ἡ Ἐκκλησία σήμερα ἑορτάζει τὴ μνήμη. "Ἔλεον θέλω καί οὐ θυσίαν"λέει ὁ Θεός μέ τό στόμα τοῦ Προφήτου καί τά λόγια αὐτά πετᾶ κατά πρόσωπο τῶν φαρισαίων ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἐκείνων πού δέν μποροῦσαν καί δέν ἤθελαν νά καταλάβουν πώς ἡ ἀληθινή θρησκεία εἶναι πολύ παραπάνω ἀπό τήν τυπική ἐκτέλεση τελετουργικῶν πράξεων. Οἱ τελετουργικές πράξεις καί ἡ τυπική λατρεία, χωρίς ἀγάπη, χωρίς ἔλεος καί συμπάθεια στούς ἀνθρώπους, χωρίς γνώση τοῦ Θεοῦ καί ὑπακοή στό θέλημά του, εἶναι πράξεις χωρίς περιεχόμενο καί χωρίς ἐσωτερική δύναμη· μᾶλλον μαγεία καί θέατρο, παρά πνευματική καί λογική λατρεία. Γνώση τοῦ θείου θελήματος, ὑπακοή στό Θεό κι ἀγάπη πρός τούς ἀνθρώπους, εἶναι ἡ ἀληθινή θρησκεία καί λατρεία. "Ἔλεον θέλω καί οὐ θυσίαν".

18 Ὀκτωβρίου

Ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς

"Ἀσπάζεται ὑμᾶς Λουκᾶς ὁ ἰατρός ὁ ἀγαπητός", γράφει σέ μιά του ἐπιστολή ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γιά τόν ἅγιο ἀπόστολο καί εὐαγγελιστή Λουκᾶ, τοῦ ὁποίου ἡ Ἐκκλησία σήμερα ἑορτάζει τὴ μνήμη. Ὁ Ἀπόστολος Λουκᾶς, πού δέν εἶναι ἀπό τούς "αὐτόπτας" τοῦ Λόγου, ἕλλην τήν καταγωγή καί τήν ἀνατροφή, ἔγινε συνέκδημος καί συνοδός τοῦ Ἀποστόλου Παύλου καί μᾶς ἄφησε δύο βιβλία στήν Καινή Διαθήκη, τό τρίτο Εὐαγγέλιο καί τίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων. Ὁ ἅγιος Λουκᾶς ὀνομάζεται εὐαγγελιστής τῆς Παναγίας, γιατί περισσότερο ἀπό τούς ἄλλους Εὐαγγελιστὰς μᾶς μιλεῖ γιά τήν ὑπεραγία Θεοτόκο στήν ἀρχή τοῦ Εὐαγγελίου του. Τόν εὐαγγελισμό τῆς Παναγίας, τήν ἐπίσκεψη τῆς Μαρίας στήν Ἐλισάβετ τή μητέρα τοῦ τιμίου Προδρόμου, τό "Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τόν Κύριον..." κι ἄλλα περιστατικά ἀπό τήν παιδική ἡλικία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τά γνωρίζομε μόνο ἀπό τό Εὐαγγέλιο τοῦ ἁγίου Λουκᾶ.

19 Ὀκτωβρίου

Ὁ προφήτης Ἰωήλ

Τέταρτος στή σειρά τῶν δώδεκα "ἐλασσόνων" προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης εἶναι ὁ Προφήτης Ἰωήλ, τοῦ ὁποίου ἡ Ἐκκλησία σήμερα ἑορτάζει τὴ μνήμη. Ὁ Ἰωήλ εἶναι ὁ προφήτης, πού μαζί μέ ἄλλα ἐπροφήτεψε γιά τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς μέ αὐτά τά λόγια· "Ἐκχεῶ ἀπό τοῦ πνεύματός μου ἐπί πᾶσαν σάρκα καί προφητεύσουσιν οἱ υἱοί ὑμῶν καί αἱ θυγατέρες ὑμῶν, καί οἱ πρεσβύτεροι ἐνύπνια ἐνυπνιασθήσονται καί οἱ νεανίσκοι ὑμῶν ὁράσεις ὄψονται". Αὐτή τήν προφητεία χρησιμοποίησε ὁ Ἀπόστολος Πέτρος κατά τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ὅταν μετά τήν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔκαμε τήν πρώτη του ὁμιλία κι ἐπίστεψαν τρεῖς χιλιάδες λαός. Τό Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι ὁ ποταμός, πού ἀρδεύει τήν Ἐκκλησία, ὅπως ἀκριβῶς τό ἐπροφήτεψε ὁ Προφήτης Ἰωήλ· "ἐκχεῶ ἀπό τοῦ πνεύματός μου ἐπί πᾶσαν σάρκα". Τό Ἅγιον Πνεῦμα πλημμυρεῖ "ἅπασαν τήν κτίσιν πρός ζωογονίαν", ὅπως ψάλλει ἡ Ἐκκλησία.

20 Ὀκτωβρίου

Ὁ ἅγιος Γεράσιμος

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ βασιλεία τοῦ Χριστοῦ, τῆς ὁποίας, ὅπως ὁμολογοῦμε στό Σύμβολο τῆς πίστεως, "οὐκ ἔσται τέλος". Οὔτε ἔπαψε οὔτε θά πάψη νά ὑπάρχη ἡ Ἐκκλησία, μέσα στήν ὁποία ἀναδεικνύονται Ὅσιοι καί Μάρτυρες σέ κάθε ἐποχή. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ὑποσχέθηκε πώς ὁ Παράκλητος, τό Ἅγιον Πνεῦμα, θά μένη μέσα στήν Ἐκκλησία "εἰς τόν αἰῶνα", γιά νά τήν ὁδηγῆ "εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν". Ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας καί γνώρισμά της εἶναι ἡ ἄθληση τῶν Μαρτύρων καί ἡ ἄσκηση τῶν Ὁσίων. Ὅπου δέν ὑπάρχουν Μάρτυρες καί Ὅσιοι, δέν ὑπάρχει Ἐκκλησία. Ἀλλά δόξα τῷ Θεῷ! Δέν ἔλειψαν καί δέν θά λείψουν οἱ Ἅγιοι στήν Ἐκκλησία, γιατί δέν μπορεῖ νά διαψευσθῆ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Στά νεώτερα χρόνια, μέσα στούς νέους Ἀσκητὰς εἶναι ὁ ἅγιος Γεράσιμος, τοῦ ὁποίου σήμερα ἑορτάζομε τή μνήμη καί τοῦ ὁποίου τό ἱερό λείψανο φυλάγεται ἀκέραιο καί θαυματουργεῖ στή νῆσο Κεφαλληνία.

21 Ὀκτωβρίου

Ὁ ἅγιος Ἱλαρίων

Ἀνάμεσα στίς μεγάλες μορφές τῶν ὁσίων Ἀσκητῶν τῆς ἀρχαίας ἐποχῆς εἶναι ὁ ἅγιος Ἱλαρίων, τοῦ ὁποίου ἡ Ἐκκλησία σήμερα ἑορτάζει τὴ μνήμη. Ὁ ἅγιος Ἱλαρίων εἶναι σύγχρονος σχεδόν τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου. Στήν πρώτη συνάντησή τους κι ἐνῶ ἀκόμη ὁ Ἱλαρίων ἦταν δεκαέξη ἐτῶν κι ἄρχιζε τώρα τόν ἀσκητικό του βίο, ὁ Ἀντώνιος τόν ὠνόμασε "νέον ἄστρον τοῦ οὐρανοῦ". Ἡ μελέτη τοῦ βίου τῶν μεγάλων Ἀσκητῶν μᾶς κάνει νά θαυμάζουμε τόν ἡρωϊσμό τῶν ἁγίων ἐκείνων ἀνθρώπων, πού δέν μαρτύρησαν μιά φορά στή ζωή τους, ἀλλά ὅλος τους ὁ βίος ἦταν ἕνα ἀνδρειότατο μαρτύριο, πού μέ τήν θέλησή τους καί μέ χαρά τό ζητοῦσαν καί τό σήκωναν οἱ μεγάλοι ἐκεῖνοι ἀναχωρηταί. Οἱ ἄνθρωποι ἔμαθαν νά ὀνομάζουν ἡρωϊσμούς ἄλλες πράξεις κι ἄλλα κατορθώματα, μά εἶν' ἀλήθεια πώς ἀπό τούς πιό μεγάλους ἡρωϊσμούς καί τό μεγαλύτερο κατόρθωμα εἶναι ἡ ὑποταγή τῆς σαρκός καί ἡ νίκη τοῦ κόσμου.

22 Ὀκτωβρίου

Ὁ ἅγιος Ἀβέρκιος

Ὅταν μελετοῦμε τό βίο τοῦ ἁγίου Ἀβερκίου, ἐπισκόπου Ἱεραπόλεως, τοῦ ὁποίου ἡ Ἐκκλησία σήμερα ἑορτάζει τὴ μνήμη, ἔρχονται στή σκέψη μας τά λόγια τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ· "Οὕτω λαμψάτω τό φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τά καλά ἔργα καί δοξάσωσι τόν πατέρα ὑμῶν τόν ἐν τοῖς οὐρανοῖς". Αὐτό πραγματοποιήθηκε φανερώτατα στό βίο τοῦ ἁγίου Ἀβερκίου, ὅταν ὁ ὄχλος ξεχύθηκε γιά νά τόν θανατώση κι ἀντί γι' αὐτό, ὅταν τόν εἶδε νά διδάσκη καί νά θεραπεύη τρεῖς δαιμονισμένους, ἐφώναξε· "Ὁ Θεός τοῦ Ἀβερκίου εἶναι ὁ μόνος ἀληθινός Θεός!". Ἀντί νά τόν θανατώσουν, οἱ ἐξαγριωμένοι εἰδωλολάτρες ζήτησαν νά κατηχηθοῦν καί νά βαπτισθοῦν! Μπροστά στήν ἁγιότητα καί τήν εὐεργετική καλωσύνη ἀφοπλίζεται ἡ ἀγριότης τῶν κακῶν ἔτσι, πού πραγματοποιεῖται πάλι ὁ ἄλλος ἐκεῖνος λόγος τοῦ Κυρίου· "Μακάριοι οἱ πραεῖς, ὅτι αὐτοί κληρονομήσουσι τήν γῆν".

23 Ὀκτωβρίου

Ὁ ἀπόστολος Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ μνήμη τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου Ἰακώβου τοῦ ἀδελφοθέου. Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος εἶναι ὁ πρῶτος Ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων καί ὁ συγγραφεύς τῆς πρώτης ἀπό τίς ἑπτά καθολικές ἐπιστολές τῆς Καινῆς Διαθήκης. Τό θεόπνευστο αὐτό ἱερό κείμενο εἶναι τό κήρυγμα τῆς ζωντανῆς καί ἐμπράκτου πίστεως. "...Ἡ πίστις, ἐάν μή ἔργα ἔχῃ, νεκρά ἐστι καθ᾽ ἑαυτήν", λέει ὁ ἅγιος Ἀπόστολος. Πραγματικά, καμμίαν ἀξία δέν ἔχει ἡ πίστη, ὅταν δέν ἐκδηλώνεται σέ ἔργα ἀγάπης. Εἶναι νεκρή καί ἄκαρπη κι ὁ χριστιανός, πού λέει πώς ἔχει πίστη καί δέν ἔχει τά ἔργα τῆς πίστεως, μοιάζει μέ τό δένδρο, πώς ἐνῶ ἔχει ρίζα καλή, ὅμως δέν κάνει καρπό. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶπε πώς τούς ἀνθρώπους τούς καταλαβαίνομε ὅπως καί τά δένδρα, ἀπό τούς καρπούς των - "ἐκ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς". Χριστιανός μέ πίστη ζωντανή εἶναι δένδρο "παρά τάς διεξόδους τῶν ὑδάτων"· μέ πολλούς καί καλούς καρπούς.

24 Ὀκτωβρίου

Ὁ μεγαλομάρτυς Ἀρέθας

Ὄχι μόνο ἄνδρες, ἀλλά καί γυναῖκες καί μικρά παιδιά, στόν καιρό τῶν διωγμῶν, ἐπορεύονταν στό μαρτύριο κι ἔδιναν τή ζωή τους μέ τήν ἴδια πίστη καί μέ τόν ἴδιο ἐνθουσιασμό. Μιά γυναίκα, ὅταν ἀποκεφαλίσθηκε ὁ ἅγιος Ἀρέθας, πλησίασε, πῆρε ἀπό τό αἷμα τοῦ Μάρτυρος κι ἔχρισε τό μέτωπό της καί τό μέτωπο τοῦ μικροῦ παιδιοῦ της. Ὅταν ὕστερα ὡδηγήθηκε κι αὐτή στό μαρτύριο, τήν ἀκολούθησε καί τό παιδί της κι ἀπέθαναν κι οἱ δυὸ στή φωτιά, ἡ μητέρα μέ τό παιδί στήν ἀγκαλιά της. Τῶν τριῶν αὐτῶν Μαρτύρων τή μνήμη ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία. Τό παιδί, ὅταν εἶδε τήν μητέρα του νά ὁδηγῆται στή φωτιά, φώναξε· "Θέλω κι ἐγώ νά πάω στό μαρτύριο μέ τήν μητέρα μου". Κι ὅταν τό ρώτησαν· "Τί εἶναι τό μαρτύριο;", ἐκεῖνο ἀπάντησε· "Ν' ἀποθάνω γιά τόν Χριστό, γιά νά ζήσω μαζί του, ὅπως μοὔλεγε ἡ μητέρα μου". Ἄς τὄχουν γιά παράδειγμα οἱ χριστιανές μητέρες, γιά νά ξέρουν πῶς ν' ἀνατρέφουν τά παιδιά τους καί τί νά τά διδάσκουν.

25 Ὀκτωβρίου

Ἡ ἁγία Ταβιθὰ

Στό βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων διαβάζομε γιά τήν Ταβιθά, τή μαθήτρια πού εἶχε ἀναπτύξει σπουδαία φιλανθρωπική ἐργασία στήν Ἰόππη καί τῆς ὁποίας ἡ Ἐκκλησία σήμερα ἑορτάζει τὴ μνήμη. Ἡ Ταβιθά "ἦν πλήρης ἀγαθῶν ἔργων καί ἐλεημοσυνῶν ὦν ἐποίει", κι ὅταν πέθανε κι ἔστειλαν καί φώναξαν τόν Ἀπόστολο Πέτρο, τότε παρουσιάσθηκαν "πᾶσαι αἱ χῆραι κλαίουσαι καί ἐπιδεικνύμεναι χιτῶνας καί ἱμάτια ὅσα ἐποίει μετ' αὐτῶν οὖσα ἡ Δορκάς". Καί τά πρῶτα καί τά δεύτερα τοῦτα λόγια φανερώνουν ἀκριβῶς ποιό εἶναι τό νόημα τῆς χριστιανικῆς καί ἐκκλησιαστικῆς φιλανθρωπίας. Δηλαδή, νά δίνωμε ἀπό τά δικά μας καί νά ἐργαζώμαστε μέ τά χέρια μας γιά τούς φτωχούς καί μέ τούς φτωχούς κι ὄχι ν'ἀσχολούμεθα διαρκῶς μέ τή δῆθεν ὀργάνωση τῆς φιλανθρωπίας καί νά τήν μετατρέπουμε στή λεγόμενη "κοινωνική πρόνοια". Ὁ Μέγας Βασίλειος λέει· "Μή τραγωδεῖν τήν εὐποιΐαν", δηλαδή νά μήν κάνωμε θέατρο τήν φιλανθρωπία.

26 Ὀκτωβρίου

Ὁ ἅγιος Δημήτριος

Τή μνήμη ἑνός μεγάλου Μάρτυρος ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία, τοῦ ἁγίου Δημητρίου, πολιούχου καί προστάτου τῆς Θεσσαλονίκης. Μαζί μέ τόν ἅγιο Γεώργιο, ὁ ἅγιος Δημήτριος εἶναι ὁ πιό γνωστός καί δημοφιλής Μάρτυς, τό πιό ὡραῖο καί πιό ἰδανικό πρότυπο τοῦ χριστιανοῦ νέου. Στόν τόπο τοῦ μαρτυρίου του χτίσθηκε ἕνας ἀπό τούς πιό παληούς σήμερα κι ὀνομαστούς ναούς τῆς χριστιανοσύνης, πού ὕστερ' ἀπό πολλές περιπέτειες καί καταστροφές ἐξακολουθεῖ ἀκόμη, νά στολίζη τήν πρωτεύουσα τῆς Μακεδονίας. Ἡ νίκη τοῦ ἁγίου Νέστορος στό στάδιο τῆς Θεσσαλονίκης, μέ τήν προτροπή καί τήν ἐνίσχυση τοῦ ἁγίου Δημητρίου, ἐσυμβόλιζε τόν θρίαμβο τοῦ χριστιανισμοῦ κατά τοῦ εἰδωλατρικοῦ κόσμου κι ἀκόμη τήν προστασία τῆς πόλεως σέ κάθε βαρβαρική ἐπίθεση. Ὡραιότατος εἶναι στή σημερινή γιορτή ὁ ὕμνος τοῦ Ρωμανοῦ· "Τοῖς τῶν αἱμάτων σου ῥείθροις, Δημήτριε, τήν Ἐκκλησίαν Θεός ἐπορφύρωσεν..."

27 Ὀκτωβρίου

Ὁ ἅγιος Νέστωρ

Ἡ Ἐκκλησία σήμερα ἑορτάζει τὴ μνήμη τοῦ ἁγίου Νέστορος, τοῦ νέου ἐκείνου τῆς Θεσσαλονίκης, πού ἐνίκησε τόν ὑβριστή καί βλάσφημο Λυαῖο μέ τήν ἐνθάρρυνση καί προσευχή τοῦ ἁγίου Δημητρίου. Ἡ μονομαχία τοῦ ἁγίου Νέστορος μέ τόν γίγαντα Λυαῖο μοιάζει πολύ μέ τήν μονομαχία τοῦ Δαβίδ καί τοῦ Γολιάθ. Ἔτσι καί τότε· ὁ Γολιάθ καυχόταν κι ἀπειλοῦσε γῆ καί οὐρανό κι ὁ ποιμενόπαις Δαβίδ τόν ἔρριξε κάτω μέ μιά σφενδόνα. Τό ἴδιο καί τώρα· ὁ Λυαῖος, ὑπεροπτικός κι ἀγέρωχος, προκαλοῦσε καί φοβέριζε ὅλο τόν κόσμο κι ὁ Νέστωρ τόν νίκησε μέ τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, μέ τόν ὁποῖο τόν σφράγισε ὁ ἅγιος Δημήτριος καί μέ τή βεβαίωση πού τοῦ ἔδωκε, λέγοντας· "Καί τόν Λυαῖο θά νικήσης καί γιά τόν Χριστό θά μαρτυρήσης". Μεγάλα θαύματα κάνει ὁ Θεός διά μέσου τῶν Ἁγίων καί δείχνει τήν δύναμή του στόν κόσμο, καθώς ἀκριβῶς λέει ὁ Ψαλμός· "Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς Ἁγίοις αὐτοῦ".

28 Ὀκτωβρίου

Ἡ ἁγία «Σκέπη»

Πόθος τῶν ἀνθρώπων βαθύτατος εἶναι ἡ εἰρήνη. Γι' αὐτό ὁ Κύριος ἐμακάρισε τούς εἰρηνοποιούς, ἐχαιρέτιζε τούς μαθητάς του μέ τό "εἰρήνη ὑμῖν" καί ἡ Ἐκκλησία δέεται στή θεία Λειτουργία "ὑπέρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου". Ὁ πόλεμος δέν μπορεῖ νά δικαιωθῆ, παρά σάν ἐκδήλωση βαρβαρότητας καί σάν ἀποτέλεσμα τῆς ἁμαρτίας. Γι' αὐτό πάλι ἡ Ἐκκλησία δέεται νά ὑποτάξη ὁ Θεός στούς εὐσεβεῖς βασιλεῖς "πάντα τὰ βάρβαρα ἔθνη, τά τούς πολέμους θέλοντα". Εἶναι ἡ μόνη περίπτωση πού βρίσκει δικαίωση ὁ πόλεμος, μόνο δηλαδή σάν ἄμυνα τῶν λαῶν νά διατηρήσουν τήν ἐλευθερία τους ἀπέναντι σὲ βαρβάρους κατακτητάς, πού δυστυχῶς ἀκόμη ὑπάρχουν πολλοί στή γῆ, ἐκεῖνοι πού ξεκινοῦν νά ὑποτάξουν τόν κόσμο μέ τή φωτιά καί τό σίδηρο. Ἡ σημερινή ἡμέρα, γιά μᾶς τούς Ἕλληνες, εἶναι ἐθνική μά καί θρησκευτική ἑορτή, σάν ἐπέτειος ἡρωϊκής ἄμυνας, "ὑπό τήν σκέπην" τῆς Παναγίας, ἑνός ἐλευθέρου λαοῦ ἐναντίον τῆς βαρβαρότητας.

29 Ὀκτωβρίου

Ἡ μάρτυς Μελιτινή

Πρίν ἀπό τήν πτώση τους, οἱ Πρωτόπλαστοι ἦσαν γυμνοί στόν Παράδεισο "καί οὐκ ᾐσχύνοντο". Μετά τήν παρακοή καί τήν πτώση, ἀνοίχθηκαν τά μάτια τους καί κατάλαβαν πώς ἦσαν γυμνοί. Τότε "ἔρραψαν φύλλα συκῆς καί ἐποίησαν ἑαυτοῖς περιζώματα". Μετά τήν ἐτυμηγορία του κατά τῶν Πρωτοπλάστων, "ἐποίησε Κύριος ὁ Θεός τῷ Ἀδάμ καί τῇ γυναικί αὐτοῦ χιτῶνας δερματίνους καί ἐνέδυσεν αὐτούς". Ἀπό τότε, ὅσο περισσότερο γυμνώνεται ὁ ἄνθρωπος, τόσο περισσότερο δείχνει πώς τοῦ λείπει ἡ ντροπή. Σέ παλαιότερη ἐποχή, πού οἱ ἄνθρωποι δέν γυμνώνονταν μόνοι τους, γιά νά πομπέψουν κάποιον, τόν γύμνωναν καί τόν ἐξέθεταν σέ κοινή θέα. Γυμνός ὑψώθηκε στό Σταυρό ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου καί γυμνή ὑποχρεώθηκε νά σταθῆ ἐμπρός στά μάτια τοῦ ὄχλου καί ἡ ἁγία Μελιτινή, τῆς ὁποίας τή μνήμη, ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία. Γυμνώθηκαν οἱ Ἅγιοι γιά καταισχύνη ἀπό τούς ἀνθρώπους, κι ἐνδύθηκαν ἀπό τόν Θεό μέ τιμή καί δόξα.

30 Ὀκτωβρίου

Οἱ τέσσερις ἀδελφοί μάρτυρες

"Οἱ βουλόμενοι πλουτεῖν ἐμπίπτουσιν εἰς πειρασμόν καί παγίδα καί ἐπιθυμίας πολλὰς ἀνοήτους καί βλαβεράς, αἵτινες βυθίζουσι τούς ἀνθρώπους εἰς ὄλεθρον καί ἀπώλειαν". Δηλαδή, ἐκεῖνοι πού θέλουν νά μαζεύουν πλοῦτο πέφτουν σέ πειρασμό καί παγίδα καί σέ πολλές ἀνόητες καί βλαβερές ἐπιθυμίες, πού βυθίζουν τούς ἀνθρώπους στήν καταστροφή καί τήν ἀπώλεια. Εἶναι λόγια τῆς θείας Γραφῆς μέ τό στόμα τοῦ ἀποστόλου Παύλου, λόγια μέ αἰώνιο κῦρος. Οἱ τέσσερις ἀδελφοί καί ἅγιοι Μάρτυρες Κλαύδιος, Ἀστέριος, Νέων καί Νεονίλλα, τῶν ὁποίων ἡ Ἐκκλησία σήμερα τιμᾶ τή μνήμη, ἐμαρτύρησαν βέβαια γιά τή χριστιανική τους πίστη, μά ἡ ἀρχική αἰτία, γιά τήν ὁποία κατηγορήθηκαν γιά χριστιανοί, ἦταν ἡ μεγάλη πατρική τους περιουσία. Ἡ μητρυιά τους, μετά τό θάνατο τοῦ πατέρα τους, γιά νά σφετερισθῆ τήν περιουσία, κατάγγειλε τούς τέσσερις ἀδελφούς. Πραγματικά λοιπόν "ῥίζα πάντων τῶν κακῶν ἐστιν ἡ φιλαργυρία".

31 Ὀκτωβρίου

Οἱ ἅγιοι συνεργάτες τοῦ Ἀπ. Παύλου

Τό τελευταῖο κεφάλαιο τῆς πρός Ρωμαίους ἐπιστολῆς τοῦ ἀποστόλου Παύλου εἶναι ὁλόκληρο ἕνα χαιρετιστήριο μήνυμα τοῦ Ἀποστόλου πρός τούς γνωστούς καί συνεργάτας του, πού ἔμεναν στή Ρώμη. Ἐκεῖ ἀναφέρονται οἱ ἅγιοι Στάχυς, Ἀπελλῆς, Ἀμπλίας, Οὐρβανός, Νάρκισσος καί Ἀριστόβουλος, πού εἶναι ἀπό τούς ἑβδομήντα Ἀποστόλους καί τῶν ὁποίων ἡ Ἐκκλησία σήμερα ἑορτάζει τὴ μνήμη. Μᾶς κάνει ἐντύπωση ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο γράφει ὁ Ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ γιά τόν καθένα ἀπό τούς ἀγαπητούς καί συνεργάτας του, μέ πόσο ἐνδιαφέρον καί μέ πόση στοργή ἀναφέρει τά ὀνόματά τους καί σκεπτόμαστε πόσο μεγάλο πρᾶγμα εἶναι νά ξέρουν οἱ ἀρχηγοί νά τιμοῦν τούς βοηθούς καί τούς συνεργάτας των. Δέν εἶναι ἁπλή φιλοφρόνηση αὐτό πού κάνει ὁ Ἀπόστολος, εἶναι δίκαιος ἔπαινος καί ἀναγνώριση τῶν ὑπηρεσιῶν καί τοῦ κόπου τῶν ἀνθρώπων του. "Ἀσπάσασθε... τούς συνεργούς μου ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ... καί συναιχμαλώτους μου".

Pin It

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ