eortologio h3
Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου
Των εν τοις Ευγενίου μαρτύρων, Ανθούσης μάρτυρος

Eortologio bottom

h3
bottom2.jpg

diahoristiko

IMG_4480.JPG

diahoristiko

diahoristiko

diahoristiko

1 Φεβρουαρίου

Ἡ ἁγία Περπέτουα

Τή μνήμη τῆς ἁγίας Μάρτυρος Περπέτουας καί τῆς συνοδείας της ἐπιτελεῖ σήμερα ἡἘκκλησία. Μέ στοργή καί μέ εὐλάβεια μεγάλη οἱ χριστιανοί τῶν χρόνων τῶν διωγμῶν μάζευαν κι ἐνταφίαζαν τά ἱερά λείψανα τῶν ἁγίων Μαρτύρων καί μέ τήν ἴδια στοργή κι εὐλάβεια διατηροῦσαν στή μνήμη τους καί φρόντιζαν νά καταγράψουν τά περιστατικά τῆς ὁμολογίας καί τοῦ μαρτυρίου τους. Ἕνα ἀπό τά ἀρχαιότερα τέτοια γραπτά μνημεῖα εἶναι τό Μαρτύριο τῆς ἁγίας Περπέτουας· ἀπό τίς ὡραιότερες σελίδες τοῦἐκκλησιαστικοῦ Μαρτυρολογίου. Σ᾽ αὐτό βλέπουμε πῶς οἱ πρῶτοι χριστιανοί ἔδιναν τά πάντα γιά χάρη τῆς πίστεως καί τῆς ἀγάπης των πρός τό Χριστό, πῶς μέ παρρησία ὡμολογοῦσαν τή χριστιανική της ἰδιότητα καί πορεύονταν ἀμετάτρεπτοι καί χαίροντες πρός τό θάνατο. "Εἶμαι ὅ,τι σημαίνει τό ὄνομά μου", εἶπε ἐμπρός στό δικαστή ἡ Περπέτουα, δηλαδή Παντοτινή. Εἶμαι καί μένω χριστιανή.

2 Φεβρουαρίου

Ἡ Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου

Μία ἀπό τίς Δεσποτικές ἑορτές τῆς Ἐκκλησίας, τίς ἑορτές δηλαδή τίς ἀφιερωμένες στό Δεσπότη Χριστό, εἶναι καί ἡἑορτή τῆς Ὑπαπαντῆς, τήν ὁποία ἐπιτελεῖ σήμερα ἡἘκκλησία. Ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς διηγεῖται καί περιγράφει τά περιστατικά τοῦ καθαρισμοῦ τῆς Παναγίας, σαράντα ἡμέρες μετά τή θεία Γέννηση, καί τῆς ἀφιερώσεως τοῦἸησοῦ στό Θεό, «κατά τόν νόμον Μωϋσέως». Οὔτε τό ἕνα οὔτε τό ἄλλο ἦταν ἀνάγκη νά γίνη. Τί νά καθαρισθῆἡ πανάχραντη Θεοτόκος; Καί σέ ποιόν νά ἀφιερωθῆὁ Θεός; Ὅμως γίνονται καί τά δύο· «Ὁ παλαιός ἡμερῶν, νηπιάσας σαρκί, ὑπό μητρός Παρθένου τῷἱερῷ προσάγεται τοῦ οἰκείου νόμου πληρῶν τό ἐπάγγελμα». Συμμορφώθηκε ὁἸησοῦς Χριστός πρός τό νόμο καί ὑποβλήθηκε ἡ Παναγία στίς διατάξεις τοῦ καθαρισμοῦ, γιά νά φανῆ πώς ὅλοι χωρίς ἐξαίρεση ὀφείλουν νά ἐκτελοῦν μέ ταπεινό φρόνημα ὅ,τι ἐντέλλεται ὁ Θεός καί ὁρίζει ἡἘκκλησία.

3 Φεβρουαρίου

Συμεὼν ὁ θεοδόχος καὶ Ἄννα ἡ Προφῆτις

ἩἘκκλησία ἔχει μιὰ ἁγία συνήθεια· τήν ἑπομένη τῶν Δεσποτικῶν ἑορτῶν τιμᾶ τή μνήμη τῶν ἱερῶν προσώπων πού ὑπηρέτησαν στό μυστήριο τῆς θείας οἰκονομίας. Τήν ἑπομένη τῶν Χριστουγέννων τιμᾶ τή Θεοτόκο Μαρία, τήν ἑπομένη τῶν Θεοφανείων τόν Πρόδρομο Ἰωάννη καί σήμερα, τήν ἑπομένη τῆς Ὑπαπαντῆς, τιμᾶ τόν ἅγιο Συμεών τό Θεοδόχο καί τήν ἁγία Ἄννα τήν Προφῆτιν. Εἶχαν κι οἱ δύο τήν χαράν νά ζήσουν μέχρι βαθιά γεράματα καί ν᾽  ἀξιωθοῦν πρίν πεθάνουν νά δοῦν καί νά προσκυνήσουν τό Χριστό. Τόν ὕμνο τοῦἉγίου Συμεών, τό "Νῦν ἀπολύεις...", ἐπαναλαμβάνει ἡἘκκλησία κάθε ἡμέρα στήν ἱερή Ἀκολουθία τοῦἙσπερινοῦ, σάν ὕμνο εὐχαριστίας κάθε χριστιανοῦ, πού ἀξιώθηκε νά δῆ τό φῶς τῆς σωτηρίας καί πλέον ἄλλο δέν ἔχει νά ζητήση σέ τούτη τή ζωή. Ἡ νύχτα πού ἔρχεται εἶναι σάν τό τέλος τοῦ βίου κι ὁὕπνος πού θά ἀκολουθήση ἕνα προμήνυμα τοῦ θανάτου.

4 Φεβρουαρίου

Ὁ ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης

Σήμερα ἡἘκκλησία τιμᾶ τή μνήμη ἑνός ἀπό τούς πιό ἁγίους καί πιό σοφούς ἀσκητάς, τοῦἁγίου Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτη. Ὁἅγιος Ἰσίδωρος, ὅπως τόν χαρακτήρισε ὁ μέγας Φώτιος εἶναι «ἱερατικῆς καί ἀσκητικῆς πολιτείας κανών». Στήν ἐποχή τουὅλοι ἔτρεχαν σ' αὐτόν καί ζητοῦσαν τίς φωτισμένες γνῶμες του. Ἀπό τό μοναστήρι του, κοντά στό Πηλούσιο ὄρος, στήν Ἀλεξάνδρεια, ἔγραφε καί συμβούλευε Αὐτοκράτορες καί Πατριάρχες. Ἔχομε σήμερα πάνω ἀπό δύο χιλιάδες ἐπιστολές τοῦἁγίου Ἰσιδώρου, πού εἶναι ἀπό τά πολυτιμότερα γραπτά μνημεῖα τῆς χριστιανοσύνης, γεμᾶτες σοφία καί χάρη. Λένε πώς ὁἀσκητισμός ἀχρηστεύει τόν ἄνθρωπο, νά ὅμως ἕνας ἀληθινός μοναχός καί ἀσκητής, χρήσιμος στόν καιρό του καί σ' ὅλους τοὺς αἰῶνες. Σέ μία του ἐπιστολή γράφει ὁἅγιος Ἰσίδωρος· «Κακό πρᾶγμα εἶναι νά ἁμαρτάνης, μὰ χειρότερο εἶναι νὰ ἁμαρτάνης καί νά μήν τό αἰσθάνεσαι».

5 Φεβρουαρίου

Ἡ μάρτυς Ἀγάθη

Ἡἁγία παρθένος καί μάρτυς Ἀγαθή, τῆς ὁποίας ἡἘκκλησία σήμερα ἐπιτελεῖ τήν μνήμη, εἶναι ἀπό τίς ἡρωΐδες ἐκεῖνες γυναῖκες, πού μ᾽ ὅλη τήν ἁπαλότητα καί τήν ἀσθένεια τοῦ γυναικείου σώματος νίκησαν τόν κόσμο καί τά «ἐν τῷ κόσμω». Ὁ διάλογός της μέ τόν εἰδωλολάτρη διοικητή τῆς Σικελίας, πού προσπαθοῦσε πρῶτα μέ ὑποσχέσεις κι ἔπειτα μέ ἀπειλές νά τήν κερδίση, φανερώνει τήν εὐψυχία τῆς ἁγίας Ἀγάθης καί τό ἄκαμπτο φρόνημά της. Εἶναι μεγάλη ἡ δύναμη καί ἀνίκητο τὸ θάρρος ποὺ δίνει ἡ πίστη κι ἡἀγάπη στόν Χριστό. Μέ τέτοια πίστη καί μέ τέτοια ἀγάπη τρυφερά κι ἁπαλά κορίτσια καί τότε στούς διωγμούς καί πάντα σώζουν τήν ἁγνότητά τους κι ἀψηφοῦν τό θάνατο. Μέσα σ' ὅλη τή λατρεία τῶν ἀνθρώπων αὐτή εἶναι ἡ πιό εὐάρεστη, εἶναι ἡ λογική λατρεία, γιά τήν ὁποία λέγει ὁἈπόστολος· «...παραστῆσαι τά σώματα ὑμῶν θυσίαν ζῶσαν, ἁγίαν, εὐάρεστον τῷ Θεῶ, τήν λογικήν λατρείαν ὑμῶν».

6 Φεβρουαρίου

Ὁ ἅγιος Βουκόλος

Ὁἀπόστολος Παῦλος σέ μία του ἐπιστολή γράφει πώς ἐπιθυμεῖ καί ἐλπίζει νά μεγαλυνθῆὁ Χριστός στό ἀσθενικό του σῶμα «εἴτε διά ζωῆς εἴτε διά θανάτου». Εἴτε δηλαδή ἄν θά ζήση εἴτε ἄν θά πεθάνη μαρτυρικά, αὐτό θά εἶναι γιά τή δόξα τοῦ Χριστοῦ. Αὐτό συμβαίνει καί μέ ὅλους τους Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας, καί μ' ἐκείνους πού φθάνουν στήν ἠθική τους τελείωση μέ εἰρηνικό θάνατο καί μ' ἐκείνους πού μαρτυρικά «τελειοῦνται». Καί στίς δυὸ περιπτώσεις μεγαλύνεται ὁ Χριστός «ἐν τῇ θνητῇ σαρκί ἡμῶν». Αὐτό συνέβη καί μέ τούς δυὸ Ἁγίους πού ἑορτάζομε σήμερα, τόν ἅγιο καί πρῶτο ἐπίσκοπο Σμύρνης Βουκόλον, πού «ἐβίωσεν ὁσίως» κι ἀπέθανε εἰρηνικά καί τόν ἅγιο μάρτυρα Ἰουλιανό, πού καρφώθηκε χέρια καί πόδια στή γῆ καί παρέδωκε τό πνεῦμα του στό Θεό. Ἕνας ὕμνος ἀνήκει στό ἀνθρώπινο σῶμα, τό ποίημα τοῦ Θεοῦ, πού μαζί μέ τ' ἄλλα «τοῖς ἁγίοις παρέχει τῆς ψυχῆς τήν ἀνδρείαν ἐπιδείκνυσθαι».

7 Φεβρουαρίου

Ὁ ὅσιος Παρθένιος

Πολλοί, ἀκόμη κι ἀπό τούς χριστιανούς, ἕνα πρᾶγμα δέν μποροῦν νά καταλάβουν καί νά παραδεχθοῦν, τό θαῦμα. Νομίζουν πώς ἡ θρησκεία εἶναι ὑπόθεση τοῦ νοῦ κι ἐπειδή τό θαῦμα βέβαια δέν χωρεῖ στό νοῦ τοῦἀνθρώπου, τό διαγράφουν ἀπό τή θρησκεία. Ἀλλά τότε μαζί μέ τό θαῦμα διώχνουν καί τήν ἔννοια τῆς θρησκείας καί κάθε ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο. Γιατί τό θαῦμα δέν εἶναι τίποτ' ἄλλο παρά ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖον ἀποκαλύπτεται ὁ Θεός στόν κόσμο, εἴτε μέσα στήν ὑλική δημιουργία εἴτε μέσα στόν ἄνθρωπο. Καί οἱἍγιοι ἀκριβῶς πού ἐτέλεσαν θαύματα, πράξεις δηλαδή ἔξω ἀπό τήν φυσική νομοτέλεια, εἶν' ἐκεῖνοι πού μέ τήν πίστη καί τήν καθαρότητα τοῦ βίου τους ἔγιναν κατάλληλα ὄργανα γιά τήν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ στήν γῆ. Τέτοιοι εἶναι οἱ δύο Ἅγιοι τῶν ὁποίων τή μνήμη ἐπιτελεῖ σήμερα ἡἘκκλησία, ὁὅσιος Παρθένιος Ἐπίσκοπος Λαμψάκου καί ὁὅσιος Λουκᾶς ὁ «ἐν Λειβαδείᾳ».

8 Φεβρουαρίου

Ὁ μεγαλομάρτυς Θεόδωρος

Σήμερα ἡἘκκλησία ἐπιτελεῖ τή μνήμη τοῦἁγίου μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου τοῦ Στρατηλάτου. Στό μαρτύριο τοῦἁγίου Θεοδώρου βλέπομε τή δύναμη τῆς πίστεως τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ, τό θάρρος καί τήν παρρησία τους μπροστά στούς ἰσχυρούς, τήν καρτερία καί τήν ὑπομονή τους, μέ τήν ὁποία ὑπέφεραν κάθε εἶδος ἀτιμώσεως καί σωματικοῦ πόνου. Ἡ πίστη καί ἡὑπομονή ἦταν θεία δύναμη μέσα τους, μά οἱ πόνοι καί οἱἀλγηδόνες ἦσαν δικές τους· ὅπως ὁἸησοῦς Χριστός στό Σταυρό, ἔτσι καί οἱἍγιοι στό μαρτύριο δέν πάσχουν «κατά δόκησιν». Γι' αὐτό καί ἡἘκκλησία ψάλλει «Τάς ἀλγηδόνας τῶν Ἁγίων σου, ἅς ὑπέρ σου ἐπαθον, δυσωπήθητι, Κύριε...». Τά βασανιστήρια, οἱ φρικτοί πόνοι κι ὁ θάνατος τῶν ἁγίων εἶναι τό πνευματικό κεφάλαιο καί ἡ παρακαταθήκη τοῦ κόσμου, ἡ προσευχή καί ἡ δέηση, ἡ ζωντανή καί εὐάρεστη θυσία, πού ἡἘκκλησία κάθε ἡμέρα προσάγει στό Θεό «εἰς ὀσμήν εὐωδίας».

9 Φεβρουαρίου

Ὁ μάρτυς Νικηφόρος

Τά περιστατικά τοῦ μαρτυρίου τοῦἁγίου Νικηφόρου, τόν ὁποῖο σήμερα ἑορτάζει ἡἘκκλησία, μᾶς φέρνουν στή μνήμη τά λόγια τοῦἀποστόλου Παύλου στήν πρώτη πρός Κορινθίους ἐπιστολή «καί ἐάν παραδῶ τό σῶμά μου ἵνα καυθήσομαι, ἀγάπην δέ μή ἔχω, οὐδέν ὠφελοῦμαι».Ἄλλ' ὄχι μόνο τίποτα δέν ὠφελεῖται, ὅταν καί τό μαρτύριο ὑποστῆ κανείς χωρίς ἀγάπη, μά οὔτε κάν φθάνει στό μαρτύριο ὅποιος δέν ἔχει ἀγάπη. Γιατί ἡ δύναμη πού ὁδηγεῖ τούς Ἁγίους στό μαρτύριο δέν εἶναι μόνο ἡ πίστη στό Θεό, μά κι ἡἀγάπη πρός τόν ἄνθρωπο. Μέσα στήν ἀγάπη εἶναι ἡ πίστη κι ὅποιος ἔχει τήν ἀγάπη τοῦ Εὐαγγελίου, τήν «καινήν ἐντολήν», ἔχει τό πλήρωμα, καί τήν πίστη καί τήν ἐλπίδα. Ξεκίνησαν ἄνθρωποι μέ πίστη γιά τό μαρτύριο κι ἐπειδή δέν εἶχαν τήν ἀγάπη δέν ἄντεξαν καί ξεκίνησαν ἄλλοι μέ ἀγάπη, ὅπως ὁ Νικηφόρος, καί βρῆκαν τήν πίστη καί τήν δύναμη νά ἀποθάνουν.

10 Φεβρουαρίου

Ὁ ἱερομάρτυς Χαράλαμπος

Κάθε τάξη καί ἡλικία καί γένος ἔχουν νά ἐπιδείξουν πλῆθος ἁγίων Μαρτύρων καί Ὁσίων, πού μέ τό αἷμα καί μέ τά δάκρυά τους ἔγιναν λατρεία ζωντανή κι εὐάρεστη στό Θεό. Πραγματώθηκε σ' αὐτούς ὁ λόγος τοῦἈποστόλου· «Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς, ἀδελφοί, διά τῶν οἰκτιρμῶν τοῦ Θεοῦ, παραστῆσαι τά σώματα ὑμῶν θυσίαν ζῶσαν, ἁγίαν, εὐάρεστον τῷ Θεῷ, τήν λογικήν λατρείαν ὑμῶν».Ὁἅγιος Ἱερομάρτυς Χαράλαμπος, τοῦὁποίου σήμερα ἡἘκκλησία ἐπιτελεῖ τή μνήμη, ἦταν ἱερέας κι ὅπως κάθε ἡμέρα πρόσφερε τήν ἀναίμακτο θυσία στόν Θεό, κάμνοντας τήν θεία Λειτουργία, στό τέλος ἐπισφράγισε τό ἱερατικό του ἔργο προσφέροντας θυσία τό γηραλέο σῶμά του, σέ ἡλικία ἑκατόν δεκατριῶν ἐτῶν. Ἄλλος καλύτερος καθαγιασμός τοῦ βίου δέν ὑπάρχει κι ἄλλη ἁγιώτερη ἀφιέρωση δέν εἶναι· νά λειτουργῆς μιά ζωή ὁλόκληρη καί στό τέλος ὅ,τι μένει ἀπό τό πήλινο σκεῦος νά τό προσφέρης κι ἐκεῖνο θυσία στό Θεό.

11 Φεβρουαρίου

Ὁ ἅγιος Βλάσιος

Ἡἀγάπη τοῦἀνθρώπου πρός τά ζῶα φανερώνει τήν καλωσύνη τῆς ψυχῆς του καί ἡἡμερότητα τῶν ζώων πρός τόν ἄνθρωπο δείχνει τήν ἁγιωσύνη τοῦἀνθρώπου. Στήν ἀρχή τῆς δημιουργίας δέν ἦσαν ἐχθρικές οἱ σχέσεις τοῦἀνθρώπου οὔτε πρός τή φύση οὔτε πρός τά ζῶα. Οἱ Πρωτόπλαστοι ζοῦσαν εἰρηνικά κι ἁρμονικά ἀνάμεσα στά ζῶα πρίν ἀπό τήν παρακοή καί τήν πτώση. Καί πολλοί Ἅγιοι, ἀκριβῶς σάν ἀπόδειξη τῆς ἁγιωσύνης τους, ὄχι μόνο ἀγαποῦσαν τά ζῶα, μά καί προστατεύονταν ἀπό τά ἄγρια θηρία, ὅπως ὁ Προφήτης Δανιήλ καί πολλοί Μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας, πού στόν Ἱππόδρομο δέν τούς ἄγγιξαν τά θηρία. Τέτοιος, μέ ἀγάπη πρός τά ζῶα, σάμπως κι ἐκεῖνα νά ἦσαν ἄνθρωποι κι ἀδελφοί του, ἦταν ὁἅγιος Βλάσιος ὁἘπίσκοπος Σεβαστείας, τοῦὁποίου ἡἘκκλησία σήμερα ἐπιτελεῖ τή μνήμη. Τά ζῶα κι ἐκεῖνα κοντά του αἰσθάνονταν ἀσφάλεια καί τά θηρία ἡμέρωναν καί γίνονταν φίλοι του.

12 Φεβρουαρίου

Ὁ ἅγιος Μελέτιος

«Ὦ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τί ἀπώλεια γιά σένα!». Ἔτσι ἔλεγε ὁἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης, στόν ἐπιτάφιο λόγο του πρός τόν ἅγιο Μελέτιο, Ἐπίσκοπο Ἀντιοχείας, τοῦὁποίου σήμερα ἡἘκκλησία ἑορτάζει καί τιμᾶ τή μνήμη. Κι ἀλήθεια ἦταν μεγάλη ἀπώλεια γιά τήν Ἐκκλησία σ᾽  ἐκεῖνο τόν καιρό ὁ θάνατος τοῦἁγίου Μελετίου· ἦσαν οἱἡμέρες τῆς δευτέρας Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Καί θυμόμαστε τώρα ἐμεῖς κι ἐγκωμιάζουμε, μαζί μέ τούς ἁγίους Μάρτυρας, τούς θεοφόρους Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, πού μέ τήν ὀρθόδοξη διδασκαλία τους καί μέ τήν ἁγιότητα τοῦ βίου των ἐστερέωσαν τήν ὀρθή πίστη ἐναντίον τῶν αἱρέσεων. Δέν εἶναι ἁπλῶς σοφοί οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, μά εἶναι ἄνθρωποι πνευματικῆς πείρας. «Οὐ γάρ διδάσκων μόνον», λέγει ὁἱερός Χρυσόστομος γιά τόν ἅγιο Μελέτιο, «οὐδέ φθεγγόμενος, ἀλλά καί ὁρώμενος ἁπλῶς, ἱκανός ἦν ἅπασαν ἀρετῆς διδασκαλίαν εἰς τήν τῶν ὁρώντων ψυχήν εἰσαγαγεῖν».

13 Φεβρουαρίου

Ὁ ὅσιος Μαρτινιανός

Σήμερα ἡἘκκλησία ἐπιτελεῖ τή μνήμη τοῦὁσίου Μαρτινιανοῦ. Μερικά γεγονότα στήν ἄσκηση τοῦὁσίου Μαρτινιανοῦ μᾶς ὑπενθυμίζουν τά λόγια τοῦἸησοῦ Χριστοῦ στό Εὐαγγέλιο· «Εἰἡ δεξιά σου χείρ σκανδαλίζει σε, ἔκκοψον αὐτήν καί βάλε ἀπό σοῦ· συμφέρει γάρ σοιἵνα ἀπόληται ἕν τῶν μελῶν σου καί μή ὅλον τὸ σῶμά σου βληθῇ εἰς τήν γέενναν». Ὁἅγιος Μαρτινιανός σέ μιά στιγμή πού κατάλαβε πώς κινδύνευε νά χάση τήν ἠθική του καθαρότητα, ἀντί γιά «πρόσκαιρον ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν», ἄναψε φρύγανα κι ἔπεσε στή φωτιά γιά νά σβήση τή φλόγα πού ἄναβε στή σάρκα του. Μιά τέτοια πράξη βέβαια πολλοί σήμερα εἶν' ἕτοιμοι καί νά τήν εἰρωνευθοῦν καί νά τήν καταδικάσουν. Κι ὅμως εἶναι πράξη ἡρωϊσμού καί αὐτοθυσίας, ἀνώτερη ἀπό κεῖνες πού ἔμαθε νά θαυμάζη ὁ κόσμος. Τέτοιο ἡρωϊσμό καί τέτοια θυσία δίκαια τήν τιμᾶἡἘκκλησία καί τή δέχεται καί τήν ἀμείβει ὁ Θεός.

14 Φεβρουαρίου

Οἱ ὅσιοι Αὐξέντιος, Μάρων καὶ Ἀβραάμης

Ὁ καιρός μας εἶναι μιά ἐποχή φοβερά πεζή καί ἀντιπνευματική. Οἱἄνθρωποι δέν σκέπτονται παρά μόνο τὸ ὑλικό συμφέρον, τί εἶναι ὠφέλιμο, καί τί ἀποφέρει κέρδος σέ χρήματα, σέ κοινωνική ἐπιρροή, σέ πολιτική ἐξουσία. Μέσα σέ τέτοιες ἀντιλήψεις οὔτε πού τολμᾶ βέβαια κανείς νά μιλάη σοβαρά γιά μοναχική ζωή καί γιά ἀσκητικό βίο. Ὁ μοναχισμός θεωρεῖται σάν ἕνα ἰδεῶδες τῆς παλιᾶς ἐποχῆς καί μάλιστα σάν περεξήγηση καί παρερμηνεία τῆς εὐαγγελικῆς διδαχῆς. Κι ὅμως ἡ δόξα τῆς Ἐκκλησίας ὑπῆρξε ὁ μοναχισμός, μ' ὅσα κι ἄν λέγωνται στόν καιρό μας πώς τάχα ἡἘκκλησία πρέπει νά ἀφήση τά μοναστήρια καί νά ἀναπτύξη κοινωνική δραστηριότητα. Τά μοναστήρια ἔδωκαν μεγάλους Πατέρας, ἄνδρας ἱερούς καί ἁγίους, μέ ὁσιότητα βίου καί γεμάτους πνευματική πείρα, ὅπως εἶναι οἱὅσιοι Αὐξέντιος, Μάρων καί Ἀβραάμης, τῶν ὁποίων σήμερα ἐπιτελοῦμε τή μνήμη.

15 Φεβρουαρίου

Ὁ ἀπόστολος Ὀνήσιμος

Ἡ πιό μικρή ἐπιστολή τοῦἀποστόλου Παύλου στήν Καινή Διαθήκη εἶναι ἡ ἐπιστολή πρός Φιλήμονα. Ἀφορμή γιά νά γραφῆ ἡἐπιστολή εἶναι ὁ δοῦλος τοῦ Φιλήμονος Ὀνήσιμος, τοῦὁποίου ἡἘκκλησία σήμερα τιμᾶ τή μνήμη. Ὅταν διαβάζουμε τήν πρός Φιλήμονα ἐπιστολή, βλέπομε ποιά ἦσαν τά σισθήματα τοῦἈποστόλου τῶν ἐθνῶν γιά τούς δούλους, ἐκείνου πού σέ ἄλλη ἐπιστολή του γράφει· «οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδέ ἐλεύθερος».ἩἘκκλησία τό μέγα ζήτημα τῆς δουλείας δέν θέλησε νά τό λύση μέ κοινωνική ἐπανάσταση, κηρύττοντας ἀνυπακοή τῶν δούλων πρός τούς κυρίους. Ζήτησε νά ἀναγεννήση τούς ἀνθρώπους, καί τούς κυρίους καί τούς δούλους, γιά νά νοιώσουν ὅλοι πώς εἶναι παιδιά τοῦ Θεοῦ καί ἀδελφοί του Ἰησοῦ Χριστοῦ. «Ἀδελφόν ἀγαπητόν» ὀνομάζει ὁἀπόστολος Παῦλος τόν Ὀνήσιμο καί σ' αὐτόν καί στό Φιλήμονα, κι ἀνεβάζει χωρίς ἐπανάσταση τό δοῦλο στήν θέση τοῦἐλεύθερου.

16 Φεβρουαρίου

Νέφος μαρτύρων

Πρέπει νά μεταφερθοῦμε στά πρῶτα χρόνια τῆς Ἐκκλησίας καί μέ τά μάτια τῆς εὐσεβοῦς φαντασίας νά δοῦμε τίς στρατιές τῶν ἁγίων Μαρτύρων τῆς πίστεως νά πορεύωνται πρός τό θάνατο. Οὔτε πού μποροῦμε νά μετρήσουμε τόν ἀριθμό τῶν ἡρώων τῆς Ἐκκλησίας· τά πνεύματά τους εἶναι ἕνα σύννεφο πού μᾶς περιτυλίγει - «τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων», λέγει ὁἈπόστολος. Στούς μεγάλους διωγμούς συνέβαινε νά πορεύωνται πέντε ἄνθρωποι στό μαρτύριο καί στό τέλος νά γίνωνται δώδεκα μαζί μ'ἐκείνους πού ἐπλησίαζαν στόν τόπο τοῦ μαρτυρίου, γιά ν᾽ ἀσπασθοῦν ἤ νά θάψουν τά λείψανα τῶν Ἁγίων. Ἔτσι, μαζί μέ τούς ἁγίους Μάρτυρας Ἠλίαν, Ἱερεμίαν, Ἡσαΐαν, Σαμουήλ καί Δανιήλ, μαρτύρησαν καί οἱἅγιοι Πάμφιλος, Σέλευκος, Οὐάλης, Παῦλος, Πορφύριος, Ἰουλιανός καί Θεόδουλος. Οἱ δεύτεροι ἀκολούθησαν τούς πρώτους κι ὅλων μαζί ἡἘκκλησία σήμερα ἐπιτελεῖ τή μνήμη.

17 Φεβρουαρίου

Ὁ ὅσιος Αὐξίβιος

Ἀνάμεσα στούς ἄλλους Ἁγίους, στή μνήμη τῶν ὁποίων εἶναι ἀφιερωμένη ἡ σημερινή ἡμέρα, εἶναι ὁὅσιος Αὐξίβιος, μαθητής τοῦἀποστόλου καί εὐαγγελιστοῦ Μάρκου καί Ἐπίσκοπος Σολίων τῆς Κύπρου. Στόν ἅγιο Αὐξίβιο βρίσκει ἐφαρμογή ὁ λόγος τοῦἸησοῦ Χριστοῦ «ὅς δ᾽ ἄν ποιήςῃ καί διδάξῃ οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν».Ἔχουν καί τά ἔργα τή φωνή τους καί συμβαίνει τά ἔργα τήν φωνή τους καί συμβαίνει τά ἔργα νά εἶν' εὐγλωττότερα ἀπό τά λόγια· τό καλύτερο κήρυγμα τό καταστρέφει δυστυχῶς ὁ βίος μας, ὅταν ὁ κόσμος ξέρη πώς ἄλλα λέμε κι ἄλλα πράττομε. Ὁἅγιος Αὐξίβιος πῆρε μία συμβουλή ἀπό τό δάσκαλό του τόν εὐαγγελιστή Μᾶρκο· νά φροντίση πρῶτα μέ τά ἔργα του καί μέ τή συμπεριφορά του νά κερδίση τό ποίμνιό του κι ὕστερα ν' ἀρχίση νά διδάσκη μέ τό λόγο. ὉἍγιος το ἔπραξε κι ἦταν ἡἐπιτυχία μεγάλη· κέρδισε τήν ἐμπιστοσύνη καί τήν ἐκτίμηση τοῦ ποιμνίου του.

18 Φεβρουαρίου

Οἱ μάρτυρες Λέων καὶ Παρηγόριος

Ἕν' ἀπό τά εὐγενέστερα αἰσθήματα στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἡ φιλία. Καί στήν ἀρχαία Ἑλλάδα καί στήν Ἐκκλησία ἔχομε πολλά κι ἔξοχα παραδείγματα φιλίας, πού τά δεύτερα βέβαια τὰ ἐξιδανικεύει καί τά ἁγιάζει ἡ χριστιανική ἀγάπη. Οἱ δύο ἅγιοι Μάρτυρες Λέων καί Παρηγόριος, τῶν ὁποίων σήμερα ἡἘκκλησία ἐπιτελεῖ τή μνήμη, εἶναι δύο ἄνθρωποι πού συνδέθηκαν στή ζωή τους μέ μεγάλη κι ἁγνή φιλία. Ὁ Παρηγόριος πέθανε πρῶτος μαρτυρικό θάνατο κι ὁ Λέων, μήν ὑποφέροντας τό χωρισμό, ἔκλαιγε κάθε μέρα στόν τάφο τοῦ φίλου του, ὄχι «ὡς οἱ μή ἔχοντες ἐλπίδα», μά γιατί βιαζόταν νά τόν ἀκολουθήση στό μεγάλο ταξίδι. Σέ λίγον καιρό ἀξιώθηκε κι αὐτός νά μαρτυρήση γιά τήν πίστη του κι ἔφυγε γιά νά συναντήση τό φίλο του. Ἔχουν ἴσως κάποια θέση κι ἐδῶ τα λόγια τοῦ Χριστοῦ· "Μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδείς ἔχει, ἵνα τις τήν ψυχήν αὐτοῦ θῇὑπέρ τῶν φίλων αὐτοῦ».

19 Φεβρουαρίου

Ἡ ὁσιομάρτυς Φιλοθέη ἡ Ἀθηναία

Δέν ἦταν μόνο ἡἀρχαία ἐποχή, πού ἔδωκε Μάρτυρας καί Ὁσίους. Καί στά νεώτερα χρόνια καί σήμερα καί πάντα μέχρι τῆς συντελείας τῶν αἰώνων θά ἀναδεικνύωνται στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ Μάρτυρες καί Ὅσιοι, σέ ἀπόδειξη ὅτι «Ἰησοῦς Χριστός χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰώνας» καί σέ ἐπιβεβαίωση πώς ἡ χριστιανική πίστη εἶναι στρατεία καί ὁ βίος τῶν πιστῶν μαρτυρία Ἰησοῦ Χριστοῦ. Στά χρόνια της τουρκικῆς σκλαβιᾶς στήν Ἑλλάδα, ἔζησε στήν Ἀθήνα «ὁσίως τόν βίον» καί ἀπέθανε μαρτυρικό θάνατο ἡἁγία Φιλοθέη, τῆς ὁποίας ἡἘκκλησία σήμερα τιμᾶ τή μνήμη. Μετά τήν χηρεία της, ἔχτισε μοναστήρι ἐκεῖἀκριβῶς πού εἶναι τώρα τό μέγαρο τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καί μάζευε ἐκεῖ καί προστάτευε τά ὀρφανά καί κατατρεγμένα κορίτσια. Τό ἔργο της ὁμοιάζει μέ κεῖνο, πού μᾶς διηγοῦνται οἱ πράξεις τῶν Ἀποστόλων γιά τήν Δορκάδα στήν Ἰόππη·  ἅγιο ἔργο γυναικείας δραστηριότητας.

20 Φεβρουαρίου

Ὁ ἅγιος Λέων ὁ Θαυματουργός

Μαζί μέ τόν ὅσιο Βησσαρίωνα, τόν ἀσκητή τῆς Αἰγύπτου καί τόν ἅγιο Ἀγάθωνα τόν Ἐπίσκοπο τῆς Ρώμης, ἡἘκκλησία γιορτάζει σήμερα τόν ἅγιο Λέοντα, Ἐπίσκοπο Κατάνης τῆς Σικελίας. Ὅπως πολλοί Ἅγιοι, ἔτσι κι ὁἅγιος Λέων ἔχει στήν Ἐκκλησία τόν τίτλο τοῦ θαυματουργοῦ, γιατί πράγματι κι ὅταν ἦταν σέ τούτη τή ζωή ἐτέλεσε μεγάλα θαύματα κι ὅταν κοιμήθηκε δέν ἔπαψε νά θαυματουργῆ. Γιατί τοῦτο ἀκριβῶς εἶναι μιά ἀπόδειξη τῆς ἁγιότητος τῶν ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ καί ὅτι τό Ἅγιο Πνεῦμα μένει στήν Ἐκκλησία· τά θαύματα «ἐν τῷὀνόματι» τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστός εἶπε καί βεβαίωσε· «ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, τά ἔργα ἅἐγώ ποιῶ κἀκεῖνος ποιήσει, καί μείζονα τούτων ποιήσει». Καί μετά τήν Ἀνάστασή του εἶπε στούς Ἀποστόλους καί ὑποσχέθηκε γιά τούς πιστούς· «ἐν τῷὀνόματί μου δαιμόνια ἐκβαλοῦσι... ὄφεις ἀροῦσι... ἐπί ἀρρώστους χεῖρας ἐπιθήσουσι καί καλῶς ἕξουσιν».

21 Φεβρουαρίου

Ὁ ἅγιος Εὐστάθιος

Ὅταν μελετοῦμε τό βίο καί τήν πολιτεία τῶν Πατέρων καί Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως τοῦἁγίου Εὐσταθίου, Ἐπισκόπου Ἀντιοχείας, τοῦὁποίου σήμερα ἡἘκκλησία τιμᾶ τή μνήμη, βλέπομε νά ἐκπληρώνεται σ' αὐτούς ὁ λόγος τοῦἀποστόλου Παύλου· «Πάντες οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν ΧριστῷἸησοῦ διωχθήσονται». Ἡ εὐσέβεια καί ἡἀρετή γεννοῦν τήν ἀντίδραση καί προκαλοῦν τόν πόλεμο τῆς κακίας καί κάνουν τή ζωή τῶν Ἁγίων πολύ δύσκολη, μέσα σέ συκοφαντίες καί διώξεις. Μά ἐδῶἀκριβῶς εἶναι τό σημεῖο, πού δοκιμάζεται ἡ πίστη καί διαλάμπει ἡὑπομονή τῶν Ἁγίων. Κι ὅταν συκοφαντοῦνται κι ὅταν διώκωνται, δέν ἀποθαρρύνονται, δέν κάμπτονται καί δέν συνθηκολογοῦν μέ τήν κακία. Χαίρουν μᾶλλον, κατά τό λόγο τοῦ Χριστοῦ· «Μακάριοί ἐστε, ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς... Χαίρετε καί ἀγαλλιᾶσθε...». Στό τέλος, σάν ἐπιβράβευση τοῦ Θεοῦ, λάμπει πάντα ἡἀρετή τῶν Ἁγίων.

22 Φεβρουαρίου

Ὁ ἅγιος Τελεσφόρος

Πολλοί Ἕλληνες στά πρῶτα χρόνια τῆς Ἐκκλησίας ἔγιναν Ἐπίσκοποι Ρώμης. Μεταξύ αὐτῶν εἶναι κι ὁἅγιος Τελεσφόρος, τοῦὁποίου σήμερα ἡἘκκλησία τιμᾶ τή μνήμη. Ὁἅγιος Τελεσφόρος ἀναφέρεται ὅτι καθώρισε τή νηστεία πρίν ἀπό τό Πάσχα, σάν κατάλληλη πνευματική προετοιμασία τῶν χριστιανῶν γιά τή μεγάλη ἑορτή τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ νηστεία, πού ὁρίζεται σέ ὡρισμένες περιόδους τοῦἐκκλησιαστικοῦἔτους, εἶναι ἕνα ἄριστο μέσον πνευματικῆς καί ἠθικῆς ἀσκήσεως, πού τό χρησιμοποιεῖἡἘκκλησία, γιά τήν ψυχική καί πνευματική κάθαρση τῶν πιστῶν. Γιατί νηστεία δέν εἶναι μόνο ἡἀποχή ἀπό ὡρισμένες τροφές, μά καί «ἡ τῶν κακῶν ἀλλοτρίωσις». Γιά τή νηστεία ὁ Μέγας Βασίλειος λέγει τά ἑξῆς ἐπιγραμματικά· «Ἔστι μέν οὖν πάντα τόν χρόνον ἡ νηστεία ὠφέλιμος τοῖς αἱρουμένοις αὐτήν..." καί "εὕροις ἄν τήν νηστείαν πάντας τοὺς ἁγίους εἰς τήν κατά Θεόν πολιτείαν χειραγωγήσασαν».

23 Φεβρουαρίου

Ὁ ἱερομάρτυς Πολύκαρπος

Σήμερα ἡἘκκλησία ἐπιτελεῖ τή μνήμη ἑνός ἀπό τούς πρώτους Πατέρας καί Μάρτυρας, τοῦἁγίου Πολυκάρπου Ἐπισκόπου Σμύρνης. Ὅταν διαβάζουμε τό Μαρτύριο τοῦἁγίου Πολυκάρπου, ἕν' ἀπό τά ἀρχαιότερα χριστιανικά γραπτά μνημεῖα, βλέπομε τήν ἁγιότητα, τήν καλωσύνη, τήν πίστη καί τήν ἀγάπη στό Χριστό τοῦἁγίου αὐτοῦἘπισκόπου. Ὅταν τόν προκάλεσαν νά ἀρνηθῆ καί νά βλασφημήση τό Χριστό, ἐκεῖνος ἀπάντησε· «Ὀγδόντα χρόνια ὑπηρετῶ τόν Κύριό μου... καί τώρα νά τόν ὑβρίσω; Νά βλασφημήσω τό Θεό καί Σωτήρα μου; Ποτέ!». Πῶς νά μή θαυμάσουμε τέτοια πιστή ἀφοσίωση καί τέτοιο ὑψηλό φρόνημα καί πῶς νά μήν αἰσθανώμαστε βαθειά λύπη, ὅταν ἀκοῦμε τούς χριστιανούς νά βλασφημοῦν τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ καί τά ἅγια τῆς πίστεώς των; Τίποτα περισσότερο δέν ἐκθέτει τόν ἄνθρωπο σάν ἀσεβῆ καί ἀνάγωγο καὶ ἀπολίτιστο, ὅσο ὅταν ὑβρίζη καί βλασφημῆ τά θεία.

24 Φεβρουαρίου

Α´ καὶ Β´ εὕρεση τῆς κεφαλῆς τοῦ τιμίου Προδρόμου

Κάθε φορὰ πού ἡἘκκλησία ἑορτάζει καί τιμᾶ, ὅπως καί σήμερα, τόν Πρόδρομο καί Βαπτιστή Ἰωάννη, μᾶς ἔρχεται στή μνήμη, ἡ αὐστηρή μορφή τοῦ κήρυκος τῆς ἐρήμου, γιά τόν ὁποῖον ὁἸησοῦς Χριστός εἶπε τό μεγαλύτερο ἐγκώμιο· «οὐκ ἐγήγερται ἐν γεννητοῖς γυναικῶν μείζων Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ».ὉἸωάννης ὁ Βαπτιστής εἶναι ὁ τελευταῖος καί «σεβασμιώτερος» ἀπό τούς Προφήτας, τίς θρησκευτικές ἐκεῖνες προσωπικότητες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, πού τό κήρυγμά τους, ἠχηρό καί μεγαλόπνοο, εἶναι ἡ φωνή τοῦ Θεοῦ, πού ξυπνᾶ συνειδήσεις, πού καλεῖ σέ μετάνοια, πού στηλιτεύει τήν ἀνομία, πού προμηνᾶ τήν κρίση καί τήν τιμωρία τῆς θείας δικαιοσύνης. ὉἸωάννης ὁ Πρόδρομος δέν ἔπαυε νά ἐλέγχη τήν παρανομία τοῦἩρώδη καί τότε μόνο σιώπησε, ὅταν ἡ τιμία κεφαλή τουἔπεσε, μέ τήν ἀναιδῆἀξίωση μιᾶς ἁμαρτωλῆς γυναίκας καί γιά τήν μωρία ἑνός φαύλου καί ἀκόλαστου ἄνδρα.

25 Φεβρουαρίου

Ὁ ἅγιος Ταράσιος

Τό ὄνομα καί τό ἔργο τοῦἁγίου Ταρασίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, τοῦὁποίου σήμερα ἡἘκκλησία ἐπιτελεῖ τή μνήμη, συνδέεται μέ τήν ἑβδόμη Οἰκουμενική Σύνοδο, πού συγκροτήθηκε στή Νίκαια, γιά τό μεγάλο ζήτημα τῆς προσκυνήσεως τῶν ἁγίων εἰκόνων. Ὁἅγιος Ταράσιος εἶναι ἀπό τίς μεγάλες μορφές τῆς Ἐκκλησίας, πού δέν πτοήθηκαν μπροστά στούς ἰσχυρούς της γῆς, ὅταν ἦταν ἀνάγκη νά ὑπερασπίσουν τόν θεῖο νόμο καί τά ἐκκλησιαστικά δίκαια. Ὅσο γιά τίς ἱερές εἰκόνες, πού τίς πολέμησαν μέ μανία οἱ εἰκονομάχοι τότε καί τίς πολεμοῦν καί τώρα μέ φανατισμό οἱ σύγχρονοι αἱρετικοί, πρέπει νά γνωρίζουμε τά ἑξῆς. Δέν λατρεύουμε τίς εἰκόνες· ἡ λατρεία ἀνήκει μόνο στόν Θεό. Προσκυνοῦμε τιμητικά τίς εἰκόνες καί κάθε φορὰἡ τιμή καί ἡ σκέψη μας πάει στό εἰκονιζόμενο ἱερό πρόσωπο, ὅπως τό λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος· «ἡ τιμή τῆς εἰκόνος ἐπί τό πρωτότυπον διαβαίνει"».

26 Φεβρουαρίου

Ὁ ἅγιος Πορφύριος

Ἡ Θεσσαλονίκη, εἶναι πατρίδα πολλῶν Ἁγίων, Μαρτύρων καί Ὁσίων καί Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι ἡ πατρίδα καί τοῦἁγίου Πορφυρίου ἐπισκόπου Γάζης, τόν ὁποῖο ἑορτάζει σήμερα ἡἘκκλησία. Ὁἅγιος Πορφύριος εἶναι ἀπό τούς ἀνθρώπους ἐκείνους τοῦ Θεοῦ, πού ἀφῆκαν καί κοινωνική θέση καί ὑλικό πλοῦτο καί ὑπηρέτησαν σ' ὅλη τους τή ζωή μέ ἀφοσίωση τό Θεό καί τήν Ἐκκλησία του. Σήμερα, ἀλήθεια, δύσκολα βρίσκονται ἄνθρωποι, ἕτοιμοι γιά θυσίες καί πρόθυμοι ν' ἀφοσιωθοῦν εἰλικρινά σέ ἱερά ἔργα. Οὔτε τήν κοινωνική του θέση οὔτε τόν πλοῦτο του κανείς θυσιάζει οὔτε τή ζωή τουἀφιερώνει γιά τήν ὑπεράσπιση τῆς πίστεως καί γιά τή δόξα τῆς Ἐκκλησίας. Κι ὅμως πιό μεγάλο ἔργο ἀπό τοῦτο δέν εἶναι πού νά κάμη ὁἄνθρωπος στό βίο του· νά θεωρήση τά πάντα σκύβαλα «διά τό ὑπερβάλλον τῆς γνώσεως τοῦ Χριστοῦ» καί νά δοθῆὁλόκληρος στή διακονία τῆς Ἐκκλησίας.

27 Φεβρουαρίου

Οἱ ὅσιοι Προκόπιος καὶ Θαλλέλαιος

Δύο ὁσίους ἀσκητὰς ἑορτάζει σήμερα ἡἘκκλησία, τόν ὅσιο Προκόπιο τόν Δεκαπολίτη καί τόν ὅσιο Θαλλέλαιο. Κι οἱ δύο, ὁ καθένας χωριστά καί μέ τόν τρόπο του, ἀρνήθηκαν τό σῶμα γιά χάρη τῆς ψυχῆς. Ὄχι πώς καί τό σῶμα δέν εἶναι τοῦ Θεοῦ καί δέν ἔχομε χρέος γιά τή συντήρηση καί τήν περίθαλψή του, μά γιατί μετά τήν πτώση ἔχθρα καί πόλεμος ὑπάρχει μεταξύ τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος. Στόν πόλεμο αὐτόν οἱἍγιοι κάνουν καί πάσχουν τά πάντα, γιά νά νικήση ἡ ψυχή. Σήμερα πού στή ζωή μας ἐπικρατοῦν ὑλιστικές ἀντιλήψεις, ὄχι μόνο δέν καταλαβαίνομε μά καί κατηγοροῦμε τόν ἀσκητισμό, σάν ἀχρήστευση δῆθεν τῆς ἀνθρώπινης δραστηριότητος. Ἄς μή φοβώμαστε· ποτέ δέν θά λείψουν χέρια γιά τήν ἐγκόσμιο δραστηριότητα. Εἶναι ὅμως πάντα ἐξαγιασμός τῆς γῆς νά ὑπάρχουν κι ἄνθρωποι πού σηκώνουν τά χέρια τους σέ προσευχή, ὅταν μέσα στόν κόσμο πολλά χέρια κινοῦνται στήν ἀνομία.

28 Φεβρουαρίου

Ὁ ἅγιος Προτέριος

Ἡ μνήμη τοῦἁγίου Προτερίου Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας, τόν ὁποῖο ἡἘκκλησία μας ἑορτάζει σήμερα, μᾶς δίνει ἀφορμή νά σκεφθοῦμε ἐπάνω στό θέμα τοῦ θρησκευτικοῦ φανατισμοῦ. Ἐν ὀνόματι τῆς θρησκείας οἱἄνθρωποι φανατίζονται καί τυφλώνονται καί διαπράττουν φοβερά ἐγκλήματα. Δυστυχῶς τέτοια ἐγκλήματα δέν λείπουν καί στήν ἱστορία τοῦ Χριστιανισμοῦ καί στήν ἀρχαία καί στή νεώτερη ἐποχή. Οἱἐχθροί τῆς πίστεως στά ἐγκλήματα αὐτά βρίσκουν εὐκαιρία νά κατηγορήσουν τό Χριστιανισμό, σάν καί νά εὐθύνεται ὁ Χριστός καί τό Εὐαγγέλιο γιά τά πάθη τῶν ἀνθρώπων. Δυστυχῶς πάντα ὑπάρχουν ἄνθρωποι, πού χρησιμοποιοῦν τίς ἱερώτερες ἀλήθειες γιά σημαία τῆς κακίας τους καί ἐν ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ διώκουν καί σφάζουν ἱερεῖς, ὅπως τόν ἅγιο Προτέριο. Τό εἶπε ὁ Χριστός καί εἶναι γραμμένο στό Εὐαγγέλιο, ὅτι «ἔρχεται ὥρα ἵνα πᾶς ὁἀποκτείνας ὑμᾶς δόξῃ λατρείαν προσφέρειν τῷ Θεῷ».

29 Φεβρουαρίου

Ὁ ἅγιος Κασσιανός

Μεγάλο δίδαγμα γιὰ τοὺς νέους εἶναι στὴν ἐποχή μας ὁ βίος καὶ τὸ ἔργο τοῦ ὁσίου Κασσιανοῦ, τοῦ ὁποίου σήμερα ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τὴ μνήμη. Ὅταν ἦταν νέος, μὲ καλὲς σπουδὲς καὶ μὲ βαθειὰ μόρφωση, γύρισε σ᾽ ὅλα τὰ μοναστήρια καὶ τὰ ἀσκητήρια κι ἄκουσε καὶ μάζεψε τὶς γνῶμες τῶν ἁγίων Πατέρων. Νὰ τὶ γράφει σ᾽ ἕνα του βιβλίο χρήσιμο γιὰ κάθε χριστιανὸ καὶ μάλιστα ὅταν εἶναι νέος· «Ὁ Διάβολος μὲ κανένα ἄλλο ἐλλάτωμα δὲν κρημνίζει τὸν ἄνθρωπο στὸ βάραθρο τῆς ἀπωλείας, παρὰ μὲ τὸ νὰ τὸν πείση νὰ μὴ ζητῆ καὶ νὰ μὴ δέχεται γνώμη τῶν πνευματικῶν πατέρων, ἀλλὰ νὰ ρυθμίζη τὸ βίο του κατὰ ποὺ θέλει αὐτός». Ἡ πείρα τῶν γερόντων, τῶν πατέρων, εἶναι πολύτιμο κεφάλαιο καὶ ἀσφαλὴς ὁδηγὸς στὸ βίο τῶν νέων· εἶναι ἡ παράδοση, ρίζα καὶ θεμέλιο στὴ ζωή. Καὶ σήμερα δυστυχῶς εἶναι μιὰ ἐποχή, ποὺ οἱ ἄνθρωποι καὶ μάλιστα οἱ νέοι δὲν θέλουν ὁδηγούς· κάνει ὁ καθένας ὅ,τι θέλει.

Pin It

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ