eortologio h3
Τετάρτη 22 Νοεμβρίου
Φιλήμονος, Κικιλίας, Βαλλεριανού και Τιβουρτίου μαρτύρων

Eortologio bottom

h3
bottom2.jpg

diahoristiko

IMG_4484.JPG

diahoristiko

diahoristiko

diahoristiko

1 Φεβρουαρίου

Ἡ ἁγία Περπέτουα

Τή μνήμη τς γίας Μάρτυρος Περπέτουας καί τς συνοδείας της πιτελε σήμερα κκλησία. Μέ στοργή καί μέ ελάβεια μεγάλη ο χριστιανοί τν χρόνων τν διωγμν μάζευαν κι νταφίαζαν τά ερά λείψανα τν γίων Μαρτύρων καί μέ τήν δια στοργή κι ελάβεια διατηροσαν στή μνήμη τους καί φρόντιζαν νά καταγράψουν τά περιστατικά τς μολογίας καί το μαρτυρίου τους. να πό τά ρχαιότερα τέτοια γραπτά μνημεα εναι τό Μαρτύριο τς γίας Περπέτουας· πό τίς ραιότερες σελίδες τοκκλησιαστικο Μαρτυρολογίου. Σ᾽ ατό βλέπουμε πῶς ο πρτοι χριστιανοί διναν τά πάντα γιά χάρη τς πίστεως καί τς γάπης των πρός τό Χριστό, πῶς μέ παρρησία μολογοσαν τή χριστιανική της διότητα καί πορεύονταν μετάτρεπτοι καί χαίροντες πρός τό θάνατο. "Εμαι ,τι σημαίνει τό νομά μου", επε μπρός στό δικαστή Περπέτουα, δηλαδή Παντοτινή. Εμαι καί μένω χριστιανή.

2 Φεβρουαρίου

Ἡ Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου

Μία πό τίς Δεσποτικές ορτές τς κκλησίας, τίς ορτές δηλαδή τίς φιερωμένες στό Δεσπότη Χριστό, εναι καί ορτή τς παπαντς, τήν ποία πιτελε σήμερα κκλησία. Εαγγελιστής Λουκς διηγεται καί περιγράφει τά περιστατικά το καθαρισμο τς Παναγίας, σαράντα μέρες μετά τή θεία Γέννηση, καί τς φιερώσεως τοησο στό Θεό, «κατά τόν νόμον Μωϋσέως». Οτε τό να οτε τό λλο ταν νάγκη νά γίνη. Τί νά καθαρισθ πανάχραντη Θεοτόκος; Καί σέ ποιόν νά φιερωθ Θεός; μως γίνονται καί τά δύο· « παλαιός μερν, νηπιάσας σαρκί, πό μητρός Παρθένου τερ προσάγεται το οκείου νόμου πληρν τό πάγγελμα». Συμμορφώθηκε ησος Χριστός πρός τό νόμο καί ποβλήθηκε Παναγία στίς διατάξεις το καθαρισμο, γιά νά φαν πώς λοι χωρίς ξαίρεση φείλουν νά κτελον μέ ταπεινό φρόνημα ,τι ντέλλεται Θεός καί ρίζει κκλησία.

3 Φεβρουαρίου

Συμεὼν ὁ θεοδόχος καὶ Ἄννα ἡ Προφῆτις

κκλησία χει μιὰ γία συνήθεια· τήν πομένη τν Δεσποτικν ορτν τιμ τή μνήμη τν ερν προσώπων πού πηρέτησαν στό μυστήριο τς θείας οκονομίας. Τήν πομένη τν Χριστουγέννων τιμ τή Θεοτόκο Μαρία, τήν πομένη τν Θεοφανείων τόν Πρόδρομο ωάννη καί σήμερα, τήν πομένη τς παπαντς, τιμ τόν γιο Συμεών τό Θεοδόχο καί τήν γία ννα τήν Προφῆτιν. Εχαν κι ο δύο τήν χαράν νά ζήσουν μέχρι βαθιά γεράματα καί ν᾽  ξιωθον πρίν πεθάνουν νά δον καί νά προσκυνήσουν τό Χριστό. Τόν μνο τογίου Συμεών, τό "Νν πολύεις...", παναλαμβάνει κκλησία κάθε μέρα στήν ερή κολουθία τοσπερινο, σάν μνο εχαριστίας κάθε χριστιανο, πού ξιώθηκε νά δῆ τό φς τς σωτηρίας καί πλέον λλο δέν χει νά ζητήση σέ τούτη τή ζωή. νύχτα πού ρχεται εναι σάν τό τέλος το βίου κι πνος πού θά κολουθήση να προμήνυμα τοῦ θανάτου.

4 Φεβρουαρίου

Ὁ ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης

Σήμερα κκλησία τιμ τή μνήμη νός πό τούς πιό γίους καί πιό σοφούς σκητάς, τογίου σιδώρου το Πηλουσιώτη. γιος σίδωρος, πως τόν χαρακτήρισε μέγας Φώτιος εναι «ερατικς καί σκητικς πολιτείας κανών». Στήν ποχή τουλοι τρεχαν σ' ατόν καί ζητοσαν τίς φωτισμένες γνμες του. πό τό μοναστήρι του, κοντά στό Πηλούσιο ρος, στήν λεξάνδρεια, γραφε καί συμβούλευε Ατοκράτορες καί Πατριάρχες. χομε σήμερα πάνω πό δύο χιλιάδες πιστολές τογίου σιδώρου, πού εναι πό τά πολυτιμότερα γραπτά μνημεα τς χριστιανοσύνης, γεμᾶτες σοφία καί χάρη. Λένε πώς σκητισμός χρηστεύει τόν νθρωπο, νά μως νας ληθινός μοναχός καί σκητής, χρήσιμος στόν καιρό του καί σ' λους τοὺς αἰῶνες. Σέ μία του πιστολή γράφει γιος σίδωρος· «Κακό πρᾶγμα εναι νά μαρτάνης, μὰ χειρότερο εἶναι νὰ ἁμαρτάνης καί νά μήν τό ασθάνεσαι».

5 Φεβρουαρίου

Ἡ μάρτυς Ἀγάθη

γία παρθένος καί μάρτυς γαθή, τς ποίας κκλησία σήμερα πιτελε τήν μνήμη, εναι πό τίς ρωΐδες κενες γυνακες, πού μ᾽ λη τήν παλότητα καί τήν σθένεια το γυναικείου σώματος νίκησαν τόν κόσμο καί τά «ν τ κόσμω». διάλογός της μέ τόν εδωλολάτρη διοικητή τς Σικελίας, πού προσπαθοσε πρτα μέ ποσχέσεις κι πειτα μέ πειλές νά τήν κερδίση, φανερώνει τήν εψυχία τς γίας γάθης καί τό καμπτο φρόνημά της. Εναι μεγάλη δύναμη καί νίκητο τὸ θάρρος πο δίνει πίστη κι γάπη στόν Χριστό. Μέ τέτοια πίστη καί μέ τέτοια γάπη τρυφερά κι παλά κορίτσια καί τότε στούς διωγμούς καί πάντα σώζουν τήν γνότητά τους κι ψηφον τό θάνατο. Μέσα σ' λη τή λατρεία τν νθρώπων ατή εναι πιό εάρεστη, εναι λογική λατρεία, γιά τήν ποία λέγει πόστολος· «...παραστσαι τά σώματα μν θυσίαν ζσαν, γίαν, εάρεστον τ Θε, τήν λογικήν λατρείαν μν».

6 Φεβρουαρίου

Ὁ ἅγιος Βουκόλος

πόστολος Παλος σέ μία του πιστολή γράφει πώς πιθυμε καί λπίζει νά μεγαλυνθ Χριστός στό σθενικό του σμα «ετε διά ζως ετε διά θανάτου». Ετε δηλαδή ν θά ζήση ετε ν θά πεθάνη μαρτυρικά, ατό θά εναι γιά τή δόξα το Χριστο. Ατό συμβαίνει καί μέ λους τους γίους τῆς κκλησίας, καί μ' κείνους πού φθάνουν στήν θική τους τελείωση μέ ερηνικό θάνατο καί μ' κείνους πού μαρτυρικά «τελειονται». Καί στίς δυὸ περιπτώσεις μεγαλύνεται Χριστός «ν τ θνητῇ σαρκί μν». Ατό συνέβη καί μέ τούς δυὸ γίους πού ἑορτάζομε σήμερα, τόν γιο καί πρῶτο πίσκοπο Σμύρνης Βουκόλον, πού «βίωσεν σίως» κι πέθανε ερηνικά καί τόν γιο μάρτυρα ουλιανό, πού καρφώθηκε χέρια καί πόδια στή γ καί παρέδωκε τό πνεμα του στό Θεό. νας μνος νήκει στό νθρώπινο σμα, τό ποίημα το Θεο, πού μαζί μέ τ' λλα «τος γίοις παρέχει τς ψυχς τήν νδρείαν πιδείκνυσθαι».

7 Φεβρουαρίου

Ὁ ὅσιος Παρθένιος

Πολλοί, κόμη κι πό τούς χριστιανούς, να πρᾶγμα δέν μπορον νά καταλάβουν καί νά παραδεχθον, τό θαμα. Νομίζουν πώς θρησκεία εναι πόθεση το νο κι πειδή τό θαμα βέβαια δέν χωρε στό νο τονθρώπου, τό διαγράφουν πό τή θρησκεία. λλά τότε μαζί μέ τό θαμα διώχνουν καί τήν ννοια τς θρησκείας καί κάθε νέργεια το Θεο στόν κόσμο. Γιατί τό θαμα δέν εναι τίποτ' λλο παρά τρόπος μέ τόν ποον ποκαλύπτεται Θεός στόν κόσμο, ετε μέσα στήν λική δημιουργία ετε μέσα στόν νθρωπο. Καί ογιοι κριβς πού τέλεσαν θαύματα, πράξεις δηλαδή ξω πό τήν φυσική νομοτέλεια, εν' κενοι πού μέ τήν πίστη καί τήν καθαρότητα το βίου τους γιναν κατάλληλα ργανα γιά τήν ποκάλυψη το Θεο στήν γ. Τέτοιοι εναι ο δύο γιοι τῶν ποίων τή μνήμη πιτελε σήμερα κκλησία, σιος Παρθένιος πίσκοπος Λαμψάκου καί σιος Λουκς «ν Λειβαδείᾳ».

8 Φεβρουαρίου

Ὁ μεγαλομάρτυς Θεόδωρος

Σήμερα κκλησία πιτελε τή μνήμη τογίου μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου το Στρατηλάτου. Στό μαρτύριο τογίου Θεοδώρου βλέπομε τή δύναμη τς πίστεως τν γίων τοῦ Θεο, τό θάρρος καί τήν παρρησία τους μπροστά στούς σχυρούς, τήν καρτερία καί τήν πομονή τους, μέ τήν ποία πέφεραν κάθε εδος τιμώσεως καί σωματικο πόνου. πίστη καί πομονή ταν θεία δύναμη μέσα τους, μά ο πόνοι καί ολγηδόνες σαν δικές τους· πως ησος Χριστός στό Σταυρό, τσι καί ογιοι στό μαρτύριο δέν πάσχουν «κατά δόκησιν». Γι' ατό καί κκλησία ψάλλει «Τάς λγηδόνας τν γίων σου, ς πέρ σου παθον, δυσωπήθητι, Κύριε...». Τά βασανιστήρια, ο φρικτοί πόνοι κι θάνατος τν γίων εναι τό πνευματικό κεφάλαιο καί παρακαταθήκη το κόσμου, προσευχή καί δέηση, ζωντανή καί εάρεστη θυσία, πού κκλησία κάθε μέρα προσάγει στό Θεό «ες σμήν εωδίας».

9 Φεβρουαρίου

Ὁ μάρτυς Νικηφόρος

Τά περιστατικά το μαρτυρίου τογίου Νικηφόρου, τόν ποο σήμερα ἑορτάζει κκλησία, μς φέρνουν στή μνήμη τά λόγια τοποστόλου Παύλου στήν πρώτη πρός Κορινθίους πιστολή «καί άν παραδ τό σμά μου να καυθήσομαι, γάπην δέ μή χω, οδέν φελομαι».λλ' χι μόνο τίποτα δέν φελεται, ταν καί τό μαρτύριο ποστῆ κανείς χωρίς γάπη, μά οτε κάν φθάνει στό μαρτύριο ποιος δέν χει γάπη. Γιατί δύναμη πού δηγε τούς γίους στό μαρτύριο δέν εναι μόνο πίστη στό Θεό, μά κι γάπη πρός τόν νθρωπο. Μέσα στήν γάπη εναι πίστη κι ποιος χει τήν γάπη το Εαγγελίου, τήν «καινήν ντολήν», χει τό πλήρωμα, καί τήν πίστη καί τήν λπίδα. Ξεκίνησαν νθρωποι μέ πίστη γιά τό μαρτύριο κι πειδή δέν εχαν τήν γάπη δέν ντεξαν καί ξεκίνησαν λλοι μέ γάπη, πως Νικηφόρος, καί βρκαν τήν πίστη καί τήν δύναμη νά ποθάνουν.

10 Φεβρουαρίου

Ὁ ἱερομάρτυς Χαράλαμπος

Κάθε τάξη καί λικία καί γένος χουν νά πιδείξουν πλθος γίων Μαρτύρων καί σίων, πού μέ τό αμα καί μέ τά δάκρυά τους γιναν λατρεία ζωντανή κι εάρεστη στό Θεό. Πραγματώθηκε σ' ατούς λόγος τοποστόλου· «Παρακαλ ον μς, δελφοί, διά τν οκτιρμν το Θεο, παραστσαι τά σώματα μν θυσίαν ζσαν, γίαν, εάρεστον τ Θε, τήν λογικήν λατρείαν μν».γιος ερομάρτυς Χαράλαμπος, τοποίου σήμερα κκλησία πιτελε τή μνήμη, ταν ερέας κι πως κάθε μέρα πρόσφερε τήν ναίμακτο θυσία στόν Θεό, κάμνοντας τήν θεία Λειτουργία, στό τέλος πισφράγισε τό ερατικό του ργο προσφέροντας θυσία τό γηραλέο σμά του, σέ λικία κατόν δεκατριν τν. λλος καλύτερος καθαγιασμός το βίου δέν πάρχει κι λλη γιώτερη φιέρωση δέν εναι· νά λειτουργς μιά ζωή λόκληρη καί στό τέλος ,τι μένει πό τό πήλινο σκεος νά τό προσφέρης κι κενο θυσία στό Θεό.

11 Φεβρουαρίου

Ὁ ἅγιος Βλάσιος

γάπη τονθρώπου πρός τά ζα φανερώνει τήν καλωσύνη τς ψυχς του καί μερότητα τν ζώων πρός τόν νθρωπο δείχνει τήν γιωσύνη τονθρώπου. Στήν ρχή τς δημιουργίας δέν σαν χθρικές ο σχέσεις τονθρώπου οτε πρός τή φύση οτε πρός τά ζα. Ο Πρωτόπλαστοι ζοσαν ερηνικά κι ρμονικά νάμεσα στά ζα πρίν πό τήν παρακοή καί τήν πτώση. Καί πολλοί γιοι, κριβς σάν πόδειξη τς γιωσύνης τους, χι μόνο γαποσαν τά ζα, μά καί προστατεύονταν πό τά γρια θηρία, πως Προφήτης Δανιήλ καί πολλοί Μάρτυρες τς κκλησίας, πού στόν ππόδρομο δέν τούς γγιξαν τά θηρία. Τέτοιος, μέ γάπη πρός τά ζα, σάμπως κι κενα νά σαν νθρωποι κι δελφοί του, ταν γιος Βλάσιος πίσκοπος Σεβαστείας, τοποίου κκλησία σήμερα πιτελε τή μνήμη. Τά ζα κι κενα κοντά του ασθάνονταν σφάλεια καί τά θηρία μέρωναν καί γίνονταν φίλοι του.

12 Φεβρουαρίου

Ὁ ἅγιος Μελέτιος

«Ὦ κκλησία το Χριστο, τί πώλεια γιά σένα!». τσι λεγε γιος Γρηγόριος Νύσσης, στόν πιτάφιο λόγο του πρός τόν γιο Μελέτιο, πίσκοπο ντιοχείας, τοποίου σήμερα κκλησία ορτάζει καί τιμ τή μνήμη. Κι λήθεια ταν μεγάλη πώλεια γιά τήν κκλησία σ᾽  κενο τόν καιρό θάνατος τογίου Μελετίου· σαν ομέρες τς δευτέρας Οκουμενικς Συνόδου. Καί θυμόμαστε τώρα μες κι γκωμιάζουμε, μαζί μέ τούς γίους Μάρτυρας, τούς θεοφόρους Πατέρας τς κκλησίας, πού μέ τήν ρθόδοξη διδασκαλία τους καί μέ τήν γιότητα το βίου των στερέωσαν τήν ρθή πίστη ναντίον τν αρέσεων. Δέν εναι πλς σοφοί ο Πατέρες τς κκλησίας, μά εναι νθρωποι πνευματικς πείρας. «Ο γάρ διδάσκων μόνον», λέγει ερός Χρυσόστομος γιά τόν γιο Μελέτιο, «οδέ φθεγγόμενος, λλά καί ρώμενος πλς, κανός ν πασαν ρετς διδασκαλίαν ες τήν τν ρώντων ψυχήν εσαγαγεν».

13 Φεβρουαρίου

Ὁ ὅσιος Μαρτινιανός

Σήμερα κκλησία πιτελε τή μνήμη τοσίου Μαρτινιανο. Μερικά γεγονότα στήν σκηση τοσίου Μαρτινιανο μς πενθυμίζουν τά λόγια τοησο Χριστο στό Εαγγέλιο· «Ε δεξιά σου χείρ σκανδαλίζει σε, κκοψον ατήν καί βάλε πό σοῦ· συμφέρει γάρ σοινα πόληται ν τν μελν σου καί μή λον τὸ σμά σου βληθ ες τήν γέενναν». γιος Μαρτινιανός σέ μιά στιγμή πού κατάλαβε πώς κινδύνευε νά χάση τήν θική του καθαρότητα, ντί γιά «πρόσκαιρον μαρτίας πόλαυσιν», ναψε φρύγανα κι πεσε στή φωτιά γιά νά σβήση τή φλόγα πού ναβε στή σάρκα του. Μιά τέτοια πράξη βέβαια πολλοί σήμερα εν' τοιμοι καί νά τήν ερωνευθον καί νά τήν καταδικάσουν. Κι μως εναι πράξη ρωϊσμού καί ατοθυσίας, νώτερη πό κενες πού μαθε νά θαυμάζη κόσμος. Τέτοιο ρωϊσμό καί τέτοια θυσία δίκαια τήν τιμκκλησία καί τή δέχεται καί τήν μείβει Θεός.

14 Φεβρουαρίου

Οἱ ὅσιοι Αὐξέντιος, Μάρων καὶ Ἀβραάμης

καιρός μας εναι μιά ποχή φοβερά πεζή καί ντιπνευματική. Ονθρωποι δέν σκέπτονται παρά μόνο τὸ λικό συμφέρον, τί εναι φέλιμο, καί τί ποφέρει κέρδος σέ χρήματα, σέ κοινωνική πιρροή, σέ πολιτική ξουσία. Μέσα σέ τέτοιες ντιλήψεις οτε πού τολμ βέβαια κανείς νά μιλάη σοβαρά γιά μοναχική ζωή καί γιά σκητικό βίο. μοναχισμός θεωρεται σάν να δεδες τῆς παλις ποχς καί μάλιστα σάν περεξήγηση καί παρερμηνεία τς εαγγελικς διδαχς. Κι μως δόξα τς κκλησίας πρξε μοναχισμός, μ' σα κι ν λέγωνται στόν καιρό μας πώς τάχα κκλησία πρέπει νά φήση τά μοναστήρια καί νά ναπτύξη κοινωνική δραστηριότητα. Τά μοναστήρια δωκαν μεγάλους Πατέρας, νδρας ερούς καί γίους, μέ σιότητα βίου καί γεμάτους πνευματική πείρα, πως εναι οσιοι Αξέντιος, Μάρων καί βραάμης, τν ποίων σήμερα πιτελομε τή μνήμη.

15 Φεβρουαρίου

Ὁ ἀπόστολος Ὀνήσιμος

πιό μικρή πιστολή τοποστόλου Παύλου στήν Καινή Διαθήκη εναι ἡ πιστολή πρός Φιλήμονα. φορμή γιά νά γραφῆ πιστολή εναι δολος τοῦ Φιλήμονος νήσιμος, τοποίου κκλησία σήμερα τιμ τή μνήμη. ταν διαβάζουμε τήν πρός Φιλήμονα πιστολή, βλέπομε ποιά σαν τά σισθήματα τοποστόλου τν θνν γιά τούς δούλους, κείνου πού σέ λλη πιστολή του γράφει· «οκ νι δολος οδέ λεύθερος».κκλησία τό μέγα ζήτημα τς δουλείας δέν θέλησε νά τό λύση μέ κοινωνική πανάσταση, κηρύττοντας νυπακοή τν δούλων πρός τούς κυρίους. Ζήτησε νά ναγεννήση τούς νθρώπους, καί τούς κυρίους καί τούς δούλους, γιά νά νοιώσουν λοι πώς εναι παιδιά το Θεο καί δελφοί του ησο Χριστο. «δελφόν γαπητόν» νομάζει πόστολος Παλος τόν νήσιμο καί σ' ατόν καί στό Φιλήμονα, κι νεβάζει χωρίς πανάσταση τό δολο στήν θέση τολεύθερου.

16 Φεβρουαρίου

Νέφος μαρτύρων

Πρέπει νά μεταφερθομε στά πρτα χρόνια τῆς κκλησίας καί μέ τά μάτια τς εσεβος φαντασίας νά δομε τίς στρατιές τν γίων Μαρτύρων τς πίστεως νά πορεύωνται πρός τό θάνατο. Οτε πού μπορομε νά μετρήσουμε τόν ριθμό τν ρώων τς κκλησίας· τά πνεύματά τους εναι να σύννεφο πού μς περιτυλίγει - «τοσοῦτον χοντες περικείμενον μῖν νέφος μαρτύρων», λέγει πόστολος. Στούς μεγάλους διωγμούς συνέβαινε νά πορεύωνται πέντε νθρωποι στό μαρτύριο καί στό τέλος νά γίνωνται δώδεκα μαζί μ'κείνους πού πλησίαζαν στόν τόπο το μαρτυρίου, γιά ν᾽ σπασθον νά θάψουν τά λείψανα τν γίων. τσι, μαζί μέ τούς γίους Μάρτυρας λίαν, ερεμίαν, σαΐαν, Σαμουήλ καί Δανιήλ, μαρτύρησαν καί ογιοι Πάμφιλος, Σέλευκος, Οάλης, Παλος, Πορφύριος, ουλιανός καί Θεόδουλος. Ο δεύτεροι κολούθησαν τούς πρώτους κι λων μαζί κκλησία σήμερα πιτελε τή μνήμη.

17 Φεβρουαρίου

Ὁ ὅσιος Αὐξίβιος

νάμεσα στούς λλους γίους, στή μνήμη τν ποίων εναι φιερωμένη σημερινή μέρα, εναι σιος Αξίβιος, μαθητής τοποστόλου καί εαγγελιστοῦ Μάρκου καί πίσκοπος Σολίων τς Κύπρου. Στόν γιο Αξίβιο βρίσκει φαρμογή λόγος τοησο Χριστο «ς δ᾽ ν ποιήςῃ καί διδάξῃ οτος μέγας κληθήσεται ν τ βασιλείᾳ τν ορανν».χουν καί τά ργα τή φωνή τους καί συμβαίνει τά ργα τήν φωνή τους καί συμβαίνει τά ργα νά εν' εγλωττότερα πό τά λόγια· τό καλύτερο κήρυγμα τό καταστρέφει δυστυχς βίος μας, ταν κόσμος ξέρη πώς λλα λέμε κι λλα πράττομε. γιος Αξίβιος πρε μία συμβουλή πό τό δάσκαλό του τόν εαγγελιστή Μᾶρκο· νά φροντίση πρτα μέ τά ργα του καί μέ τή συμπεριφορά του νά κερδίση τό ποίμνιό του κι στερα ν' ρχίση νά διδάσκη μέ τό λόγο. γιος το πραξε κι ταν πιτυχία μεγάλη· κέρδισε τήν μπιστοσύνη καί τήν κτίμηση το ποιμνίου του.

18 Φεβρουαρίου

Οἱ μάρτυρες Λέων καὶ Παρηγόριος

Ἕν' πό τά εγενέστερα ασθήματα στίς καρδιές τν νθρώπων εναι φιλία. Καί στήν ρχαία λλάδα καί στήν κκλησία χομε πολλά κι ξοχα παραδείγματα φιλίας, πού τά δεύτερα βέβαια τὰ ξιδανικεύει καί τά γιάζει χριστιανική γάπη. Ο δύο γιοι Μάρτυρες Λέων καί Παρηγόριος, τν ποίων σήμερα κκλησία πιτελε τή μνήμη, εναι δύο νθρωποι πού συνδέθηκαν στή ζωή τους μέ μεγάλη κι γνή φιλία. Παρηγόριος πέθανε πρτος μαρτυρικό θάνατο κι Λέων, μήν ποφέροντας τό χωρισμό, κλαιγε κάθε μέρα στόν τάφο το φίλου του, χι «ς ο μή χοντες λπίδα», μά γιατί βιαζόταν νά τόν κολουθήση στό μεγάλο ταξίδι. Σέ λίγον καιρό ξιώθηκε κι ατός νά μαρτυρήση γιά τήν πίστη του κι φυγε γιά νά συναντήση τό φίλο του. χουν σως κάποια θέση κι δ τα λόγια το Χριστοῦ· "Μείζονα ταύτης γάπην οδείς χει, να τις τήν ψυχήν ατο θπέρ τν φίλων ατο».

19 Φεβρουαρίου

Ἡ ὁσιομάρτυς Φιλοθέη ἡ Ἀθηναία

Δέν ταν μόνο ρχαία ποχή, πού δωκε Μάρτυρας καί σίους. Καί στά νεώτερα χρόνια καί σήμερα καί πάντα μέχρι τς συντελείας τν αώνων θά ναδεικνύωνται στήν κκλησία το Χριστο Μάρτυρες καί σιοι, σέ πόδειξη τι «ησος Χριστός χθές καί σήμερον ατός καί ες τούς αώνας» καί σέ πιβεβαίωση πώς χριστιανική πίστη εναι στρατεία καί βίος τν πιστν μαρτυρία ησο Χριστο. Στά χρόνια της τουρκικς σκλαβις στήν λλάδα, ζησε στήν θήνα «σίως τόν βίον» καί πέθανε μαρτυρικό θάνατο γία Φιλοθέη, τς ποίας κκλησία σήμερα τιμ τή μνήμη. Μετά τήν χηρεία της, χτισε μοναστήρι κεκριβς πού εναι τώρα τό μέγαρο τς ρχιεπισκοπς θηνν καί μάζευε κε καί προστάτευε τά ρφανά καί κατατρεγμένα κορίτσια. Τό ργο της μοιάζει μέ κενο, πού μς διηγονται ο πράξεις τν ποστόλων γιά τήν Δορκάδα στήν όππη·  γιο ργο γυναικείας δραστηριότητας.

20 Φεβρουαρίου

Ὁ ἅγιος Λέων ὁ Θαυματουργός

Μαζί μέ τόν σιο Βησσαρίωνα, τόν σκητή τς Αγύπτου καί τόν γιο γάθωνα τόν πίσκοπο τῆς Ρώμης, κκλησία γιορτάζει σήμερα τόν γιο Λέοντα, πίσκοπο Κατάνης τς Σικελίας. πως πολλοί γιοι, τσι κι γιος Λέων χει στήν κκλησία τόν τίτλο το θαυματουργο, γιατί πράγματι κι ταν ταν σέ τούτη τή ζωή τέλεσε μεγάλα θαύματα κι ταν κοιμήθηκε δέν παψε νά θαυματουργῆ. Γιατί τοτο κριβς εναι μιά πόδειξη τς γιότητος τν νθρώπων το Θεο καί τι τό γιο Πνεμα μένει στήν κκλησία· τά θαύματα «ν τνόματι» το Χριστο. Χριστός επε καί βεβαίωσε· « πιστεύων ες μέ, τά ργα γώ ποι κἀκενος ποιήσει, καί μείζονα τούτων ποιήσει». Καί μετά τήν νάστασή του επε στούς ποστόλους καί ποσχέθηκε γιά τούς πιστούς· «ν τνόματί μου δαιμόνια κβαλοῦσι... φεις ροῦσι... πί ρρώστους χεῖρας πιθήσουσι καί καλς ξουσιν».

21 Φεβρουαρίου

Ὁ ἅγιος Εὐστάθιος

ταν μελετομε τό βίο καί τήν πολιτεία τν Πατέρων καί γίων τῆς κκλησίας, πως τογίου Εσταθίου, πισκόπου ντιοχείας, τοποίου σήμερα κκλησία τιμ τή μνήμη, βλέπομε νά κπληρώνεται σ' ατούς λόγος τοποστόλου Παύλου· «Πάντες ο θέλοντες εσεβς ζν ν Χριστησο διωχθήσονται». εσέβεια καί ρετή γεννον τήν ντίδραση καί προκαλον τόν πόλεμο τς κακίας καί κάνουν τή ζωή τν γίων πολύ δύσκολη, μέσα σέ συκοφαντίες καί διώξεις. Μά δκριβς εναι τό σημεο, πού δοκιμάζεται πίστη καί διαλάμπει πομονή τν γίων. Κι ταν συκοφαντονται κι ταν διώκωνται, δέν ποθαρρύνονται, δέν κάμπτονται καί δέν συνθηκολογον μέ τήν κακία. Χαίρουν μλλον, κατά τό λόγο το Χριστο· «Μακάριοί στε, ταν νειδίσωσιν μς... Χαίρετε καί γαλλιᾶσθε...». Στό τέλος, σάν πιβράβευση το Θεο, λάμπει πάντα ρετή τν γίων.

22 Φεβρουαρίου

Ὁ ἅγιος Τελεσφόρος

Πολλοί λληνες στά πρτα χρόνια τῆς κκλησίας γιναν πίσκοποι Ρώμης. Μεταξύ ατν εναι κι γιος Τελεσφόρος, τοποίου σήμερα κκλησία τιμ τή μνήμη. γιος Τελεσφόρος ναφέρεται τι καθώρισε τή νηστεία πρίν πό τό Πάσχα, σάν κατάλληλη πνευματική προετοιμασία τν χριστιανν γιά τή μεγάλη ορτή τς κκλησίας. νηστεία, πού ρίζεται σέ ρισμένες περιόδους τοκκλησιαστικοτους, εναι να ριστο μέσον πνευματικς καί θικς σκήσεως, πού τό χρησιμοποιεκκλησία, γιά τήν ψυχική καί πνευματική κάθαρση τν πιστν. Γιατί νηστεία δέν εναι μόνο ποχή πό ρισμένες τροφές, μά καί « τῶν κακν λλοτρίωσις». Γιά τή νηστεία Μέγας Βασίλειος λέγει τά ξς πιγραμματικά· «στι μέν ον πάντα τόν χρόνον νηστεία φέλιμος τος αρουμένοις ατήν..." καί ροις ν τήν νηστείαν πάντας τοὺς γίους ες τήν κατά Θεόν πολιτείαν χειραγωγήσασαν».

23 Φεβρουαρίου

Ὁ ἱερομάρτυς Πολύκαρπος

Σήμερα κκλησία πιτελε τή μνήμη νός πό τούς πρώτους Πατέρας καί Μάρτυρας, τογίου Πολυκάρπου πισκόπου Σμύρνης. ταν διαβάζουμε τό Μαρτύριο τογίου Πολυκάρπου, ν' πό τά ρχαιότερα χριστιανικά γραπτά μνημεα, βλέπομε τήν γιότητα, τήν καλωσύνη, τήν πίστη καί τήν γάπη στό Χριστό τογίου ατοπισκόπου. ταν τόν προκάλεσαν νά ρνηθ καί νά βλασφημήση τό Χριστό, κενος πάντησε· «γδόντα χρόνια πηρετ τόν Κύριό μου... καί τώρα νά τόν βρίσω; Νά βλασφημήσω τό Θεό καί Σωτήρα μου; Ποτέ!». Πς νά μή θαυμάσουμε τέτοια πιστή φοσίωση καί τέτοιο ψηλό φρόνημα καί πς νά μήν ασθανώμαστε βαθειά λύπη, ταν κομε τούς χριστιανούς νά βλασφημον τό νομα το Θεο καί τά για τῆς πίστεώς των; Τίποτα περισσότερο δέν κθέτει τόν νθρωπο σάν σεβ καί νάγωγο καὶ ἀπολίτιστο, σο ταν βρίζη καί βλασφημ τά θεία.

24 Φεβρουαρίου

Α´ καὶ Β´ εὕρεση τῆς κεφαλῆς τοῦ τιμίου Προδρόμου

Κάθε φορ πού κκλησία ἑορτάζει καί τιμ, πως καί σήμερα, τόν Πρόδρομο καί Βαπτιστή ωάννη, μς ρχεται στή μνήμη, αστηρή μορφή το κήρυκος τς ρήμου, γιά τόν ποον ησος Χριστός επε τό μεγαλύτερο γκώμιο· «οκ γήγερται ν γεννητος γυναικῶν μείζων ωάννου το Βαπτιστο».ωάννης Βαπτιστής εναι τελευταος καί «σεβασμιώτερος» πό τούς Προφήτας, τίς θρησκευτικές κενες προσωπικότητες τς Παλαις Διαθήκης, πού τό κήρυγμά τους, χηρό καί μεγαλόπνοο, εναι φωνή το Θεο, πού ξυπν συνειδήσεις, πού καλε σέ μετάνοια, πού στηλιτεύει τήν νομία, πού προμην τήν κρίση καί τήν τιμωρία τς θείας δικαιοσύνης. ωάννης Πρόδρομος δέν παυε νά λέγχη τήν παρανομία τορώδη καί τότε μόνο σιώπησε, ταν τιμία κεφαλή τουπεσε, μέ τήν ναιδξίωση μις μαρτωλς γυναίκας καί γιά τήν μωρία νός φαύλου καί κόλαστου νδρα.

25 Φεβρουαρίου

Ὁ ἅγιος Ταράσιος

Τό νομα καί τό ργο τογίου Ταρασίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, τοποίου σήμερα κκλησία πιτελε τή μνήμη, συνδέεται μέ τήν βδόμη Οκουμενική Σύνοδο, πού συγκροτήθηκε στή Νίκαια, γιά τό μεγάλο ζήτημα τς προσκυνήσεως τν γίων εκόνων. γιος Ταράσιος εναι πό τίς μεγάλες μορφές τς κκλησίας, πού δέν πτοήθηκαν μπροστά στούς σχυρούς της γς, ταν ταν νάγκη νά περασπίσουν τόν θεο νόμο καί τά κκλησιαστικά δίκαια. σο γιά τίς ερές εκόνες, πού τίς πολέμησαν μέ μανία ο εκονομάχοι τότε καί τίς πολεμον καί τώρα μέ φανατισμό ο σύγχρονοι αρετικοί, πρέπει νά γνωρίζουμε τά ξς. Δέν λατρεύουμε τίς εκόνες· λατρεία νήκει μόνο στόν Θεό. Προσκυνομε τιμητικά τίς εκόνες καί κάθε φορ τιμή καί σκέψη μας πάει στό εκονιζόμενο ερό πρόσωπο, πως τό λέγει Μέγας Βασίλειος· « τιμή τς εκόνος πί τό πρωτότυπον διαβαίνει"».

26 Φεβρουαρίου

Ὁ ἅγιος Πορφύριος

Θεσσαλονίκη, εναι πατρίδα πολλν γίων, Μαρτύρων καί σίων καί Πατέρων τς κκλησίας. Εναι πατρίδα καί τογίου Πορφυρίου πισκόπου Γάζης, τόν ποο ἑορτάζει σήμερα κκλησία. γιος Πορφύριος εναι πό τούς νθρώπους κείνους το Θεο, πού φῆκαν καί κοινωνική θέση καί λικό πλοτο καί πηρέτησαν σ' λη τους τή ζωή μέ φοσίωση τό Θεό καί τήν κκλησία του. Σήμερα, λήθεια, δύσκολα βρίσκονται νθρωποι, τοιμοι γιά θυσίες καί πρόθυμοι ν' φοσιωθον ελικρινά σέ ερά ργα. Οτε τήν κοινωνική του θέση οτε τόν πλοτο του κανείς θυσιάζει οτε τή ζωή τουφιερώνει γιά τήν περάσπιση τς πίστεως καί γιά τή δόξα τς κκλησίας. Κι μως πιό μεγάλο ργο πό τοτο δέν εναι πού νά κάμη νθρωπος στό βίο του· νά θεωρήση τά πάντα σκύβαλα «διά τό ὑπερβάλλον τς γνώσεως το Χριστο» καί νά δοθλόκληρος στή διακονία τς κκλησίας.

27 Φεβρουαρίου

Οἱ ὅσιοι Προκόπιος καὶ Θαλλέλαιος

Δύο σίους σκητς ἑορτάζει σήμερα κκλησία, τόν σιο Προκόπιο τόν Δεκαπολίτη καί τόν σιο Θαλλέλαιο. Κι ο δύο, καθένας χωριστά καί μέ τόν τρόπο του, ρνήθηκαν τό σμα γιά χάρη τς ψυχς. χι πώς καί τό σμα δέν εναι το Θεο καί δέν χομε χρέος γιά τή συντήρηση καί τήν περίθαλψή του, μά γιατί μετά τήν πτώση χθρα καί πόλεμος πάρχει μεταξύ τῆς ψυχς καί το σώματος. Στόν πόλεμο ατόν ογιοι κάνουν καί πάσχουν τά πάντα, γιά νά νικήση ψυχή. Σήμερα πού στή ζωή μας πικρατον λιστικές ντιλήψεις, χι μόνο δέν καταλαβαίνομε μά καί κατηγορομε τόν σκητισμό, σάν χρήστευση δθεν τς νθρώπινης δραστηριότητος. ς μή φοβώμαστε· ποτέ δέν θά λείψουν χέρια γιά τήν γκόσμιο δραστηριότητα. Εναι μως πάντα ξαγιασμός τς γς νά πάρχουν κι νθρωποι πού σηκώνουν τά χέρια τους σέ προσευχή, ταν μέσα στόν κόσμο πολλά χέρια κινονται στήν νομία.

28 Φεβρουαρίου

Ὁ ἅγιος Προτέριος

μνήμη τογίου Προτερίου Πατριάρχου λεξανδρείας, τόν ποο κκλησία μας ἑορτάζει σήμερα, μς δίνει φορμή νά σκεφθομε πάνω στό θέμα το θρησκευτικο φανατισμο. ν νόματι τς θρησκείας ονθρωποι φανατίζονται καί τυφλώνονται καί διαπράττουν φοβερά γκλήματα. Δυστυχς τέτοια γκλήματα δέν λείπουν καί στήν στορία το Χριστιανισμο καί στήν ρχαία καί στή νεώτερη ποχή. Οχθροί τῆς πίστεως στά γκλήματα ατά βρίσκουν εκαιρία νά κατηγορήσουν τό Χριστιανισμό, σάν καί νά εθύνεται Χριστός καί τό Εαγγέλιο γιά τά πάθη τν νθρώπων. Δυστυχς πάντα πάρχουν νθρωποι, πού χρησιμοποιον τίς ερώτερες λήθειες γιά σημαία τς κακίας τους καί ν νόματι το Χριστο διώκουν καί σφάζουν ερες, πως τόν γιο Προτέριο. Τό επε Χριστός καί εναι γραμμένο στό Εαγγέλιο, τι «ρχεται ρα να πς ποκτείνας μς δόξῃ λατρείαν προσφέρειν τ Θεῷ».

29 Φεβρουαρίου

Ὁ ἅγιος Κασσιανός

Μεγάλο δίδαγμα γιὰ τοὺς νέους εἶναι στὴν ἐποχή μας ὁ βίος καὶ τὸ ἔργο τοῦ ὁσίου Κασσιανοῦ, τοῦ ὁποίου σήμερα ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τὴ μνήμη. Ὅταν ἦταν νέος, μὲ καλὲς σπουδὲς καὶ μὲ βαθειὰ μόρφωση, γύρισε σ᾽ ὅλα τὰ μοναστήρια καὶ τὰ ἀσκητήρια κι ἄκουσε καὶ μάζεψε τὶς γνῶμες τῶν ἁγίων Πατέρων. Νὰ τὶ γράφει σ᾽ ἕνα του βιβλίο χρήσιμο γιὰ κάθε χριστιανὸ καὶ μάλιστα ὅταν εἶναι νέος· «Ὁ Διάβολος μὲ κανένα ἄλλο ἐλλάτωμα δὲν κρημνίζει τὸν ἄνθρωπο στὸ βάραθρο τῆς ἀπωλείας, παρὰ μὲ τὸ νὰ τὸν πείση νὰ μὴ ζητῆ καὶ νὰ μὴ δέχεται γνώμη τῶν πνευματικῶν πατέρων, ἀλλὰ νὰ ρυθμίζη τὸ βίο του κατὰ ποὺ θέλει αὐτός». Ἡ πείρα τῶν γερόντων, τῶν πατέρων, εἶναι πολύτιμο κεφάλαιο καὶ ἀσφαλὴς ὁδηγὸς στὸ βίο τῶν νέων· εἶναι ἡ παράδοση, ρίζα καὶ θεμέλιο στὴ ζωή. Καὶ σήμερα δυστυχῶς εἶναι μιὰ ἐποχή, ποὺ οἱ ἄνθρωποι καὶ μάλιστα οἱ νέοι δὲν θέλουν ὁδηγούς· κάνει ὁ καθένας ὅ,τι θέλει.

Pin It

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ