eortologio h3
Σάββατο 20 Απριλίου
Έγερσις Λαζάρου,
Θεοδώρου Τριχινά, Αθανασίου

Eortologio bottom

h3
bottom2.jpg

diahoristiko

IMG_4476.JPG

diahoristiko

diahoristiko

diahoristiko

1 Ἀπριλίου

Ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία

Ἡ ἁμαρτωλή ζωή κι ἡ θαυμαστή ἄσκηση τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, τῆς ὁποίας ἡ Ἐκκλησία σήμερα ἐπιτελεῖ τή μνήμη, πάντα μᾶς διδάσκει πολλά καί μάλιστα στήν ἐποχή μας, πού οἱ ἄνθρωποι, κυνηγώντας χωρίς φραγμούς τήν εὐτυχία, ἔχουν ριχθῆ "ἀπηλγηκότες" σέ κάθε εἴδους ὑλική καί σαρκική ἀπόλαυση. Ἐκεῖνο πού μένει πάντα μέσα ἀπό τήν τέτοια ἱκανοποίηση τῶν παθῶν εἶναι ἡ πικρία καί ἡ μεταμέλεια - ἕνα ἄδειασμα κι ἕνα κενό μέσα στόν ἄνθρωπο. Χαρά σέ κείνους πού κι ὅταν φθάσουν στό κατώτατο σκαλοπάτι τοῦ κακοῦ, δέν πέφτουν σέ ἀπόγνωση, μά μέ τήν βέβαιη ἐλπίδα τῆς σωτηρίας παίρνουν τόν δρόμο τοῦ γυρισμοῦ. Κάποιο σημεῖο πάντα δείχνει τήν κλήση τοῦ Θεοῦ σέ μετάνοια "ἤψατο γάρ τῶν ὀφθαλμῶν τῆς καρδίας μου λόγος σωτηρίας", γράφει ὁ ἅγιος Σωφρόνιος Ἱεροσολύμων γιά τήν ὁσία Μαρία. Καί τότε "ὅπου ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις".

2 Ἀπριλίου

Ἡ παρθενομάρτυς Θεοδώρα

Οἱ ἄνθρωποι πού βρίσκονται στά χέρια τῆς Δικαιοσύνης εἶναι πάντα σεβαστοί καί πολύ περισσότερο βέβαια, ὄχι ὅταν δικάζωνται γιά τήν κακία τους, μά ὅταν μαρτυροῦν γιά τήν ἀλήθεια. Τό νά σταθῆ κανείς μέ συμπάθεια δίπλα σ' ἐκεῖνον πού κρίνεται καί δικάζεται δείχνει πολλά πράγματα· συναίσθηση καί δέος ἀπέναντι στή θεία δικαιοσύνη, ἀγάπη καί σεβασμό πρός τόν ἄνθρωπο κι ἀκόμα ἡρωϊσμό καί εὐψυχία. Πολλοί σέ τέτοιες δύσκολες ὧρες φτάνουν ν' ἀρνηθοῦν καί τούς εὐεργέτας των. Ἡ ἁγία ὅμως παρθένος καί μάρτυς Θεοδώρα, τῆς ὁποίας ἡ Ἐκκλησία σήμερα τιμᾶ τή μνήμη, εἶχε τήν εὐψυχία νά χαιρετίση καί νά τιμήση ἁγίους ἄνδρας, πού ἦσαν στά χέρια τῆς δικαιοσύνης τῶν ἀνθρώπων καί βασανίζονταν γιά τήν πίστη τους εἰς τό Χριστό. Αὐτό ἦταν ἀρκετό γιά νά κατηγορηθῆ καί νά τούς ἀκολουθήση στό μαρτύριο. Ἄθληση εἶναι καί ἡ συμμετοχή τοῦ πιστοῦ στά παθήματα τῶν δικαίων.

3 Ἀπριλίου

Ὁ ἅγιος Ἰωσήφ ὁ Ὑμνογράφος

Ἕνας ἀπό τούς πιό γνωστούς ποιητάς τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ ἅγιος Ἰωσήφ ὁ Ὑμνογράφος, τοῦ ὁποίου ἡ μνήμη ἑορτάζεται σήμερα. Ἡ Ἐκκλησία ἀπό τήν ἀρχή καί περισσότερο ἀπό τά χρόνια τοῦ Ἀρείου, γιά νά παρακινήση τούς χριστιανούς σέ προσευχή καί γιά νά τούς διδάξη μέ εὐχάριστο τρόπο τίς θεῖες ἀλήθειες, χρησιμοποιεῖ σάν ἄριστο παιδαγωγό μέσο στή θεία Λατρεία τήν ποίηση καί τή μουσική. Ἡ ἱερά ὑμνογραφία τῆς Ἐκκλησίας εἶν' ἕνα μεγάλο καί σπουδαῖο κεφάλαιο στήν ἱστορία τῆς ἑλληνικῆς φιλολογίας. Ἱεροί ἄνδρες, ὅπως ὁ ἅγιος Ἰωσήφ, ἐσύνθεσαν ὕμνους στό Χριστό, στή Θεοτόκο καί στούς Ἁγίους καί τούς ἐτόνισαν σέ μουσική, ὥστε τό Ὑμνολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μας νά ἀποτελῆ ἕνα μεγάλο καί πολύτιμο θησαυρό τῆς χριστιανοσύνης. Ἡ ψαλμωδία εἶναι ἀπό τίς πνευματικώτερες ἐκδηλώσεις τῆς εὐσεβείας καί τῆς πίστεως· "λαλοῦντες ἑαυτοῖς ψαλμοῖς καί ὕμνοις...", γράφει ὁ Ἀπόστολος.

4 Ἀπριλίου

Ὁ ὅσιος Πλάτων

Δέν εἶναι μόνο ἡ ἑλληνική φιλοσοφία, πού ἔχει τόν "θεῖον Πλάτωνα", εἶναι καί ἡ Ἐκκλησία, πού ἔχει τόν ὅσιο Πλάτωνα, τοῦ ὁποίου σήμερα ἐπιτελεῖ τή μνήμη. Ὁ ὅσιος Πλάτων εἶναι ἀπό τά ὡραιότερα παραδείγματα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, πού ἀνθοῦσεν ὁ μοναχικός βίος στήν Ἐκκλησία. Ἀπό ἀριστοκρατική καί πλουσία οἰκογένεια τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἀναδείχθηκε μεγάλη ἀσκητική καί πνευματική προσωπικότης, πού ἤσκησε εὐεργετική ἐπίδραση στούς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς του μέ τήν ἀκτινοβολία τῆς ἀρετῆς καί τῆς ἁγιωσύνης του. Σήμερα πάει νά πιστευθῆ πώς ὑλικοί παράγοντες καί οἰκονομικές μόνο σχέσεις διέπουν τή ζωή τῶν ἀνθρώπων καί δημιουργοῦν τόν πολιτισμό. Μά εἶναι ἀλήθεια πώς πνευματικές εἶναι οἱ δυνάμεις πού κατευθύνουν τήν Ἱστορία· ἀπό τό ἕνα μέρος ἡ θεία Πρόνοια κι ἀπό τό ἄλλο ἡ ἐλεύθερη συνείδηση κι ἡ ἀγαθή βούληση, δηλαδή ἡ προσωπική εὐγένεια τοῦ ἀνθρώπου.

5 Ἀπριλίου

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Θεοδώρα καὶ Δίδυμος

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία ἐπιτελεῖ τή μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Θεοδώρας καί Διδύμου. Τά περιστατικά τῆς ἀθλήσεως καί τοῦ μαρτυρίου των εἶναι διδακτικώτατο παράδειγμα καί ἀρίστη διδασκαλία γιά καιρούς σάν τό δικό μας, πού γενικά χαρακτηρίζεται σάν ἐποχή μεγάλης πνευματικῆς καί ἠθική κρίσεως. Μία ἀπό τίς μεγαλύτερες κοινωνικές πληγές εἶναι σήμερα ἡ σωματεμπορία. ΄Ἄνθρωποι μέ πωρωμένη συνείδηση, ὀκνηροί, φυγόπονοι καί ἐγκληματικοί, παρασύρουν στήν καταστροφή καί στν ἀπώλεια ἀνίδεα κι ἀπροστάτευτα κορίτσια, τῶν ὁποίων πωλοῦν κι ἐμπορεύονται τό σῶμα καί τή ζωή τους. Δυστυχῶς κι ἡ πολιτική νομοθεσία εἶναι τέτοια πού εὐκολύνει τό ἔγκλημα. Σέ μία ὅμως ἠθικά ὠργανωμένη καί πνευματικά γιερή κοινωνία ἀλλιῶς πράττουν οἱ ἄνθρωποι· ὄχι μόνο δέν προάγουν σέ ἀσέλγεια, μά σάν τόν ἅγιο Δίδυμο, δίνουν τή ζωή τους γιά νά προασπίσουν τήν τιμή τῶν παρθένων.

6 Ἀπριλίου

Ὁ ἅγιος Εὐτύχιος

Ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει σήμερα τή μνήμη τοῦ Ἁγίου Εὐτυχίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Ὁ βίος καί τό παράδειγμα τοῦ Ἁγίου Εὐτυχίου μᾶς εἶναι πολύ διδακτικά, γιά νά καταλάβωμε τήν ἀλήθεια, πώς δέν εἶναι τό ἀξίωμα πού κάνει τόν ἄνθρωπο, μά ὁ ἄνθρωπος πού τιμᾶ τό ἀξίωμά του. Νέος ἐφρόντισε νά καταρτισθῆ καλά, ὑπηρέτησε τήν Ἐκκλησία κοντά σέ καλούς ποιμένας, ἔγινε ὕστερα Πατριάρχης καί μετά ἀπό δώδεκα χρόνια, ἐπειδή ἤλεγξε τήν κακοδοξία τοῦ Αὐτοκράτορα, ἐξωρίσθηκε. Τότε φάνηκε ἡ πνευματικότης καί ἡ ἁγιότης τοῦ ἀνδρός. Ὁ Πατριάρχης γύρισε στό μοναστήρι του κι ἔζησε προσευχόμενος καί ἀσκούμενος σάν ἁπλός μοναχός. Ἔτσι κάνουν οἱ ἄνθρωποι, ὅταν ἔχουν μέσα τους πνευματικό κόσμο, καί σέβωνται τόν ἑαυτό τους καί τή θέση τους. Κι ὅσοι εἶναι ἐκκλησιαστικοί, ὅταν ἔχουν ἱερατική ἀξιοπρέπεια κι ἀγαποῦν τήν Ἐκκλησία. Οἱ ἄλλοι φωνάζουν καί διαμαρτύρονται στό δρόμο.

7 Ἀπριλίου

Ὁ ἅγιος Καλλιόπιος

Πολλοί ἐπορεύθηκαν στό μαρτύριο κι ἔφτασαν στό θάνατο γιά τήν ἰδεολογία τους, γιά σκοπούς παράνομους κι ἀκόμα καί γιά πράξεις ἐγκληματικές. Ὅλους αὐτούς βέβαια δέν θά τούς τιμήσουμε μέ τόν τίτλο τοῦ μάρτυρος. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶπε ποιοί εἶναι οἱ μάρτυρες τῆς ἀληθείας καί οἱ ἥρωες τῆς πίστεως - ἐκεῖνοι πού διώκονται καί δίνουν τή ζωή τους "ἕνεκεν ἐμοῦ καί τοῦ Εὐαγγελίου". Ἕνας τέτοιος εὐγενής καί ὡραῖος νέος, πού ἀπέθανε κι αὐτός στό σταυρό σάν τό Σωτήρα τοῦ κόσμου, εἶναι ὁ Ἅγιος Καλλιόπιος, τοῦ ὁποίου σήμερα ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τή μνήμη. Καμμιά ὑπόσχεση καί καμμιά ἀπειλὴ τῶν βασανιστῶν του δέν στάθηκε ἱκανή νά τόν κλονίση· ἄντεξε στούς φρικτούς πόνους τοῦ μαρτυρίου, ἔχοντας κοντά στό σταυρό του τή μητέρα του ἁγία Θεόκλεια, πού τόν παρηγοροῦσε καί τόν ἐνεθάρρυνε. Ἁγιωσύνη ἔχει μόνο τὸ μαρτύριο τῶν χριστιανῶν, πού πεθαίνουν γιά τόν Χριστό καί τό Εὐαγγέλιο.

8 Ἀπριλίου

Ὁ ἅγιος Κελεστῖνος πάπας Ρώμης

Πρέπει νά νοσταλγοῦμε πολύ τήν ἐποχή ἐκείνη, πού ἦσαν ἑνωμένοι οἱ χριστιανοί σέ Ἀνατολή καί Δύση, καί νά προσευχώμαστε νά ξαναενωθῆ ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Σήμερα, πού ζοῦμε σέ χρόνια νέου διωγμοῦ τοῦ Χριστιανισμοῦ, αἰσθανόμαστε τήν ἀνάγκη νά εἶναι ἑνωμένη ἡ Ἐκκλησία σέ ἕνα ἰσχυρό μέτωπο ἐναντίον τῶν νέων εἰδωλολατρῶν. Ὅταν μελετοῦμε τήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, χαιρόμαστε τά χρόνια ἐκεῖνα, πού ἑνωμένη ἡ Ἐκκλησία σέ Ἀνατολή καί Δύση ἀντιμετώπιζε νικηφόρως τούς ἐξωτερικούς καί ἐσωτερικούς της ἐχθρούς, τούς εἰδωλολάτρες καί τούς αἱρετικούς. Σ' ἐκεῖνα τά χρόνια ἔζησε κι ἀγωνίσθηκε γιά τήν ὀρθή πίστη ὁ Ἅγιος Κελεστῖνος, Πάπας Ρώμης, τοῦ ὁποίου τή μνήμη γιορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία. Ἡ δέηση καί ἡ εὐχή τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στήν ἀρχιερατική του προσευχή, λίγο πρίν ἀπό τό Πάθος, πού τήν ἐπανέλαβε πέντε φορές, ἦταν νά εἶναι ἡ Ἐκκλησία του ἑνωμένη - "ἵνα ὦσιν ἕν".

9 Ἀπριλίου

Ὁ μάρτυς Εὐψύχιος

Πολλοί ἀπό τούς χριστιανούς ἔχουν μιά νοθευμένη πίστη, πού δέν εἶναι κάν πίστη χριστιανική, ἀλλά πρόληψη καί δεισιδαιμονία. Ἄλλοι πιστεύουν κι ἄλλοι φοβοῦνται τίς μαγεῖες, ἄλλοι συμβουλεύονται τά χαρτιά καί τόν καφέ καί τέλος ἄλλοι πιστεύουν στήν Τύχη. Ὅλα αὐτά εἶναι ἀπομεινάρια τῆς εἰδωλολατρίας. Γιά τούς χριστιανούς ὅμως δέν ὑπάρχει οὔτε Τύχη οὔτε Μοῖρα, μά καθώς λέει σέ μιά του ἐπιστολή ὁ Ἀπόστολος Παῦλος "εἷς Θεός ὁ πατήρ, ἐξ οὐ τά πάντα καί ἡμεῖς εἰς αὐτόν, καί εἷς Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, δι' οὗ τά πάντα καί ἡμεῖς δι' αὐτοῦ".Ἡ Τύχη καί ἡ Μοῖρα καί τά μάγια εἶναι εἴδωλα, πού οἱ πιστοί τὰ γκρεμίζουν καί τά πετοῦν ἀπό τόν δρόμο τῆς ζωῆς τους. Ἔτσι ἔκαμεν ὁ Ἅγιος Μάρτυς Εὐψύχιος, τοῦ ὁποίου τή μνήμη ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία· ξεκίνησε ἐπικεφαλῆς τῶν χριστιανῶν καί γκρέμισαν τό ναό τῆς θεᾶς Τύχης στήν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας

10 Ἀπριλίου 

Ὁ ἅγιος Τερέντιος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ

"Μή φοβηθῆτε ἀπό τῶν ἀποκτεννόντων τό σῶμα, τήν δέ ψυχήν μή δυναμένων ἀποκτεῖναι".Εἶναι τά λόγια τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ πρός τούς "δώδεκα μαθητές αὐτοῦ", μά καί πρός ὅλους τοὺς πιστούς. Καί εἶναι αὐτά τά λόγια, πού τά εἶχαν ζωντανά στή μνήμη τους οἱ ἅγιοι Μάρτυρες κι ἦταν σάν νά ἠχοῦσαν στίς ἀκοές των, ὅταν πορεύονταν πρός τό θάνατο. Οἱ ἅγιοι Τερέντιος, Ἀφρικανός, Μάξιμος, Πομπήϊος κι ἄλλοι τριανταέξη Μάρτυρες καί μαζί μ᾽ αὐτούς ὁ Ζήνων, ὁ Ἀλέξανδρος κι ὁ Θεόδωρος, τούς ὁποίους ἑορτάζει καί τιμᾶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία, ὅταν ἐπήγαιναν πρός τό μαρτύριο, αὐτά τά λόγια ἔλεγαν κι ἔδιναν λόγο μεταξύ τους, κανείς νά μή δειλιάση καί νά μήν ἀρνηθῆ τό Σωτήρα. Ἕως τό σῶμα φθάνει ἡ ἐξουσία τοῦ κάθε διώκτη· πιό μέσα ὅ,τι νά κάμη δέν μπορεῖ νά προχωρήση. Γιατί, ὅπως λέει ὁ θεῖος λόγος· "Δικαίων ψυχαί ἐν χειρί Θεοῦ καί οὐ μή ἄψηται αὐτῶν βάσανος".

11 Ἀπριλίου

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Ἀντίπας

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Ἀντίπας ἐπίσκοπος Περγάμου, τοῦ ὁποίου ἡ Ἐκκλησία σήμερα τιμᾶ τή μνήμη, εἶν᾽ ἐκεῖνος γιά τόν ὁποῖο γίνεται λόγος στήν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου. "Ὁ ἔχων τήν ρομφαίαν τήν δίστομον τήν ὀξείαν"μέ τέτοια λόγια μιλεῖ στόν Ἄγγελο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Περγάμου· "Οἶδά σου τά ἔργα καί ποῦ κατοικεῖς· ὅπου ὁ θρόνος τοῦ σατανᾶ· καί κρατεῖς τό ὄνομά μου, καί οὐκ ἠρνήσω τήν πίστιν μου ἐν ταῖς ἡμέραις αἶς Ἀντίπας ὁ μάρτυς μου ὁ πιστός, ὅς ἀπεκτάνθη παρ' ὑμῖν, ὅπου ὁ σατανᾶς κατοικεῖ". Ποιός μπορεῖ νά ἀμφισβητήση πώς ὄχι μόνο στήν Πέργαμο, μά καί σ᾽ ὅλη τή γῆ κατοικεῖ τώρα ὁ σατανᾶς; Καί δέν ὑπάρχει ἐπίσης ἀμφιβολία πώς καί σήμερα πολλοί "μάρτυρες πιστοί" ὑπάρχουν σ' ὅλο το πρόσωπο τῆς γῆς. Ἡ "ἁγία" καί "καθολική" Ἐκκλησία, ἄν ὑπάρχη - ποιός μπορεῖ ν'ἀρνηθῆ τήν ὕπαρξίν της; - τοῦτο εἶναι στήν οὐσία της, μαρτυρία Ἰησοῦ Χριστοῦ. Εἶναι Ἐκκλησία μαρτύρων.

12 Ἀπριλίου 

Ἡ ἁγία Ἀνθοῦσα

"Οὐ τόπῳ, ἀλλά τρόπῳ τήν μοναδικήν πολιτείαν ὁρίζομεν", γράφει ὁ Μέγας Βασίλειος. Κι ἀληθινά δέν εἶναι ὁ τόπος, μά ὁ τρόπος πού κάνει τό μοναχό. Γιατί καί τοῦτο εἶναι ἀληθινό, πώς ὁ διάβολος δέν πειράζει τούς ἀνθρώπους μόνο στήν πόλη, μά καί στήν ἔρημο καί μάλιστα καμμιά φορὰ περισσότερο ἐκεῖ. Γί αὐτό μπορεῖ κανείς καί στήν πόλη νἆναι μοναχός - "κοσμοκαλόγερος" - ἀφοῦ καλογερική δέν εἶναι τό σχῆμα μόνο, μά κι ὁ τρόπος, ἡ ἐσωτερική διάθεση, ἡ ὑπακοή, ἡ ἀκτημοσύνη καί τἄλλα τῆς μοναχικῆς πολιτείας. Ἡ ὁσία Ἀνθοῦσα, τήν ὁποία τιμᾶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία, ἦταν κόρη βασιλέως, ἐγεννήθη κι ἔζησε μέσα στό βασιλικό παλάτι ἀληθινή μοναχή καί εἰς τίποτε δέν τήν ἐμπόδισε ὁ θόρυβος τῆς κοσμικῆς ζωῆς καί ἡ βασιλική λαμπρότης τοῦ τόπου. Μερικοί τώρα πού φεύγουν στά μοναστήρια ἕνα κατορθώνουν, νά μεταφέρουν ἐκεῖ τόν θόρυβο τοῦ κόσμου καί νά μεταβάλουν σέ "τουριστικά" κέντρα τούς τόπους τῆς προσευχῆς καί τῆς πνευματικῆς ἀσκήσεως.

13 Ἀπριλίου 

Ὁ ἅγιος Μαρτῖνος

Πολλά δεινά ὑπέστη ἡ Ἐκκλησία στό πέρασμα τῶν αἰώνων ἀπό τήν ἀνάμιξη τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας στά ἐσωτερικά της ζητήματα. Στή φάλαγγα τῶν Μαρτύρων ἀκολουθεῖ ἡ χορεία τῶν Ὁμολογητῶν, πού διώχθηκαν, φυλακίσθηκαν, ταλαιπωρήθηκαν κι ἀπέθαναν, ἐπειδή μέ κανέναν τρόπο δέν δέχθηκαν νά πετάξουν «τά ἅγια τοῖς κυσί». Δυστυχῶς ἡ πολιτική ἐξουσία δέν μπόρεσε πάντα νά καταλάβη τά ὅρια τῆς δικαιοδοσίας της καί νά ξεχωρίση ὅ,τι ἀνήκει στόν Καίσαρα κι ὅ,τι ἀνήκει στόν Θεό. Κι ὅταν ἀκόμη ἡ πολιτική ἐξουσία δέχεται τήν Ἐκκλησία σάν πνευματική ἀρχή μέσα στό κράτος, μέ δικούς της σκοπούς καί τρόπους διοικήσεως, καί τότε τό κάνει, ὄχι γιατί πιστεύει πάντα στήν Ἐκκλησία, μά τίς περισσότερες φορές ἀπό πολιτική σκοπιμότητα. Ὁ ὁμολογητής Ἅγιος Μαρτίνος, Πάπας Ρώμης, τόν ὁποῖο τιμᾶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία, εἶναι ἀπό τούς ἱερούς ἐκείνους ἄνδρας, πού ἐπλήρωσαν τήν ἀνάμιξη τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας στά ἐσωτερικά της Ἐκκλησίας.

14 Ἀπριλίου

Ἡ μάρτυς Θωμαΐς

Εἶναι βρωμερές ἐπιθυμίες καί πάθη, πού γεννᾶ στήν ψυχή τῶν ἀνθρώπων ὁ διάβολος. Κι εἶναι ἁγνότης λογισμῶν καί δύναμη θελήσεως, πού τά ἐμπνέει ἡ θεία χάρη. Βρέθηκε πολλές φορές ἀντιμέτωπη ἡ ἁγνότης πρός τό πάθος καί νίκησε ἡ ἁγνότης ἀκόμη καί μέ θυσία καί μέ θάνατο τῆς σαρκός. Γεμάτη τέτοια παραδείγματα εἶναι ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας κι ἕνα ἀπό τά πιό ζωντανά εἶναι ἡ θυσία τῆς ἁγίας μάρτυρος Θωμαΐδος τῆς ὁποίας ἡ Ἐκκλησία σήμερα τιμᾶ τή μνήμη. Μιά οἰκογενειακή τραγωδία εἶναι ἡ ἱστορία της, πού δέν εἶναι δυστυχῶς ἡ μόνη, πού συνέβη κάποτε. Στίς ἡμέρες μας ὁ Τύπος τακτικά μιλεῖ γιά παρόμοια ἐγκλήματα, γιά βρωμιές πού συμβαίνουν μέσα στήν οἰκογένεια. Τό λυπηρό εἶναι πώς ἄφοβα τέτοια πράγματα γράφονται κι εὐχάριστα διαβάζονται, καί τό λυπηρότερο πώς πολλές φορές δέν ὑπάρχει κάν ἀντίσταση καί θυσία γιά χάρη τῆς ἁγνότητος.

15 Ἀπριλίου

Ὁ μάρτυς Κρήσκης

Τό ποία καί πόση εἶναι ἡ εὐθύνη τῶν διωκτῶν τῆς πίστεως αὐτό εἶναι ζήτημα τῆς κρίσεως τοῦ Θεοῦ. Κανείς δέν ξέρει πόσοι ἀπ' αὐτούς πλανῶνται καί πόσοι ψεύδονται. Γι' αὐτό ὁ Χριστός εἶπε νά προσευχώμαστε γιά κείνους πού μᾶς διώκουν· πολλές φορές αὐτοί «οὐκ οἴδασι τί ποιοῦσι»καί πιστεύουν πώς προσφέρουν «λατρείαν τῷ Θεῶ». Οἱ διῶκτες καί οἱ Μάρτυρες στέκονται ὁ καθένας σέ διαφορετική βάση κι εἶναι φυσικό νά μήν μποροῦν οἱ διῶκτες νά καταλάβουν τούς Μάρτυρας· ὅταν καμμιὰ φορὰ τοὺς καταλαβαίνουν, γίνονται κι αὐτοὶ Μάρτυρες. Ὁ ἡγεμόνας, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου κρίνεται ὁ ἅγιος Μάρτυς Κρήσκης, τόν ὁποῖον τιμᾶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία, ὀνομάζει τόν Ἅγιο δυστυχῆ, ἐπειδή θεληματικά βάζει τόν ἑαυτό του σέ βάσανα. Κι ὁ Ἅγιος ἀπαντᾶ· «Τῆς ἐσχάτης μενοῦν εὐκλείας καί εὐδαιμονίας τό πάσχειν ὑπέρ Χριστοῦ».Ὁ Ἀπόστολος γράφει· «ὑμῖν ἐχαρίσθη τό ὑπέρ Χριστοῦ, οὐ μόνον τό εἰς αὐτόν πιστεύειν, ἀλλά καί τό ὑπέρ αὐτοῦ πάσχειν».

16 Ἀπριλίου

Ὀκτώ Ἕλληνες μάρτυρες

Κάθε τόπος τῆς γῆς εἶναι καθαγιασμένος μέ τήν ἄθληση καί τό αἷμα τῶν ἁγίων Μαρτύρων. Καί ξηρά καί θάλασσα, καί λίμνες καί ποταμοί, καί πεδιάδες καί ὄρη εἶδαν καί ἄκουσαν τό θάνατο τῶν Ἁγίων «διά τήν μαρτυρίαν Ἰησοῦ Χριστοῦ».Μά καί κάθε ὄνομα ἐτιμήθη μέ τήν θυσία τοῦ αἵματος ὑπέρ τῆς πίστεως. Ὀνόματα ἑλληνικά καί βαρβαρικά ἀπογράφηκαν «ἐν οὐρανοῖς» καί πέρασαν στό ὀνοματολόγιο τῆς Ἐκκλησίας. Κι ἀκόμη κάθε ἔθνος καί κάθε φυλή ἀντιπροσωπεύονται στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ὥστε πραγματικά ἡ Ἐκκλησία νά ὀνομάζεται καί νά εἶναι «καθολική». Ὀκτώ Μάρτυρας τιμᾶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία, ἕναν ἄνδρα καί ἑπτά γυναῖκες, Ἕλληνας τό γένος, πού ἁγίασαν τά νερά τοῦ Σαρωνικοῦ κοντά στίς ἀκτές τῆς Τροιζηνίας. Φυσικά τα ὀνόματά τους εἶναι ἑλληνικά· Λεωνίδης, Χάρισσα, Νίκη, Γαλήνη, Καλλίς, Νουνεχία, Βασίλισσα καί Θεοδώρα.

17 Ἀπριλίου

Ὁ ἱερομάρτυς Συμεών

Ὁ Ἅγιος Συμεών, ἐπίσκοπος Σελευκείας στήν Περσία, τοῦ ὁποίου ἡ Ἐκκλησία σήμερα τιμᾶ τή μνήμη, εἶναι ἕνα ἀκόμη λαμπρό παράδειγμα καλοῦ ποιμένος τῆς Ἐκκλησίας, πού «ἔθηκε τήν ψυχήν αὐτοῦ ὑπέρ τῶν προβάτων». Μᾶς εἶναι γνωστά τὰ λόγια, πού εἶπε κάποτε κατά πρόσωπο στόν ἔπαρχο Μόδεστο ὁ Μέγας Βασίλειος. Μά καί τά λόγια τοῦ Ἁγίου Συμεών κατά πρόσωπο στόν Πέρση βασιλέα Σαπώρ δέν εἶναι λιγώτερο ἀτρόμητα καί λόγια ἄξια ἐκκλησιαστικοῦ ποιμένος, πού ἔχει βαθειά συναίσθηση τῶν εὐθυνῶν του ἀπέναντι στό Θεό καί στό ποίμνιό του. «Εἶμαι ἕτοιμος γιά ὅλα· νά δώσω ἀκόμη καί τή ζωή μου. Ὅμως δέν μπορῶ νά ἀρνηθῶ τήν πίστη μου καί νά πιέσω τά λαό μου». Μπροστά σὲ τέτοια λόγια οἱ διῶκτες μία δύναμη διαθέτουν, τό ξίφος. Μά ὁ θάνατος τῶν ἁγίων σέ τέτοιες περιστάσεις δέν εἶναι ἧττα· εἶναι νίκη. Νίκη τῆς πίστεως καί τῆς Ἐκκλησίας. «Ἔδοξαν ἐν ὀφθαλμοῖς ἀφρόνων τεθνάναι, οἱ δέ εἰσιν ἐν εἰρήνῃ».

18 Ἀπριλίου

Ὁ ὅσιος Ἰωάννης

Ὁ Μέγας Βασίλειος σ᾽ ἕναν ἀπό τούς ἀσκητικούς του λόγους γράφει τά ἑξῆς γιά τήν ὑπακοή. «Ἡ ἀληθής καί τελεία ὑπακοή τῶν ὑποχειρίων πρός τόν καθηγούμενον ἐν τούτῳ δείκνυται, ἐν τῷ μή μόνον τῶν ἀτόπων κατά τήν συμβουλήν τοῦ προεστῶτος ἀπέχεσθαι, ἀλλά μηδέ αὐτά τά ἐπαινετά χωρίς τῆς ἐκείνου γνώμης ποιεῖν».Καί παρακάτω στόν ἴδιο λόγο γιά τήν ἀξία τῆς ὑπακοῆς γράφει. «Ὁ τῆς ὑπακοῆς μισθός μείζων τοῦ κατά τήν ἐγκράτειάν ἐστι κατορθώματος».Ὅσοι ἔχουν μελετήσει καί γνωρίζουν καλά τήν ἀνθρώπινη φύση, μά κι ὅσοι ἔκαμαν ὑπακοή στή ζωή τους μποροῦν νά ξέρουν τήν μεγάλη παιδαγωγική ἀξία τῆς ὑπακοῆς, πού δέν εἶναι ταπεινό κι ἀνελεύθερο αἴσθημα, ἀλλά παράδοση τοῦ ἑαυτοῦ μας κι ἀνάθεση τῆς πνευματικῆς μας προκοπῆς σέ ἔμπειρο ὁδηγό. Ὁ ὅσιος Ἰωάννης, τόν ὁποῖο τιμᾶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία, μαθητής τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Δεκαπολίτου, εἶναι ὀνομαστός γιά τήν ὑπακοή καί ὑποταγή στό δάσκαλό του.

19 Ἀπριλίου

Οἱ μάρτυρες Θεόδωρος καὶ Φιλίππα

Πολλοί «οἰκιακοί» γίνονται ἐμπόδιο στήν πνευματική προκοπή τοῦ ἀνθρώπου κι ἐπαληθεύουν ἔτσι τά λόγια τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτι «ἐχθροί τοῦ ἀνθρώπου οἱ οἰκιακοί αὐτοῦ».Πολλές μητέρες ἀπέτρεψαν τά παιδιά τους ἀπό τήν θυσία κι ἄλλες, ἀκόμη χειρότερα, τά προέτρεψαν στό ἔγκλημα, ὅπως ἡ Ἡρωδιάδα τήν κόρη της Σαλώμη. Ὅμως εἶναι καί πολλές ἄλλες, πού ὄχι μόνο προέτρεψαν τά παιδιά τους στή θυσία καί τό μαρτύριο, μά καί μόνες τους ὥρισαν τόν τρόπο τῆς θανατώσεώς των. Ἡ Φιλίππα, ἡ μητέρα τοῦ ἁγίου Μάρτυρος Θεοδώρου, τοῦ ὁποίου ἡ Ἐκκλησία σήμερα τιμᾶ τή μνήμη, στέκεται μαζί μέ τό παιδί της μπροστά στόν ἡγεμόνα. Ὁ ἡγεμόνας τῆς λέει· «Κάμε τόν γιό σου νά θυσιάση στούς θεούς, γιά νά μήν πάη ἄδικα καί σύ μείνης ἄτεκνη». Κι ἡ μητέρα ἀπαντᾶ· «Ὅταν τό παιδί μου σταυρωθῆ ἀπό σένα, τότε θά κάμη στό Θεό του ἀληθινή θυσία». Κι ὁ Θεόδωρος ἀπέθανε μέ σταυρικό θάνατο, ὅπως τό ἐπεθύμησε ἡ μητέρα του.

20 Ἀπριλίου

Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Παλαιολαυρίτης

Βαθειά εἶναι πάντα ἡ ἀγάπη, πού ἔχουν οἱ ἄνθρωποι γιά τόν τόπο πού γεννήθηκαν. Ἡ ζωή τους εἶναι δεμένη μέ πρόσωπα καί πράγματα, πού τά γνώρισαν μόλις ἄρχισαν νά καταλαβαίνουν τόν κόσμο. Ἡ ξενητειά εἶναι πάντα ἀφιλόξενη καί τό ψωμί της εἶναι πικρό, γι' αὐτό καί ἡ νοσταλγία τῶν ξενητεμένων εἶναι ἀπό τά πιό λεπτά ἀνθρώπινα συναισθήματα, καθώς τό βλέπομε στά τραγούδια τῆς ξενητειᾶς. Ἕν' ἀπό αὐτά τά τραγούδια τελειώνει μέ αὐτά τά λόγια· «Χαρά στον ὅπου νταγιαντᾶ» - χαρά σέ κεῖνον πού ἀντέχει στήν πικρή ζωή τῆς ξενητειᾶς. Γι' αὐτό κι οἱ ὅσιοι ἀσκηταί ἐπάλαιψαν καί μέ τοῦτο τό φυσικό συναίσθημα τοῦ ἀνθρώπου. Ἔφευγαν ἀπό τόν τόπο τους κι ἔπαιρναν τόν δρόμο γιά ξένα μέρη. Ἐκεῖ, ἄγνωστοι καί μόνο «τῷ Θεῷ γινωσκόμενοι», ἀπαλλαγμένοι ἀπό κάθε δεσμό σέ πρόσωπα καί πράγματα, ἐδίνονταν στό Θεό. Τέτοιος εἶναι ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Παλαιολαυρίτης, τόν ὁποῖο ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία.

21 Ἀπριλίου

Ὁ ἅγιος Ἀναστάσιος ὁ Σιναΐτης

Συχνή καί μεγάλη στά συγγράμματα τῶν ἱερῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ διδασκαλία γιά τήν κατάκριση. Ὁ Ἅγιος Ἀναστάσιος ὁ Σιναΐτης, τοῦ ὁποίου τή μνήμη τιμᾶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία, παίρνοντας ἀφορμή ἀπό τά λόγια τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ «μή κρίνετε ἵνα μή κριθῆτε», σ᾽ ἕνα σύγγραμμά του γράφει τά ἑξῆς· «Κι ὅταν βλέπετε τόν ἀδελφό σας νά ἁμαρτάνη καί τότε νά μήν τόν κρίνετε καί μάλιστα ὅταν εἶναι ἱερέας. Νά θυμώσαστε πώς ἕνας εἶναι ὁ κριτής, ὁ Θεός, πού θά ἀποδώση στόν καθένα κατά τά ἔργα του. Εἶδες βέβαια τὸ ἁμάρτημα τοῦ ἀδελφοῦ σου· μήπως ὅμως γνωρίζεις καί ὅλες του τίς καλές πράξεις; Μπορεῖ μάλιστα αὐτήν τήν ἁμαρτία, πού ἐσύ εἶδες, ἐκεῖνος νά τήν ἔπλυνε κι ὅλα μέ τά δάκρυα τῆς μετανοίας του». Μεγάλη καί σωτήριος διδαχή περιέχεται στά λόγια ἐκεῖνα τοῦ Κυρίου, στό «μή κρίνεται ἵνα μή κριθῆτε». Ὅποιος κρίνει καί κατακρίνει, δέν ἔχει τίς δύο πρῶτες ἀρετές τοῦ Χριστοῦ, τήν πίστη καί τήν ἀγάπη.

22 Ἀπριλίου

Ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Συκεώτης

Ὅσοι δέν πιστεύουν στήν ἐσωτερική ἀξία τοῦ ἀνθρώπου καί στό ἔργο τῆς θείας χάριτος, μιλοῦν μόνο γιά κληρονομικότητα, γιά κοινωνικό περιβάλλον καί γι' ἄλλους φυσικούς καί οἰκονομικούς παράγοντας, πού ἐπιδροῦν στόν ἄνθρωπο καί καθορίζουν τήν ἐξέλιξή του. Ἄν εἶν' ἔτσι, τότε ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὁλωσδιόλου ὑποδουλωμένος σέ μιά ἀνάγκη καί μιά μοίρα, χωρίς δική του βούληση κι ἐλευθερία, μά καί χωρίς καμμιά εὐθύνη γιά τίς πράξεις του· ἄξιος μήτε γιά ἔπαινο μήτε γιά ψόγο. Κι ὅμως ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι μόνο ὅ,τι γεννιέται, μά καί ὅ,τι γίνεται μέ τήν ἀγωγή καί μέ τή θεία χάρη, πού ἡ πρώτη σάν καλλιέργεια κι ἡ δεύτερη σάν ὑετός ἀπό τόν οὐρανό, ἐπιδροῦν στό χωράφι, πού λέγεται ἠθική ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Συκεώτης, καρπός παρανόμου σχέσεως, γεννήθηκε σ' ἕνα πανδοχεῖο, κι ὅμως οὔτε ὁ τρόπος οὔτε ὁ τόπος τῆς γεννήσεώς του ἐμπόδισαν νά ἀναδειχθῆ ὁ ἁγιώτερος ἄνθρωπος τῆς ἐποχῆς του.

23 Ἀπριλίου

Ὁ τροπαιοφόρος Γεώργιος

Λίγοι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τόσο δημοφιλεῖς σάν τόν Ἅγιο Γεώργιο. Σέ Ἀνατολή καί Δύση ὁ τροπαιοφόρος τοῦ Χριστοῦ τιμᾶται καί ἑορτάζεται σήμερα, «ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής καί τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής, ἀσθενούντων ἰατρός, βασιλέων ὑπέρμαχος».Σέ κάθε πόλη καί χωριό ὑπάρχουν ἐκκλησιές ἀφιερωμένες στ᾽ ὄνομά του, οἱ στρατιωτικές σημαῖες ἔχουν τήν εἰκόνα του καί μεγάλοι βασιλικοί οἶκοι τόν τιμοῦν γιά προστάτη τους. Εἶναι ὁ νέος, ὁ ὡραῖος στό σῶμα καί τήν ψυχή, ὁ γενναῖος στρατιώτης καί ἀθλητής, πού δίνει τά πάντα γιά τό εὐγενέστερο ἰδανικό, γιά τήν πίστη. Στούς νέους ἁρμόζει νά ἀγωνίζονται καί νά δίνωνται γιά τά ἰδανικά τους· κι ὁ Γεώργιος, σάν γενναῖος ἀθλητής, «πού δέρεται νά νικᾶ», θυσιάζεται καί πέφτει, μά τήν ἴδια ὥρα ὁ θάνατός του εἶναι γέννηση, καί νίκη τῆς ζωῆς ἐναντίον τοῦ θανάτου. Ἡ ἡμέρα τοῦ θανάτου τῶν ἁγίων Μαρτύρων εἶναι ἡ γενέθλιος ἡμέρα των.

24 Ἀπριλίου

Οἱ συναθλητές τοῦ Ἁγ. Γεωργίου

Κάποτε ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶπε· «ἐάν μή ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεςὼν εἰς τήν γῆν ἀποθάνῃ αὐτός μόνος μένει· ἐάν δέ ἀποθάνῆ, πολύν καρπόν φέρει». Αὐτό συμβαίνει πάντα στήν Ἐκκλησία· ἕνας Μάρτυρας πεθαίνει, δέκα πιστοί φυτρώνουν στή θέση του καί μέ τή σειρά τους κι αὐτοί παίρνουν τόν δρόμο τοῦ μαρτυρίου. Σήμερα ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τή μνήμη ὀκτώ ἁγίων Μαρτύρων, πού τό μαρτύριο κι ὁ θάνατός των σχετίζονται μέ τήν ἄθληση τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Εἶναι πάμπολλα τὰ παραδείγματα ἀνθρώπων πού ἐπίστεψαν στόν Χριστό ἀπό τήν τάξη τῶν βασανιστῶν καί τῶν δημίων τῶν ἁγίων Μαρτύρων, βλέποντας ἀκριβῶς τήν πίστη τῶν ἀθώων θυμάτων, μά καί τά θαύματα πού ἐγίνονταν ἐπάνω στήν ὥρα τοῦ βασανισμοῦ. Ἕνας θάνατος Μάρτυρος εἶναι πάντα μιά νίκη. Ἡ δόξα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τά χρόνια ἐκεῖνα τῶν διωγμῶν, τότε πού ἡ πίστη ξέπλενε τό πρόσωπο τῆς γῆς καί νικοῦσε τόν κόσμο μέ τό αἷμα τῶν ἁγίων Μαρτύρων.

25 Ἀπριλίου

Ὁ εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τή μνήμη τοῦ ἁγίου ἀποστόλου καί εὐαγγελιστού Μάρκου. Ὁ Μάρκος, πού δέν εἶναι ἀπό τούς δώδεκα Ἀποστόλους τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἔγινε συνεργάτης στό ἔργο τοῦ κηρύγματος τῶν δύο πρώτων καί κορυφαίων Ἀποστόλων, τοῦ Πέτρου καί τοῦ Παύλου. Εἶναι ὁ συγγραφέας τοῦ δεύτερου Εὐαγγελίου καί τόπος ὅπου κυρίως ἔδρασε καί μαρτύρησε εἶναι ἡ Ἀλεξάνδρεια. Τό «κατά Μάρκον» Εὐαγγέλιο εἶναι τό συντομώτερο ἀπό τά τέσσερα Εὐαγγέλια καί ὀνομάζεται Εὐαγγέλιο τῶν θαυμάτων τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, γιατί κυρίως ὁμιλεῖ γιά τά θαύματα πού ἐτέλεσεν ὁ Κύριος. Ὁ εὐαγγελιστής Μᾶρκος φαίνεται πώς εἶν᾽ ἐκεῖνος ὁ νεανίσκος, πού ἀναφέρεται στό Εὐαγγέλιό του, ὅτι ἀκολούθησε τόν Ἰησοῦ Χριστό κατά τή σύλληψή του, τυλιγμένος σ᾽ ἕνα σινδόνι κι ὅταν τόν ἔπιασαν οἱ ὑπηρέτες, αὐτός, «καταλιπὼν τήν σινδόνα, γυμνός ἔφυγεν ἀπ' αὐτῶν».

26 Ἀπριλίου

Ὁ ἱερομάρτυς Βασιλεύς

Ἄν ἤθελε κανείς νά ὁρίση τή ζωή τοῦ ἀληθινοῦ χριστιανοῦ, θά ἔλεγε πώς εἶναι μνεία τοῦ θανάτου. Γιά τόν ἀληθινό χριστιανό δέν ἔχει σημασία πότε θά πεθάνη, ἀλλά πῶς θά πεθάνη. Αὐτό το «πῶς» εἶναι ὅλη ἡ ὑπόθεση τοῦ βίου τοῦ χριστιανοῦ, γιατί, ἄν εἶναι ἀλήθεια πώς μιά φορά συναντᾶται κάθε ἄνθρωπος στή ζωή του μέ τόν θάνατο, ἔχει λοιπόν σημασία μέ ποιόν τρόπο γίνεται αὐτή ἡ συνάντηση. Οἱ ἱεροί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας συχνά μιλοῦν γιά τή μνεία τοῦ θανάτου καὶ οἱ Ἅγιοι, οἱ Μάρτυρες καί οἱ Ὅσιοι, ἀντίκρυσαν τό θάνατο προετοιμασμένοι, ὅταν ἦλθε ἡ ὥρα. Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Βασιλεύς, ἐπίσκοπος Ἀμασείας, τοῦ ὁποίου ἡ Ἐκκλησία σήμερα τιμᾶ τή μνήμη, ὅταν ἦλθε ἡ ὥρα τοῦ μαρτυρίου, εἶπε, σάν νἄρχιζε ἱερή τελετή· «Εὐλογητός ὁ Θεός...».Κι ὅπως λέει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος γιά τόν Ἐλεάζαρο, «πρότερον μέν καί προθυόμενος τοῦ λαοῦ... νῦν δέ καί τελεώτατον θῦμα ἑαυτόν προσάγων τῷ Θεῷ».

27 Ἀπριλίου

Ὁ Ἅγιος Συμεών

Ὁ Ἅγιος Συμεών, ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων, πού τόν ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία, εἶναι ἀπό τούς συγγενεῖς τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ὁ Ἐπίσκοπος τῶν χρόνων τῆς καταστροφῆς τῆς Ἱερουσαλήμ ἀπό τούς Ρωμαίους καί ἀπέθανε σταυρικό θάνατο μετά τήν καταστροφή, σέ ἡλικία ἑκατόν εἴκοσι ἐτῶν. Ἐκεῖνο πού μᾶς κάνει πάντα ἐντύπωση σέ τέτοιες περιπτώσεις εἶναι ἀπό τό ἕνα μέρος ἡ ἀντοχή στά βασανιστήρια ἀνθρώπων τέτοιας ἡλικίας κι ἀπό τό ἄλλο ἡ ἔλλειψη κάθε σεβασμοῦ καί εὐλαβείας τῶν βασανιστῶν καί τῶν δημίων μπροστά στούς γέροντας ἐκείνους Ἁγίους. Ἦταν ἡ ἐποχή τῆς ρωμαϊκῆς παρακμῆς, μά καί κάθε ἐποχή, στήν ὁποία λείπει ὁ σεβασμός καί ἡ εὐλάβεια πρός τούς γέροντας καί τά παιδιά, εἶναι ἐποχή πνευματικῆς καί ἠθικῆς παρακμῆς. Δυστυχῶς δέν λείπουν καί στήν ἐποχή μας τά παραδείγματα. Πρίν ἀπό λίγα χρόνια, ἄνθρωποι μέ τήν καύχηση τῶν πολιτισμένων διέπραξαν ἀνήκουστα ἐγκλήματα σέ βάρος τῶν γερόντων καί τῶν παιδιῶν.

28 Ἀπριλίου

Οἱ ἐννέα μάρτυρες τῆς Κυζίκου

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τή μνήμη τῶν ἐννέα ἁγίων Μαρτύρων πού ἐμαρτύρησαν στήν Κύζικο. Δέν εἶναι ἡ μόνη περίπτωση πού πολλοί μαζί χριστιανοί ἔλαβαν τό στέφανο τοῦ μαρτυρίου, μέ μιά γνώμη, χωρίς νά δειλιάσουν καί νά καμφθοῦν μπροστά στούς βασανιστὲς καί τούς δημίους. Ὁ καθένας μας καί σήμερα πρέπει νά ρωτᾶ τόν ἑαυτό του σάν χριστιανός, ὅταν ἀκούη τά μαρτύρια τῶν Ἁγίων, ἄν θά εἶχε τήν ἀντοχή νά βασανισθῆ καί νά μαρτυρήση γιά τήν πίστη του. Πάντα εἶναι καιρός διωγμοῦ καί πάντα κάθε χριστιανός πρέπει νά εἶν' ἕτοιμος νά γίνη ὁμολογητής καί μάρτυρας. Ὁ πιστός ζῆ μέ τήν αἴσθηση τοῦ μαρτυρίου ριζωμένη μέσα του καί δέεται μαζί μέ τήν Ἐκκλησία γιά τά τέλη τῆς ζωῆς του, νά εἶναι «ἀνεπαίσχυντα». Κάθε πιστός κάθε ἡμέρα πρέπει νά δίνη «τήν μαρτυρίαν Ἰησοῦ Χριστοῦ». Κι ὅμως κάθε μέρα συμβαίνει πολλοί γιά μικρά πράγματα νά προδίνουν καί ν᾽ ἀρνοῦνται τήν πίστη τους.

29 Ἀπριλίου

Οἱ ἀπόστολοι Ἰάσων καὶ Σωσίπατρος

«Ἀσπάζονται ὑμᾶς Ἰάσων καί Σωσίπατρος οἱ συγγενεῖς μου»,γράφει σέ μία του ἐπιστολή ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, γιά τούς Ἁγίους πού ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία. Δέν εἶναι βέβαια συγγένεια «ἐξ αἵματος» αὐτή γιά τήν ὁποία ὁμιλεῖ ὁ Ἀπόστολος· εἶναι ἡ πνευματική συγγένεια τῶν χριστιανῶν. Ποιός ἄλλος ὅμως σφιχτότερος δεσμός μπορεῖ νά ἑνώση τούς ἀνθρώπους σέ μιά οἰκογένεια ἐκτός ἀπό τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ἐκτός ἀπό τήν πίστη πώς ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι τέκνα τοῦ οὐρανίου Πατρός καί ἄρα καί μεταξύ τους ἀδελφοί; Μέ κανένα ἄλλο ὄνομα δέν ἐκφράζεται καλύτερα μία ἁγία ἑνότητα μεταξύ τῶν ἀνθρώπων παρά μέ τό «ἀδελφός». Αὐτό φανερώνει τήν πνευματική συγγένεια, τήν κοινή πίστη, τόν κοινό Πατέρα τῶν ἀνθρώπων πού εἶναι ὁ Θεός. Κι αὐτό τόν τίτλο «ἐν ὀνόματι» τοῦ Χριστοῦ χρησιμοποιοῦν πάντα οἱ Ἀπόστολοι στίς ἐπιστολές τους, ὅταν γράφουν στίς διάφορες κατά «τόπους» Ἐκκλησίες.

30 Ἀπριλίου

Ὁ ἀπόστολος Ἰάκωβος

Μέσα στόν κύκλο τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων εἶναι δύο ζεύγη ἀδελφῶν, ὁ Ἀνδρέας κι ὁ Πέτρος, ὁ Ἰάκωβος κι ὁ Ἰωάννης. Ἀπό αὐτούς μόνο ὁ Ἰωάννης ἀπέθανε εἰρηνικά σέ βαθύτατο γῆρας, οἱ ἄλλοι τρεῖς εἶχαν θάνατο μαρτυρικό. Γιά τό θάνατο τοῦ Ἰακώβου, τοῦ ὁποίου τή μνήμη ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία, τά ἑξῆς διαβάζομε στίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων· «Κατ᾽ ἐκεῖνον δέ τόν καιρόν ἐπέβαλεν Ἡρώδης ὁ βασιλεύς τάς χεῖρας κακῶσαί τινας τῶν ἀπό τῆς Ἐκκλησίας. Ἀνεῖλε δέ Ἰάκωβον τόν ἀδελφόν Ἰωάννου μαχαίρᾳ».Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος εἶναι ὁ δεύτερος Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ - ὁ πρῶτος εἶναι ὁ διάκονος Στέφανος. Πόσο ἀκριβό, πόσο πολύτιμο εἶναι, ἀλήθεια, τό δένδρο τῆς πίστεως τοῦ Χριστοῦ, πού φυτεύθηκε στόν κόσμο καί ποτίζεται κι αὐξάνει μέ τό αἷμα τῶν ἁγίων Μαρτύρων! Ὁ Ἰησοῦς Χριστός μέ τά λόγια τοῦτα προεῖπε τό τέλος τοῦ Ἰακώβου· «Τό ποτήριον ὅ ἐγώ πίνω πίεσθε καί τό βάπτισμα ὅ ἐγώ βαπτίζομαι βαπτισθήσεσθε».

Pin It

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ