eortologio h3
Τετάρτη 22 Νοεμβρίου
Φιλήμονος, Κικιλίας, Βαλλεριανού και Τιβουρτίου μαρτύρων

Eortologio bottom

h3
bottom2.jpg

diahoristiko

IMG_4480.JPG

diahoristiko

diahoristiko

diahoristiko

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

1 Ἰανουαρίου

Ὁ Μέγας Βασίλειος

Ὁ Ἑλληνισμός - ὡς τρόπος σκέψης καί ὡς γλώσσα - μπολιάστηκε στό Χριστιανισμό καί ἐπέζησε. Ἀλλιῶς ἴσως θά ἀπέθνησκε, ὅπως ἀπέθαναν καί ἄλλοι ἀρχαῖοι πολιτισμοί. Πῶς καί γιατί ἔγινε ἔτσι δέν τό ἐξετάζουμε τώρα· εἶναι πάντως ἔργο τῆς Θείας Προνοίας. Μποροῦμε ὅμως στό ζήτημα τοῦτο νά ἐξετάσουμε τή συμβολή τῶν ἀνθρώπων, ποὺ τό ἔργο τους εἶναι σάν μία γέφυρα ἀνάμεσα στόν ἀρχαῖο καί τό νεώτερο κόσμο. Μία τέτοια γέφυρα εἶναι τό ἔργο τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, τοῦ ὁποίου σήμερα ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τή μνήμη. Ὁ Μέγας Βασίλειος εἶναι ὁ ἐκκλησιαστικός ποιμένας καί ὁ οἰκουμενικός Διδάσκαλος, ποὺ στό βίο του καί στό ἔργο του συνδυάζει τή μεγάλη πίστη μέ τή βαθειὰ γνώση, τήν εὐσέβεια μὲ τήν ἑλληνομάθεια. Εἶναι ὁ θεωρητικός νοῦς καί συγχρόνως ὁ πρακτικός ἄνθρωπος, ὁ σοφός καί ὁ ἅγιος. Ὁ Μέγας. «Παιδείας γεγονὼς ἁπάσης ἔμπλεως» καί «ἄριστος ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις αὐτοῦ» ὁ Μέγας Βασίλειος.

2 Ἰανουαρίου

Ὁ ἅγιος Σίλβεστρος

Στό βίο τοῦ Ἁγίου Σιλβέστρου Πάπα Ρώμης, τοῦ ὁποίου ἡ Ἐκκλησία σήμερα τιμᾶ τή μνήμη, διαβάζομε τά ἑξῆς «Τόσην χάριν εἶχεν ἀπό τόν Θεόν ὁ Σίλβεστρος, πού ὄχι μόνον οἱ εὐσεβεῖς, ἀλλά καί οἱ εἰδωλολάτραι τόν ἀγαποῦσαν διά τήν ἀρετήν του καί τοῦ εἶχον εὐλάβειαν». Ἡ ἀρετή - ἡ ἁγιότης καί ἡ καλωσύνη - εἶναι τό γνώρισμα καί τό στόλισμα τοῦ χριστιανοῦ. Τό Εὐαγγέλιο δέν ἐνίκησε τόν κόσμο μέ τήν φωτιά οὔτε μέ τό μαχαίρι, ἀλλά μέ τόν ἅγιο βίο καί τήν καλωσύνη. Ἔτσι ὁρίζει ὁ Ἀπόστολος τή διαγωγή καί τήν ἀναστροφή τῶν χριστιανῶν στόν κόσμο· «ἵνα γένησθε ἄμεμπτοι καὶ ἀκέραιοι, τέκνα Θεοῦ ἀμώμητα ἐν μέσῳ γενεᾶς σκολιᾶς». Τότε οἱ ἄνθρωποι - κι ἐκεῖνοι πού εἶν' ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία - «ἐκ τῶν καλῶν ἔργων ἐποπτεύσαντες δοξάσωσι τόν Θεόν». Τό ἀδύνατο σημεῖο τῆς πίστεως εἶναι ὁ κακός βίος τῶν χριστιανῶν, παντοδύναμη ὅμως καί ἀήττητη εἶναι ἡ ἁγιότης καί ἡ καλωσύνη.

3 Ἰανουαρίου

Ὁ μάρτυς Γόρδιος

Ἡ ἐρημία γιγαντώνει τόν ἄνθρωπο - τόν ἄνθρωπο, πού ἔχει μέσα του δικό του κόσμο καί δέν χάνεται μέσα στό πλῆθος. Ὅλοι οἱ μεγάλοι, οἱ Προφῆτες, οἱ Ἅγιοι, ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ὅταν ἔγινε ἄνθρωπος, ἔζησαν στήν ἔρημο κι ἦρθαν στόν κόσμο ἀπό τήν ἔρημο. Ἔμειναν στήν ἔρημο καί μίλησαν πολύ μέ τόν ἑαυτό τους κι ὕστερα κατέβηκαν γιά νά συναντηθοῦν μέ τούς ἀνθρώπους - νά κηρύξουν, νά πάθουν, νά σταυρωθοῦν, νά γίνουν μάρτυρες τῆς ἀλήθειας, πού τήν ἔβλεπαν καί τήν ζοῦσαν μέσα τους. Ἔρχονταν ἀπό τήν ἔρημο, γιά νά βροῦν τό πλῆθος στήν πόλη· ἔφευγε ἀπό τήν πόλη τό πλῆθος, γιά νά τούς βρῆ στήν ἔρημο. Ὁ ἅγιος Μάρτυς Γόρδιος, τοῦ ὁποίου ἡ Ἐκκλησία σήμερα τιμᾶ τή μνήμη, ἔφυγε ἀπό τόν κόσμο στήν ἐρημία γιά νά βρῆ τόν ἑαυτό του κι ἦλθε ἀπό τήν ἔρημο γιά νά διακηρύξη τήν πίστη του, νά συναντηθῆ μέ τό θάνατο καί νά βρῆ τή δόξα τοῦ Μάρτυρος. Τόν ἐγκωμίασε ὁ Μέγας Βασίλειος σ' ἕναν ὡραῖο του λόγο.

4 Ἰανουαρίου

Οἱ ἑβδομήκοντα Ἀπόστολοι

Στά ἱερά Εὐαγγέλια γίνεται λόγος γιά ἑβδομήκοντα Ἀποστόλους, τούς ὁποίους ἐξέλεξε ὁ Χριστός - «Μετά δέ ταῦτα ἀνέδειξεν ὁ Κύριος καί ἑτέρους ἑβδομήκοντα, καί ἀπέστειλεν αὐτούς ἀνά δύο πρό προσώπου αὐτοῦ εἰς πᾶσαν πόλιν καί τόπον οὗ ἤμελλεν αὐτός ἔρχεσθαι». Καί ἀκόμη τά ἱερά Εὐαγγέλια μᾶς μιλοῦν γιά τό ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς ἀποστολῆς καί γιά τήν μαρτυρία, πού ἔδωκε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός γιά τούς ἑβδομήκοντα -«Ὑπέστρεψαν δέ οἱ ἑβδομήκοντα μετά χαρᾶς λέγοντες· Κύριε, καί τά δαιμόνια ὑποτάσσεται ἡμῖν ἐν τῷ ὀνόματί σου». Ὁ Χριστός τότε ἀπάντησε «Πλήν ἐν τούτῳ μή χαίρετε, ὅτι τά πνεύματα ὑμῖν ὑποτάσσεται· χαίρετε δέ ὅτι τά ὀνόματα ὑμῶν ἐγράφη ἐν τοῖς οὐρανοῖς». Γιά τούς ἑβδομήκοντα Ἀποστόλους τελεῖ σύναξη σήμερα ἡ Ἐκκλησία καί τιμᾶ ἐκείνους, πού ἐτίμησε μέ τήν ἀποστολή καί μέ τήν μαρτυρία του ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Εἶναι γραμμένο. «Ἐμοί δέ λίαν ἐτιμήθησαν οἱ φίλοι σου, ὁ Θεός».

5 Ἰανουαρίου

Ἡ ὁσία Συγκλητική

Εἶναι γνωστή στήν Παλαιά Διαθήκη ἡ ἱστορία τοῦ πολυάθλου Ἰώβ. Γιά κείνους πού σκανδαλίζονται γιά τήν ἀρχή καί τήν ὕπαρξη τοῦ κακοῦ στόν κόσμο, ἡ ἀπάντηση ὑπάρχει σ' κείνη τήν ἱστορία. Ποιά εἶναι ἡ ἀρχή των κι ἀπό ποῦ προέρχονται τά παθήματα τῶν ἀνθρώπων στόν κόσμο; Γιατί νά δέρνη τούς ἀνθρώπους ἡ φτώχεια, ἡ ἀρρώστια κι ὁ θάνατος; Γιατί καί οἱ δίκαιοι νά δεινοπαθοῦν καί νά ὑποφέρουν; Καί πῶς ὅλα τοῦτα συμβιβάζονται μέ τή δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ; Ἀνθρώπινη ἀπάντηση δέν ὑπάρχει σέ τοῦτα τά ἐρωτήματα, ὑπάρχει ὅμως ἀπάντηση τοῦ Θεοῦ. «Μή ἀποποιοῦ μου τό κρῖμα. Οἴει δέ με ἄλλως σοι κεχρηματικέναι ἤ ἵνα ἀναφανῇς δίκαιος;». Ἕνα εἶναι βέβαιο, πώς μέσα στά παθήματά του ὁ ἄνθρωπος παιδαγωγεῖται καί χαλκεύεται, κι ἔτσι «ἐπιτελεῖ ἁγιωσύνην», ὅπως ἡ ὁσία Συγκλητική, τῆς ὁποίας ἡ Ἐκκλησία σήμερα τιμᾶ τή μνήμη.

6 Ἰανουαρίου

Τὰ ἅγια Θεοφάνεια

«Ἐπεφάνη ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σωτήριος...», εἶναι γραμμένο στίς ἐπιστολές τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Καί πάλι «ἡ χάρις καί ἡ ἀλήθεια διά Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐγένετο», εἶναι γραμμένο στό Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰωάννου. Τό νέο λοιπόν πού κομίζει ὁ Ἰησοῦς Χριστός στόν κόσμο εἶναι ἡ χάρις. Τό χαροποιό μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου, ἡ οὐσία καί τό βάθος τοῦ Χριστιανισμοῦ εἶναι ἡ χάρις. Τό ξεχωριστό γνώρισμα τῆς Ἐκκλησίας καί ἡ διαφορά της ἀπό τή Συναγωγή εἶναι ἡ χάρις. Ὅ,τι ἔχει ἡ «καινή κτίσις», πού δέν ὑπάρχει στόν παλαιό κόσμο, εἶναι ἡ χάρις. Βασίλειο τῆς χάριτος εἶναι ἡ "Βασιλεία τῶν οὐρανῶν". Καί ἡ σημερινή μεγάλη ἑορτή, Θεοφάνεια ἤ Ἐπιφάνεια, εἶναι ἡ ἡμέρα, ὅπου ἐπίσημα καί πανηγυρικά, μέ τήν φανέρωση τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἔκαμε τήν εἴσοδό της στόν κόσμο ἡ θεία χάρις. «Ἐπεφάνης σήμερον τῇ οἰκουμένῃ καί τό φῶς σου, Κύριε, ἐσημειώθη ἐφ' ἡμᾶς...», ψάλλει ἡ Ἐκκλησία.

7 Ἰανουαρίου

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος

Τίς ἑορτές τοῦ Δωδεκαημέρου τίς ἐπισφραγίζει ἡ σημερινή ἑορτή, κατά τήν ὁποία «τήν σύναξιν ἐπιτελοῦμεν τοῦ ἁγίου καί τιμίου Προδρόμου ἐξ ἀρχῆς καί ἄνωθεν παραδιδομένην, ὡς τῷ μυστηρίῳ τοῦ θείου βαπτίσματος ὑπουργήσαντος...». Ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος ἀναδείχθηκε ὄντως ὁ «σεβασμιώτερος» ἀπ' ὅλους τοὺς Προφήτας, ὄχι μόνο γιά τήν ἁγιότητα τοῦ βίου του καί τό μαρτυρικό του τέλος, ὄχι μόνο γιατί εἶδε τόν «κηρυττόμενον», μά καί γιατί ἀξιώθηκε νά τόν βαπτίση. Μέσα σ' ὅλες τίς προνομίες, μέ τίς ὁποῖες ὁ Θεός ἐτίμησε τόν Ἰωάννη, ἐκεῖνος ἔμεινε πάντα μέ τή βαθειά συναίσθηση πώς ἦταν ὁ λύχνος ἀπέναντι στό φῶς, ὁ ὑπηρέτης ἐμπρός στό Δεσπότη, ὁ ἄνθρωπος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἅς μήν τό ξεχνοῦμε ἐμεῖς οἱ ἁπλοί κι ἁμαρτωλοί, πού ἀξιωθήκαμε νά ὑπηρετοῦμε στό ἔργο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Ἰωάννης ἔλεγε· «Ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμέ δέ ἐλαττοῦσθαι».

8 Ἰανουαρίου

Ὁ μάρτυς Καρτέριος

Στήν πρός Φιλιππησίους ἐπιστολή ὁ ἅγιος Παῦλος γράφει ὅτι «ἡμῖν ἐχαρίσθη τό ὑπέρ Χριστοῦ, οὐ μόνον τό εἰς αὐτόν πιστεύειν, ἀλλά καί τό ὑπέρ αὐτοῦ πάσχειν». Τιμή λοιπόν καί χάρη τοῦ Θεοῦ εἶναι ὄχι μόνο νά φθάση κανείς στήν ἀληθινή πίστη «διά Ἰησοῦ Χριστοῦ», μά καί νά πάσχη γιά χάρη τοῦ Χριστοῦ. Τό πάθος καί τό μαρτύριο εἶναι εὔνοια καί τιμή τοῦ Θεοῦ πρός τούς ἀληθινούς πιστούς. Ὁ Χριστός δέν παράλειψε νά πῆ στούς μαθητάς του καί στούς Ἀποστόλους γιά τούς διωγμούς καί γιά τίς θλίψεις τῶν πιστῶν, τούς ὁποίους μολοντοῦτο ὀνομάζει «μακαρίους» καί τούς χαιρετίζει μέ τό «χαίρετε καί ἀγαλλιάσθε...». Κι ὁ ἅγιος Μάρτυς Καρτέριος, τοῦ ὁποίου τήν μνήμη σήμερα τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία, πρίν ἀπό τό μαρτύριό του ἄκουσε τό Χριστό νά τοῦ λέη - εἶναι τά ἴδια σχεδόν λόγια πού εἶπε ὁ Χριστός στόν Ἀνανία γιά τόν ἅγιο Παῦλο· «δεῖ γάρ σε πολλά παθεῖν ὑπέρ τοῦ ὀνόματός μου. Ἐγώ δέ ἔσομαι μετά σοῦ...».

9 Ἰανουαρίου

Ὁ ὅσιος Εὐστράτιος

«Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τῶν ὁσίων αὐτοῦ». Εἶναι λόγια τοῦ Ψαλτηρίου, πού ἔχουν πλήρη τήν ἐφαρμογή τους στόν ὅσιο Εὐστράτιο τό θαυματουργό, τοῦ ὁποίου σήμερα ἡ Ἐκκλησία ἐπιτελεῖ τή μνήμη. Ὁ ὅσιος Εὐστράτιος στρατεύθηκε στό βίο τοῦ «τήν καλήν στρατείαν» καί σέ ἡλικία ἐνενηνταπέντε χρόνων κοιμήθηκε ἤρεμος καί γαλήνιος, ὅπως ταιριάζει στούς ὁσίους τοῦ Θεοῦ. Τά τελευταῖα του λόγια πρός τούς συμμοναστάς του εἶναι καταστάλαγμα τῆς πείρας καί τῆς ἁγιωσύνης του. Ἀλλοίμονο σ' ὅποιον ἔζησε καί γέρασε καί δέν ἀπέκτησε μιά τέτοια πείρα· ἔφυγε γιά τό μεγάλο ταξίδι χωρίς ἀποσκευές - ἄγευστος παιδείας. «Ἀδελφοί, ὁ χρόνος τῆς ἐμῆς ζωῆς πέρας εἴληφε· λοιπόν, τέκνα ἀγαπητά, ἥν παρελάβετε παρακαταθήκην φυλάξατε, γινώσκοντες ὅτι τά μέν παρόντα πρόσκαιρα, τά δέ μέλλοντα αἰώνια. Σπουδάσατε οὖν τῆς τῶν σωζομένων μερίδος γενέσθαι».

10 Ἰανουαρίου

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία ἐπιτελεῖ τή μνήμη τοῦ ἁγίου Γρηγορίου ἐπισκόπου Νύσσης, ἀδελφοῦ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης εἶναι περισσότερο φιλόσοφος παρά θεολόγος. Εἶναι ὁ φιλοσοφώτερος ἀπ' ὅλους τοὺς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας κι ὅπως ἕνας ξένος μελετητής εἶπε, ἀνάμεσα στόν Ὠριγένη, τό Μέγα Βασίλειο καί τό Γρηγόριο τό Θεολόγο, ὁ Γρηγόριος ὁ Νύσσης «μπόρεσε καλύτερ᾽ ἀπ' ὅλους νά μεταφυτεύση στό ἐσωτερικό τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου τήν πνευματική κληρονομία τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος». Κι ἕνας δικός μας σοφός ἔγραψε πώς ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης εἶναι ὁ «θεμελιωτής τῆς χριστιανικῆς μυστικῆς φιλοσοφίας». Ἡ ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας στή μνήμη τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Ἐπισκόπου Νύσσης ἀπηχεῖ τήν γνώμη γιά τό ἔργο του, ἕνα ἔργο φιλοσόφου, πνευματικοῦ καί ἁγίου ἀνδρός. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος εἶναι «ὁ κάλαμος ὁ πλήρης τῆς Παρακλήτου πνοῆς», ὁ «θεωρίᾳ τήν πρᾶξιν καταλαμπρύνας».

11 Ἰανουαρίου

Ὁ ὅσιος Θεοδόσιος ὁ Κοινοβιάρχης

Σ' ἕνα του λόγο ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέει γιά τά ἱερά πρόσωπα τῶν Ἁγίων τὰ ἑξῆς· «τῶν ἁγίων ἀνδρῶν οὐχί τά ρήματα μόνον, ἀλλά καί αὐτά τά πρόσωπα πνευματικῆς γέμει χάριτος». Τό αἰσθανόμαστε καί τό ζοῦμε αὐτό, ὅταν βλέπωμε τήν εἰκόνα τοῦ ὁσίου Θεοδοσίου τοῦ Κοινοβιάρχου, τοῦ ὁποίου ἡ Ἐκκλησία σήμερα τιμᾶ τή μνήμη. Στό ἱερό πρόσωπο τοῦ Ὁσίου, ἔτσι ὅπως ἡ μορφή του σώζεται στήν παράδοση τῆς ὀρθοδόξου εἰκονογραφίας, διαλάμπει πραγματικά μιά πνευματική χάρη, μἰα ψυχική ἠρεμία καί γαλήνη καί μία ἐσωτερική ὀμορφιά, καρπός καί ἀπόκτημα πολυχρονίου ἀσκήσεως καί βίου καθαροῦ· τέτοια ἱλαρότητα καί τέτοια χάρη δέν τήν ἔχουν οἱ ὀμορφιές «τῆς σαρκός». Στό Ἀστέρι, τό μοναστηράκι τοῦ Ὑμηττοῦ, ὑπάρχει μία τέτοια εἰκόνα τοῦ ὁσίου Θεοδοσίου, πού κάποιο βέβηλο χέρι τῆς ἔχει καταστρέψει τά μάτια. Καί χωρίς τά μάτια πού εἶν' ὁ καθρέπτης τῆς ψυχῆς, τό πρόσωπο τοῦ Ὁσίου «πνευματικῆς γέμει χάριτος».

12 Ἰανουαρίου

Ἡ ἁγία Τατιανή

Στήν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου ὁ «πρῶτος καί ὁ ἔσχατος» καί ὁ «ζῶν εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων» λέει πρός τόν Ἄγγελο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σμύρνης· «γίνου πιστός ἄχρι θανάτου καί δώσω σοι τόν στέφανον τῆς ζωῆς». Ἡ ἔκφραση εἶναι ἀθλητική καί ἡ εἰκόνα εἶναι ἀπό τήν ζωή τῶν γυμναστηρίων καί τοῦ στίβου. Ἀθληταί ὀνομάζονται, οἱ ἅγιοι Μάρτυρες καί ἄθληση τό μαρτύριό τους καί τό βραβεῖο καί τό ἔπαθλο τῆς νίκης των εἶναι ὁ στέφανος τῆς ζωῆς. Μένουν πιστοί καί καρτερικοί ὥς τό τέλος· μέχρι τήν ὥρα, πού ὕστερα ἀπό βασανιστήρια σατανικῆς ἐφευρετικότητας, τό ξίφος πέφτει στόν τράχηλό τους καί τό αἷμα στεφανώνει τήν τίμια κεφαλή τους. Στέφανος ἀμαράντινος εἶναι ὁ στέφανος τοῦ μαρτυρίου καί τοῦ αἵματος, στέφανος «τῆς ζωῆς». Τέτοια ἔννοια ἐκφράζει καί τό ἰαμβικό δίστιχο στήν μνήμη σήμερα τῆς ἁγίας Τατιανῆς. «Τῆς πάντα λαμπρᾶς Τατιανῆς τῇ κάρᾳ / λαμπρόν προεξένησε τό ξίφος στέφος».

13 Ἰανουαρίου

Οἱ μάρτυρες Ἕρμυλος καὶ Στρατόνικος

Ὁ Θεοδώρητος ὁ Ἐπίσκοπος Κύρου, στήν Προθεωρία τοῦ συγγράμματός του «Ἑλληνικῶν παθημάτων θεραπευτική», γράφει γιά τίς κατηγορίες τῶν ἐθνικῶν ἐναντίον τῶν χριστιανῶν. Μέσα στά ἄλλα «καί τό γεραίρειν δέ τούς μάρτυρας καταγέλαστον ἔφασκον καί λίαν ἀνόητον τὸ πειρᾶσθαι τούς ζώντας παρά τῶν τεθνεώτων ὠφέλειαν πορίζεσθαι». Εἶναι ἡ ἴδια κατηγορία, πού τήν ἀνανέωσε στά νεώτερα χρόνια καί τήν ἐπαναλαμβάνει ὁ Προτεσταντισμός. Ὅμως ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ ἀπό τήν πρώτη ἀρχή ἐτίμησε τούς ἁγίους Μάρτυρας, μέσα στούς ὁποίους εἶναι ὁ διάκονος Ἕρμυλος καί ὁ φίλος του Στρατόνικος, τῶν ὁποίων ἐπιτελοῦμε σήμερα τή μνήμη· ὁ Στρατόνικος θανατώθηκε, ἐπειδή συμπόνεσε κι ἔκλαψε βλέποντας νά βασανίζεται ὁ φίλος του. «Τούς μάρτυρας ὡς μιμητὰς τοῦ Κυρίου ἀγαπῶμεν ἀξίως... ὧν γένοιτο καί ἡμᾶς κοινωνούς τούτων καί συμμαθητὰς γενέσθαι», γράφει ἡ Ὀρθόδοξος Ὁμολογία.

14 Ἰανουαρίου

Οἱ ἐν Σινᾶ τελειωθέντες Ὅσιοι

«Ἄθλησις τῶν ὁσίων Πατέρων ἡμῶν τῶν ἐν Σινᾷ τελειωθέντων». Ἔτσι ἀρχίζει τό Συναξάριο σήμερα, στή μνήμη τῶν τριανταοκτὼ μοναχῶν του Σινᾶ. Ληστές πάτησαν κάποτε τό Μοναστήρι γιά νά βροῦν χρήματα, «ὡς δέ οὐδέν εὗρον εἰ μή ψιάθια μόνα καί τούς ἁγίους τρίχινα φοροῦντας, ἐμάνησαν καί κατέσφαξαν αὐτούς μηδέν ἀδικοῦντας». Ὁ ἅγιος Παῦλος ἔγραψε στήν πρός Φιλιππησίους ἐπιστολή τό «μεγαλυνθήσεται Χριστός ἐν τῷ σώματί μου εἴτε διά ζωῆς εἴτε διά θανάτου» κι ἔγινε τό συναμφότερο στούς ὁσίους Πατέρας τοῦ Σινᾶ. Σάν νά μήν ἦταν ἀρκετή ἡ τελείωση τῆς ἀσκήσεως, γεύθηκαν πικρό θάνατο καί βρέθηκαν ἀκόμα πιό τέλειοι στήν ἔξοδό τους. Ἐδόξασαν πρῶτα τό Θεό «διά ζωῆς», τόν δόξασαν στό τέλος καί «διά θανάτου». Καλά εἶπε ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης, ὅτι «ἡ τελειότης ὅροις οὐ διαλαμβάνεται». Ὅριο δέν ὑπάρχει στήν ἠθική τελείωση· ὁ πιστός «τελειοῦται», εἴτε «ξίφει» εἴτε «ἐν εἰρήνη», στόν θάνατό του.

15 Ἰανουαρίου

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Καλυβίτης

Ὁ βίος τῶν ὁσίων Ἀσκητῶν διδάσκει πώς τό ἔργο τῆς θείας χάριτος εἶναι ἔργο σέ βάθος κι ὄχι σέ πλάτος. Τό ἀνακαινιστικό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας εἶναι προσωπικό· δέν εἶναι ἅπλωμα στόν κόσμο, εἶναι συμμάζωμα στήν ψυχή μας. Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Καλυβίτης, τοῦ ὁποίου ἡ Ἐκκλησία σήμερα τιμᾶ τή μνήμη, «μικρᾷ καλύβῃ στενούμενος... διεκαρτέρησε πρό τοῦ πυλῶνος» τοῦ ἀρχοντικοῦ τοῦ πατέρα του, κακοντυμένος κι ἄγνωστος. Ὅποιος μπορεῖ νά στενεύη ὅλο καί περισσότερο τό φυσικό χῶρο γύρω του καί συγχρόνως νά αἰσθάνεται ἐντός του ὅλο καί πιό πολύ νά ἁπλώνωνται οἱ πνευματικοί ὁρίζοντες, αὐτός βρίσκεται στόν δρόμο τῆς σωτηρίας του. Ὁ ἅγιος Παῦλος ἔγραψε τό «θλιβόμενοι ἀλλ' οὐ στενοχωρούμενοι...». Τό ἅπλωμα, μέ τό πρόσχημα τῆς κοινωνικῆς ἀλληλεγγύης, εἶναι πλάνη τῆς ἐποχῆς μας· τό συμμάζωμα, μέ τόν πόθο τῆς προσωπικῆς τελειώσεως, εἶναι ἀλήθεια ἀπό τήν πείρα τῶν Ἁγίων.

16 Ἰανουαρίου

Ὁ μάρτυς Δάναξ

Λέγεται γιά τόν Αἰνεία ὅτι ἔφυγε μεσ' ἀπό τήν καταστροφή τῆς Τροίας, σηκώνοντας τούς γέροντας γονεῖς του καί τό παλλάδιο τῆς Ἀθηνᾶς. Διασώζεται καί στήν εὐσεβῆ ἐκκλησιαστική παράδοση ὅτι ὁ ἅγιος Μάρτυς Δάναξ, τοῦ ὁποίου ἡ Ἐκκλησία σήμερα ἐπιτελεῖ τή μνήμη, ἀναγνώστης τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Αὐλῶνος στήν Ἤπειρο, σέ μιά ἐπιδρομή ληστῶν πῆρε τά ἱερά σκεύη τῆς Ἐκκλησίας κι ἔφυγε, γυρεύοντας τόπο νά κρυφθῆ καί νά τά σώση. Ἔτσι γίνεται πάντα. Οἱ ἄνθρωποι ὑπερασπίζουν τό πάτριο ἔδαφος καί μάχονται «ὑπέρ βωμῶν καί ἑστιῶν»· πρῶτα γιά τά ἱερά κι ὕστερα γιά τά σπίτια τους, γιά τά «ἕδη» τῶν πατρῴων θεῶν καί γιά τούς τάφους τῶν προγόνων. Ὅταν χάνουν τό πάτριο ἔδαφος, φεύγοντας παίρνουν μαζί τους τά ὀστᾶ τῶν πατέρων τους σάν τούς Παργινούς καί τά εἰκονίσματα καί τά ἱερά σκεύη τῆς Ἐκκλησίας, σάν τούς ἀδελφούς μας τῆς Μικρασίας καί τοῦ Πόντου.

17 Ἰανουαρίου

Ὁ μέγας Ἀντώνιος

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία γιορτάζει τή μνήμη τοῦ μεγάλου ἀσκητοῦ τῆς ἐρήμου, τοῦ ἁγίου Ἀντωνίου. Ὁ ἅγιος Ἀντώνιος εἶναι ἀπό τούς λίγους πλουσίους, πού ἄκουσαν τήν ἐντολή τοῦ Χριστοῦ καί τήν ἐξετέλεσαν πρόθυμα καί χωρίς λύπη· «πώλησόν σου τά ὑπάρχοντα καί διάδος πτωχοῖς... ». Δέν ἔμαθε γράμματα, μά ἦταν σοφός κι ἔτρεχαν ὅλοι γιά ν' ἀκούσουν τά σοφά του λόγια. Ἔλεγε σέ κείνους ποὺ τόν πλησίαζαν· «Τί πρῶτόν ἐστι, νοῦς ἤ γράμματα; Νοῦς ὁ καί γραμμάτων εὑρέτης». Κι ἐκεῖνο πού τόν ἀπασχολοῦσε, ὅπως κάθε πραγματικά σοφό κι ἅγιο ἄνθρωπο, ἦταν νά γνωρίση τόν ἐαυτόν του· αὐτό καί συμβούλευε στούς ἄλλους. «Ὀφείλομεν πρό πάντων πειρᾶσθαι γνῶναι ἑαυτούς». Τό βίο τοῦ ἁγίου Ἀντωνίου ἔγραψε ὁ Μέγας Ἀθανάσιος. - «Ἀντωνίου τοῦ θείου βίον συνέγραψε», καθώς λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, κι εἶναι τό ἔργο αὐτό σπουδαία πηγή στήν πατερική φιλολογία γιά τό μοναχικό βίο στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας.

18 Ἰανουαρίου

Οἱ ἅγιοι Ἀθανάσιος καὶ Κύριλλος

Δύο μεγάλους σοφούς διδασκάλους καί Ἁγίους ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία, τόν ἅγιο Ἀθανάσιο καί τόν ἅγιο Κύριλλο, πού κι οἱ δυὸ ἔγιναν Ἐπίσκοποι καί Πατριάρχαι Ἀλεξανδρείας. Ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ἔζησε στά χρόνια τοῦ πρώτου χριστιανοῦ αὐτοκράτορα, τοῦ Μ. Κωνσταντίνου κι ὁ ἅγιος Κύριλλος ἑκατό περίπου χρόνια πιό ἔπειτα. Ἐπολέμησαν κι οἱ δυό μέ δύναμη καί μέ πίστη τίς αἱρέσεις καί πλούτισαν τήν ἐκκλησιαστική φιλολογία μέ σοφά θεολογικά συγγράμματα. Ἔχουν κι οἱ δυό τόν τίτλο τῶν Πατέρων καί Οἰκουμενικῶν Διδασκάλων καί μέ τήν ἁγιότητα τοῦ βίου καί τή σοφία τους διδάσκουν τίς γενεές τῶν χριστιανῶν. Γιατί ἡ Ἐκκλησία μας - ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία - εἶναι Ἐκκλησία Πατέρων· διδαχή καί παράδοση τῶν Ἀποστόλων, πού φθάνει σέ μᾶς μέ κῦρος καί αὐθεντία, διά μέσου τῆς ἑρμηνείας - πείρας, ἁγιότητος καί ἱερᾶς σοφίας - τῶν ἁγίων Πατέρων.

19 Ἰανουαρίου

Οἱ δυὸ Μακάριοι

Δύο μεγάλους μοναχούς καί ἀσκητὰς ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία, τόν ἅγιο Μακάριο τόν Ἀλεξανδρινό καί τόν ἅγιο Μακάριο τόν Αἰγύπτιο. Σύγχρονοι σχεδόν κι οἱ δυό, εἶναι ἀπό τούς ὁσίους ἐκείνους, τῶν ὁποίων ἡ θερμή ἀγάπη κι ἡ ἀφοσίωση στόν Χριστό καί τό πνεῦμα τῆς στερήσεως καί τῆς σταυρώσεως εἶναι πράγματα ἄγνωστα κι ἀκατανόητα στό σύγχρονο κόσμο. Κι ὅμως πάντα, στίς ὠφελιμοκρατικές ἀντιλήψεις τῶν ἀνθρώπων, στό πνεῦμα τοῦ πεζοῦ ὑλισμοῦ καί τῆς ἄθεης δραστηριότητας, ἀντίβαρο κι ἀντίρροπη δύναμη θά εἶναι ἡ ἀπάρνηση τοῦ κόσμου καί ἡ ἄσκηση τῶν ὁσίων τῆς ἐρήμου. Τά λόγια τοῦ ἁγίου Ἀντωνίου, πού εἶναι κανών τῶν Ὁσίων, ἐκφράζουν ἕνα ἅγιο ἰδανικό καί σύμφωνο πρός τόν ἀνθρώπινο προορισμό. «Σπουδάσατε δέ μᾶλλον καί ὑμεῖς ἀεί συνάπτειν ἑαυτούς, προηγουμένως μέν τῷ Κυρίῳ, ἔπειτα δέ τοῖς ἁγίοις· ἵνα μετά θάνατον ὑμᾶς εἰς τάς αἰωνίους σκηνάς, ὡς φίλους γνωρίμους, δέξωνται...».

20 Ἰανουαρίου

Ὁ μέγας Εὐθύμιος

Ὁ ἅγιος Εὐθύμιος ὁ Μέγας, τοῦ ὁποίου σήμερα ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τή μνήμη, εἶναι ὁ ἀσκητής τῆς προσευχῆς, στόν ὁποῖον βρῆκε ἐκπλήρωση ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ στό Εὐαγγέλιο· «Πάντα ὅσα ἐάν αἰτήσητε ἐν τῇ προσευχῇ πιστεύοντες, λήψεσθε». Ἔζησε ἑξηνταοκτὼ χρόνια ἐρημικῆς ζωῆς κι ἀπέθανε σχεδόν ἑκατό ἐτῶν, ἀφοῦ προεῖδε καθαρά τό θάνατό του. Ἕν' ἀπό τά θαύματα, πού ἔκαμε ὅταν ζοῦσε, εἶναι ὅτι σέ μιά περίσταση ἀνάγκης, ἔθρεψε τετρακόσιους ταξιδιῶτες, πού ἔχασαν τό δρόμο τους καί χτύπησαν τήν πόρτα τοῦ Μοναστηριοῦ του. Ὁ Χριστός, πού ἔθρεψε στήν ἔρημο τίς πέντε χιλιάδες, ἐβεβαίωσε κάποτε καί εἶπε· «Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ τά ἔργα ἅ ἐγώ ποιῶ κἀκεῖνος ποιήσει...». Ὅταν οἱ ἄνθρωποι κάνουν γνωστά "μετ' εὐχαριστίας" τά αἰτήματά τους πρός τό Θεό, ὅταν προσεύχωνται καί ζητοῦν γιά σήμερα τόν ἐπιούσιο ἄρτο, ὁ ἄρτος αὐτός ποτέ δέν τούς λείπει. Εὐλογεῖ ὁ Θεός.

21 Ἰανουαρίου

Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς καὶ ἡ μάρτυς Ἁγνή

Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής καί ἡ ἁγία Μάρτυς Ἁγνή, τούς ὁποίους ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία εἶναι κι οἱ δυὸ ἀπό κείνους τούς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ, πού ἐθυσίασαν τά πάντα, ἔχοντας μέσα τους τή θεία ἀγάπην. Ὁ ἅγιος Μάξιμος ἀνέβηκε στά ἀνώτατα πολιτικά ἀξιώματα καί τά ἐγκατέλειψε γιά νά γίνη μοναχός. Ταιριάζουν σ' αὐτόν τόν ἴδιο τα δικά του λόγια· «οἱ ἅγιοι πάντες τοῦ θείου καί ἁπλανοῦς λόγου ἐπειλημμένοι, τόν αἰῶνα τοῦτον διέβησαν, οὐδενί τῶν ἐν αὐτῷ τερπῶν τό τῆς ψυχῆς ἴχνος ἐναπερείσαντες». Ἡ ἁγία Ἁγνή ἐθυσίασε τήν νεανικότητα   καί τήν ὡραιότητά της γιά νά μήν ἀρνηθῆ τήν πίστη της καί γιά νά μή σπιλώση τήν παρθενική της καθαρότητα. Τέτοια παραδείγματα πνευματικῆς φιλοσοφίας καί ἁγνότητος βίου δέν ἔχει νά ἐπιδείξη ὁ κόσμος ἔξω ἀπό τὴν Ἐκκλησία. Ἐκεῖ ὑπάρχουν κάποιες ἀρετές, μά δίχως ρίζα. Ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία κι ὅπου ὑπάρχει ἀρετή, εἶναι «λάμπουσα κακία».

22 Ἰανουαρίου

Ὁ ἀπόστολος Τιμόθεος καὶ ὁ μάρτυς Ἀναστάσιος ὁ Πέρσης

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τή μνήμη ἑνός Ἀποστόλου καί ἑνός στρατιώτου. Ὁ Ἀπόστολος εἶναι ὁ Τιμόθεος, ὁ μαθητής τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, Ἐπίσκοπος στήν Ἔφεσο, ὅπου καί ἀπέθανε μαρτυρικά. Ὁ στρατιώτης εἶναι ὁ Ἀναστάσιος ὁ Πέρσης. Αὐτός, στρατιώτης πρῶτα, τόν καιρό πού οἱ Πέρσες κυρίευσαν τά Ἱεροσόλυμα καί πῆραν τόν Τίμιο Σταυρό, ἔγινε μοναχός ὕστερα στήν ἁγία πόλη καί τέλος βρῆκε μαρτυρικό θάνατο ἀπό τούς συμπατριῶτες του τούς Πέρσες. Στρατεία - ἡ καλή στρατεία - εἶναι ἡ ζωή τοῦ χριστιανοῦ καί ταιριάζουν καί στόν Ἀπόστολο Τιμόθεο καί στό στρατιώτη Ἀναστάσιο ἐκεῖνα πού γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος καί στίς δύο του ἐπιστολές πρός τόν Τιμόθεο. Στήν πρώτη· «Ἀγωνίζου τόν καλόν ἀγῶνα τῆς πίστεως· ἐπιλαβοῦ τῆς αἰωνίου ζωῆς...». Καί στήν δεύτερη· «...κακοπάθησον ὡς καλός στρατιώτης Χριστοῦ... ἐάν δέ καί ἀθλῇ τις οὐ στεφανοῦται, ἐάν μή νομίμως ἀθλήσῃ».

23 Ἰανουαρίου

Ὁ ἱερομάρτυς Κλήμης καὶ ὁ μάρτυς Ἀγαθάγγελος

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Κλήμης, Ἐπίσκοπος Ἀγκύρας καί ὁ ἅγιος Μάρτυς Ἀγαθάγγελος, πού μαζί μαρτύρησαν καί μαζί τοὺς τιμᾶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία, εἶναι ἀπό κείνους τούς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ, πού δοκίμασαν κάθε εἶδος θλίψη καί ταλαιπωρία, γιά χάρη τῆς πίστεώς των, δίνοντας «τήν μαρτυρία Ἰησοῦ Χριστοῦ». Πραγματικά δέν ἀξίζει ὅλος ὁ κόσμος, ὅσο τά μαρτύρια τῶν Ἁγίων, καθώς τό λέει ὁ Ἀπόστολος· «ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος». Δέν ὑπάρχει πιό ἅγιο καί πιό τίμιο ἀπό τή χριστιανική πίστη, πού εἶναι στεργιωμένη ἐπάνω στήν μαρτυρία χιλιάδων κι ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων, μαρτυρία ἐπισφραγισμένη μέ αἷμα καί μέ θάνατο, μέ τό βίαιο καί σκληρό ἐκεῖνο θάνατο, πού στή γλῶσσα τῆς Ἐκκλησίας εἰδικά ὀνομάζεται μαρτύριο. Ὅλες αὐτές οἱ θυσίες, οἱ ἀλγηδόνες καί τά αἵματα τῶν Ἁγίων ὑποχρεώνουν ἐμᾶς νά σεβώμαστε καί νά φυλάγωμε τήν πίστη μας. «...ὅ ἔχετε κρατήσατε ἄχρις οὗ ἄν ἥξω", εἶναι γραμμένο στήν Ἀποκάλυψη.

24 Ἰανουαρίου

Ἡ ὁσία Ξένη

Ἡ ὁσία Ξένη, τῆς ὁποίας ἡ Ἐκκλησία σήμερα τιμᾶ τή μνήμη, ἐπάνω στήν ὥρα τοῦ γάμου της, παράτησε καί τό νυμφίο καί τή χαρά τοῦ κόσμου, ἀντί γιά τό Νυμφίο Χριστό καί τήν πνευματική χαρά τοῦ ἀγάμου καί ἁγνοῦ βίου. Ἡ πράξη αὐτή ὅσο περισσότερο εἶναι ἀκατανόητη, τόσο καί πιό πολλά διδάσκει. Πολλοί ἀπό τό πλῆθος ἐκεῖνο πού ἔρχονται σέ γάμο δέν ἔχουν ξεκαθαρισμένες ἀντιλήψεις καί πίστη γιά τό τί θά πῆ ἔγγαμος βίος. Καί πολλοί ἀπό τούς λίγους ἐκείνους πού γίνονται μοναχοί δέν ξέρουν τί εἶναι καί πῶς δικαιώνεται στή ζωή ἡ ἀγαμία. Ταιριάζει ἐδῶ νά θυμηθοῦμε τά λόγια τοῦ Μεγάλου Βασιλείου. Πρός τούς ἐγγάμους· «Μή τοίνυν ἀναπέσῃς, ὦ οὗτος, ὁ πρός κοινωνίαν γυναικός προῃρημένος, ὡς ἐπ' ἐξουσίας ἔχων τόν κόσμον περιβαλέσθαι». Καί πρός τούς μοναχούς· «...προληφθέντα δέ διά τῆς οἰκείας ὁμολογίας, φυλάσσειν προσήκει ἐαυτόν τῷ Θεῷ, καθάπερ τι τῶν ἱερῶν ἀναθημάτων».

25 Ἰανουαρίου

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τή μνήμη ἑνός ἀπό τούς τρεῖς μεγάλους Ἱεράρχας καί οἰκουμενικούς Διδασκάλους, τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος εἶναι ὁ πνευματικός ἄνθρωπος, ὁ θεωρητικός νοῦς, πού πάντα ἐξαίρεται πάνω ἀπό τά ἀνθρώπινα. Εἶναι ὁ θεολόγος, ὁ ρήτορας, ὁ ποιητής, πού ἀντί γιά τόν κοσμικό θόρυβο καί τήν αἴγλη τῶν ἀξιωμάτων προτιμᾶ τήν ἡσυχία τῆς ἐρήμου καί τήν ἁπλότητα τοῦ ἰδιωτικοῦ βίου. Οἱ ἀγῶνες του γιά τήν ἐπικράτηση τῆς ὀρθοδόξου πίστεως τόν ἀνέβασαν στὸν ἀρχιεπισκοπικό θρόνο τῆς Νέας Ρώμης. Μά ἐκεῖνος, ἀφήνοντας τίς μικρότητες τῶν ἀνθρώπων καί χαιρετίζοντας συγκινητικά το ποίμνιό του, ἔφυγε γιά ν' ἀφιερωθῆ στίς πνευματικές του θεωρήσεις. Ἴδε ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ· «Ἠγνόουν γάρ ὅτι πρός ὑπάτους ἡμῖν καί ὑπάρχους ἡ ἅμιλλα καί στρατηγῶν τούς εὐδοκιμωτάτους, οἵ μή ἔχουσιν ὅποι τά ἑαυτῶν ρίψουσι».

26 Ἰανουαρίου

Ὅ ὅσιος Ξενοφῶν

Ἡ Ἐκκλησία σήμερα τιμᾶ τή μνήμη τοῦ ὁσίου Ξενοφῶντος καί τῆς οἰκογενείας του. Ὁ ὅσιος Ξενοφῶν, ἡ σύζυγός του Μαρία καί τά δυό του παιδιά Ἀρκάδιος καί Ἰωάννης εἶναι ἕνα παράδειγμα ἁγίας οἰκογενείας πολύ διδακτικό καί μάλιστα στόν καιρό μας. Ἄνθρωποι ἀφωσιωμένοι στό Θεό, μέ εὐσέβεια καί μέ στοργή τῶν γονέων πρός τά παιδιά καί τῶν παιδιῶν πρός τούς γονεῖς, εἶναι ὁ ὅσιος Ξενοφῶν καί ἡ οἰκογένειά του. Οἱ ἅγιοι τοῦ Θεοῦ, ὅταν μέ τήν θεία εὐλογία φτειάχνουν οἰκογένεια, ξέρουν πώς τό σπίτι, τό κύτταρο τοῦ κοινωνικοῦ βίου τῶν ἀνθρώπων, γίνεται λίκνο τῆς ζωῆς, ἐργαστήριο τῆς ἀρετῆς, ναός τοῦ Θεοῦ καί «κατ' οἶκον ἐκκλησία». Ἡ σωφροσύνη καί ἡ ἁγιότης δέν εἶναι μόνο γιά τούς μοναχούς κι ὅποιος ἔκαμε σπίτι πρέπει νά ξέρη, λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος, «ὡς ἀπαιτηθήσεται λόγον σωφροσύνης καί ἁγιασμοῦ καί τῆς πρός τούς ἐν συζυγίαις καί τεκνοτροφίαις ἁγίους ὁμοιώσεως».

27 Ἰανουαρίου

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

Στίς 27 Ἰανουαρίου τοῦ 438, τριανταένα χρόνια ὕστερα ἀπό τόν θάνατό του, ἔφεραν στήν Κωνσταντινούπολη ἀπό τήν Κουκουσό τῆς Ἀρμενίας τά ὀστᾶ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τοῦ μεγάλου Ἱεράρχου καί οἰκουμενικοῦ Διδασκάλου. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, στήν Ἀντιόχεια Πρεσβύτερος καί στήν Κωνσταντινούπολη Ἐπίσκοπος, εἶναι ὁ ἀκούραστος διδάσκαλος τοῦ ποιμνίου του, ὁ ἀσκητικός μοναχός, ὁ δραστήριος κληρικός, ὁ ἀτρόμητος μαχητής, ποὺ συγκρούεται κατά μέτωπο μέ τήν κακία, χτυπᾶ σάν τόν Πρόδρομο τήν παρανομία καί πέφτει τελειώνοντας μαρτυρικά τή ζωή του. Εἶναι ὁ καλός ποιμήν, ὁ ὅσιος καί ὁ μάρτυς. Πολλούς ἀπό τούς ἁγίους Μάρτυρας ἐγκωμίασε καί στό τέλος φάνηκε ἀπόλυτα συνεπής στά λόγια του· «...εἴ τις βούλεται ἐπαινεῖν μάρτυρας, μιμείσθω μάρτυρας· εἴ τις βούλεται ἐγκωμιάζειν τούς ἀθλητὰς τῆς εὐσεβείας, ζηλούτω τόν ἐκείνων πόνον».

28 Ἰανουαρίου

¨Ο ὅσιος Ἐφραὶμ ὁ Σῦρος

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τή μνήμη τοῦ ἁγίου Ἐφραίμ τοῦ Σύρου. Ὁ ἅγιος Ἐφραίμ εἶν' ἕνας ἀπό τούς πιό πνευματικούς ἀνθρώπους τῆς μοναχικῆς πολιτείας, πολυμαθής, ἐνάρετος, περίφημος συγγραφεύς καί ὑμνογράφος τῆς Ἐκκλησίας. Τά ἔργα του, εἶναι γλυκύτατα ἀναγνώσματα τῶν μοναχῶν καί τῶν εὐσεβῶν χριστιανῶν. Στό ἱερό πρόσωπο τοῦ ἁγίου Ἐφραίμ τοῦ Σύρου, βρίσκει πλήρη δικαίωση ὁ ἄγαμος καί μοναχικός βίος, σάν μία ἁγία ἐξαίρεση στή ζωή καί σάν ὁλοκληρωτική δόση τοῦ ἀνθρώπου πρός τό Θεό· σάν ζωντανή καί λογική θυσία, ἀπό τήν ὁποία ξεχύνεται τό μύρο ἁγιότητος καί ἡ εὐωδία τῆς αἰωνίου ζωῆς. Ἀγγελικός εἶναι ὁ βίος τοῦ ἀληθινοῦ μοναχοῦ, γιατί, καθώς λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος, φίλος καί θαυμαστὴς τοῦ ἁγίου Ἐφραίμ, «ἴδιον τοῦτο τῆς ἀγγελικῆς ἐστι φύσεως, τό ἀπηλλάχθαι τῆς γαμικῆς συζυγίας, μηδέ πρός ἄλλο τι κάλλος μετεωρίζεσθαι, ἀλλ' εἰς τό θεῖον πρόσωπον διηνεκῶς ἀτενίζειν».

29 Ἰανουαρίου

Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος

Μεταξύ τῶν πρώτων Πατέρων καί Μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας, ἀμέσως μετά τούς ἁγίους Ἀποστόλους, εἶναι ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ θεοφόρος, Ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας. Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὡδηγήθηκε δέσμιος ἀπό τήν Ἀντιόχεια στή Ρώμη κι ὁ μαρτυρικός του θάνατος ἀπό τά θηρία στόν ἱππόδρομο ἔγινε θέαμα στόν μαινόμενο ρωμαϊκό ὄχλο. Ὅ,τι ἀπόμεινε ἀπό τό σῶμα τοῦ ἁγίου Ἐπισκόπου μαζεύθηκε μέ εὐλάβεια ἀπό τούς χριστιανούς καί μεταφέρθηκε πρός ἐνταφιασμό στήν Ἀντιόχεια. Ἀνάμνηση λοιπόν αὐτῆς τῆς ἀνακομιδῆς τῶν λειψάνων τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου ἐπιτελεῖ σήμερα ἡ Ἐκκλησία κι ἐμεῖς φέρνομε στή σκέψη μας πώς τίποτα τωόντι δέν ὑπάρχει τιμιώτερο στή γῆ ἀπό τά λείψανα τῶν ἁγίων Μαρτύρων. Ἀπό τά λείψανα αὐτά, λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ἐπίσκοπος Νύσσης, βγαίνει φῶς καί λάμψη, «οἵα ἐκ καθαροῦ γίνεται κατόπτρου, ὅταν πρός τόν ἥλιον τεθῇ ἀντιπρόσωπον...».

30 Ἰανουαρίου

Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι

Ἀφοῦ ἑώρτασε τόν καθένα χωριστά μέσα στό μῆνα Ἰανουάριο, ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει σήμερα μαζί καί τούς τρεῖς μεγάλους Ἱεράρχας καί οἰκουμενικούς Διδασκάλους, «Βασίλειον τόν Μέγαν καί τόν Θεολόγον Γρηγόριον σύν τῷ κλεινῷ Ἰωάννη τῷ τήν γλῶτταν χρυσορρήμονι». Συγχρόνως καί ἡ Ἑλληνική Παιδεία τιμᾶ τούς προστάτες τῶν Ἑλληνικῶν γραμμάτων, γιατί στό ἔργο τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, περισσότερο παρά στούς ἄλλους Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, ἔχουν συζευχθῆ ἁρμονικά ἡ ὑγιής ἑλληνική σκέψη καί τό καθαρό χριστιανικό πνεῦμα. Ἐκεῖνο πού λέγει ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος γιά τόν Μέγα Βασίλειο, ἔχει ἐφαρμογή καί γιά τούς τρεῖς μεγάλους Ἱεράρχας· «Σπουδή γάρ εὐφυΐᾳ συνέδραμεν, ἐξ ὧν ἐπιστῆμαι καί τέχναι τό κράτος ἔχουσι»· προικισμένοι μέ φυσικά προσόντα, πρόσθεσαν εἰς αὐτά τούς καρπούς τῆς σπουδῆς καί τῆς ἐπιμελείας των. Κι οἱ τρεῖς σοφοί καί ἅγιοι, φωτεινά πρότυπα, πολύτιμοι ὁδηγοί.

31 Ἰανουαρίου

Οἱ ἅγιοι Ἀνάργυροι Κῦρος καὶ Ἰωάννης

Δέν θά μπορέσουμε ποτέ νά νοήσουμε τό μεγαλεῖο τῆς Ἐκκλησίας, ἄν δέ σκεφθοῦμε πώς εἶναι στεργιωμένο ἐπάνω στά ὀστᾶ χιλιάδων Μαρτύρων, κάθε τάξεως, κάθε φύλου καί κάθε ἡλικίας. Ἡ γῆ μας ὁλόκληρη κι ἄν μολύνεται κάθε μέρα ἀπό τήν ἁμαρτία τῶν ἀνθρώπων, μά εἶναι ἁγιασμένη μέ τό αἷμα τῶν ἁγίων Μαρτύρων. Γί αὐτό ψάλλει ἡ Ἐκκλησία· «Ἀθλοφόροι Κυρίου, μακαρία ἡ γῆ ἡ πιανθεῖσα τοῖς αἵμασιν ὑμῶν». Κάθε τόπος εἶναι ποτισμένος μέ ἀθῶο αἷμα καί κάθε χῶμα σκεπάζει κόκκαλα Μαρτύρων τῆς πίστεως, σάν κι αὐτῶν τῶν ὁποίων σήμερα ἡ Ἐκκλησία ἐπιτελεῖ τή μνήμη, Κύρου καί Ἰωάννου τῶν θαυματουργῶν Ἀναργύρων καί Ἀθανασίας καί τῶν θυγατέρων της Θεοδότης, Θεοκτίστης καί Εὐδοξίας. Εἶναι κι αὐτοί ἀπό τίς μυριάδες τῶν μαρτύρων, γιά τούς ὁποίους μιλεῖ τό Πνεῦμα στήν Ἀποκάλυψη· «πεπελεκισμένοι διά τήν μαρτυρίαν Ἰησοῦ καί διά τόν λόγον τοῦ Θεοῦ».

Pin It

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ